Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia [...] lutego 2013 r. znak [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. zawiadomiło J. B. na podstawie art. 171 § 1 i art. 216 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749 z późn. zm.), że powinien wnieść podanie (skargę) do Rady Miejskiej w S. Powyższe orzeczenie wydano w następującym stanie faktycznym i prawnym.
J. B. w piśmie z dnia 30 marca 2012 r. wnosił o wydanie przez Burmistrza S. zaświadczenia lub informacji podatkowej o wysokości dochodów uzyskiwanych z gospodarstwa rolnego. Pierwsze postanowienie wydane przez Burmistrza w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia zostało uchylone przez SKO w B. Ponowne postanowienie odmowne (po postanowieniu kasacyjnym SKO) Burmistrz wydał w dniu [...] stycznia 2013 r. Złożył od niego zażalenie J. B. formułując w zażaleniu wniosek o uzupełnienie postanowienia z dnia [...] stycznia 2013 r. poprzez rozstrzygnięcie przez Burmistrza w przedmiocie wydania informacji o wysokości dochodów uzyskiwanych z gospodarstwa rolnego.
W dniu [...] lutego 2013 r. SKO w B. wydało dwa postanowienia: o utrzymaniu w mocy orzeczenia Burmistrza z dnia [...] stycznia 2013 r. (nr postanowienia [...]) oraz zawiadamiające J. B. o powinności złożenia odrębnego podania do Rady Miejskiej w S. (nr [...]). W uzasadnieniu drugiego ze wskazanych postanowień, wydanego na podstawie art. 171 § 1 i art. 216 § 1 Ordynacji podatkowej, SKO wskazało że wniosek J. B. o uzupełnienie postanowienia Burmistrza o rozstrzygnięcie w przedmiocie wniosku o udzielenie informacji o wysokości uzyskiwanych dochodów – stanowi w istocie skargę na działanie Burmistrza, dlatego powinien zostać rozpoznany przez Radę Miejską w S. Skargę na powyższe dwa postanowienia złożył do sądu administracyjnego J. B. Skarga została rozdzielona jako podlegająca rozpoznaniu w dwóch odrębnych postępowaniach:
- - dotyczącym utrzymania przez SKO w mocy postanowienia Burmistrza z dnia [...] stycznia 2013 r. o odmowie wydania zaświadczenia (sprawa II SA/Bk 319/13);
- - dotyczącym zawiadomienia J. B. przez SKO w trybie art. 171 § 1 i art. 216 § 1 Ordynacji podatkowej (sprawa niniejsza II SA/Bk 320/13).
Zdaniem skarżącego przedwcześnie SKO rozpoznało sprawę merytorycznie w postępowaniu instancyjnym, bowiem powinno było uchylić postanowienie Burmistrza z uwagi na bezczynność tego organu w przedmiocie rozpoznania wniosku o wydanie informacji o wysokości dochodów i nakazać mu uzupełnienie swego rozstrzygnięcia w przedmiocie zaświadczenia – o jednoczesne wydanie rozstrzygnięcia w przedmiocie tej informacji.
W odpowiedzi na skargę (odpowiedź dotyczyła zarzutów podniesionych w stosunku do obydwu postanowień) SKO wskazało (odnośnie zarzutów do postanowienia "informacyjnego"), że organ podatkowy nie posiada kompetencji rozstrzygania postanowieniem o udzieleniu sformalizowanych informacji, o które skarżący wnosił, bowiem do tego służą zaświadczenia. Nie było zatem potrzeby zwracania Burmistrzowi sprawy do ponownego rozpoznania celem uzupełnienia jego postanowienia o rozstrzygnięcie w przedmiocie wniosku o wydanie informacji o wysokości uzyskiwanych dochodów z gospodarstwa rolnego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga podlega odrzuceniu.
Z mocy art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Stosownie zaś do treści art. 3 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270), dalej p.p.s.a., kontrola ta obejmuje rozpoznawanie skarg na określone, władcze formy tej działalności w postaci decyzji, postanowień, aktów z zakresu administracji publicznej innych niż decyzje i postanowienia - dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, interpretacje podatkowe, akty prawa miejscowego organów samorządowych i terenowych organów administracji rządowej, akty nadzoru, bezczynność w sprawach, w których powinna być wydana decyzja, postanowienie lub inny akt dotyczący uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (art. 3 § 2 pkt – 1 – 8 p.p.s.a.).
Jeśli chodzi o zaskarżalność do sądu administracyjnego postanowień, to mogą być zaskarżone wyłącznie te, które: są zaskarżalne zażaleniem, albo kończące postępowanie, a także postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty, jak również postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.
W ocenie sądu zaskarżone w sprawie niniejszej postanowienie nie mieści się w powyższym katalogu.
Zauważyć należy, że zostało ono wydane na podstawie art. 171 § 1 Ordynacji podatkowej, na podstawie którego organ ma obowiązek jedynie zawiadomienia strony, że w sprawach, które nie należą do jego właściwości, a w których zostało do niego wniesione podanie – powinna ona wnieść podanie do właściwego organu. Organ nadał temu zawiadomieniu formę postanowienia stosując art. 216 § 1 Ordynacji podatkowej, jednak w przepisie art. 171 § 1 tej ustawy nie wskazano jako wymaganej formy postanowienia.
Również nie wynika z Ordynacji podatkowej, aby takie postanowienie było zaskarżalne. Zgodnie bowiem z art. 236 § 1 Ordynacji podatkowej – na wydane w toku postępowania postanowienia służy zażalenie tylko wówczas, gdy ustawa tak stanowi. W przypadku zawiadomienia o powinności wniesienia podania do właściwego organu - ustawa milczy na temat środków zaskarżenia.
Wskazać też należy, że przedmiotowe zawiadomienie – nawet jeśli nadano mu formę postanowienia – ani nie kończy postępowania w sprawie ani nie rozstrzyga sprawy co do istoty, bowiem jego rola jest wyłącznie informacyjna.
Z pewnością nie zostało również wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym.
W ocenie sądu czynność zawiadomienia strony na podstawie art. 171 § 1 Ordynacji podatkowej o powinności wniesienia podania do właściwego organu – nawet jeśli organ nada jej formę postanowienia – nie jest czynnością zaskarżalną do sądu administracyjnego. Ma charakter wyłącznie informacyjny i nie rozstrzyga w sposób władczy o uprawnieniach lub obowiązkach podmiotu, do którego to zawiadomienie jest skierowane.
Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji.