Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] stycznia 2014 r., znak: [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy wydaną w dniu w dniu [...] lipca 2013 r., przez Burmistrza D., decyzję znak: [...], w przedmiocie określenia środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia pn. "F.". Rozpoznając ponownie sprawę SKO ustaliło, iż organ l instancji prawidłowo w decyzji określił między innymi rodzaj i miejsce realizacji przedsięwzięcia, warunki wykorzystania terenu w fazie realizacji, eksploatacji i użytkowania inwestycji, ze szczególnym uwzględnieniem konieczności ochrony cennych wartości przyrodniczych, zasobów naturalnych i zabytków oraz z uwzględnieniem ograniczenia uciążliwości dla terenów sąsiednich. Decyzją pierwszoinstancyjną określono również wymagania dotyczące ochrony środowiska konieczne do uwzględnienia w dokumentacji wymaganej do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, wymogi w zakresie przeciwdziałania skutkom awarii przemysłowych oraz nałożono obowiązek prowadzenia po zrealizowaniu przedsięwzięcia monitoringu awi- i chiropterofauny przez okres co najmniej 3 lat w trakcie pierwszych 5 lat jego funkcjonowania, przy czym obowiązkowo monitoringiem objęte będą pierwsze 2 lata.
Oceniając postępowanie przed organem l instancji SKO uznało, że postępowanie to zostało przeprowadzone w zakresie istotnym dla rozstrzygnięcia sprawy, co skutkowało utrzymaniem zaskarżonej decyzji w mocy. Ze stanowiskiem tym nie zgodziła się Fundacja "G." z siedzibą w W. (dalej jako Skarżąca) wnosząc w dniu [...] lutego 2014 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku. W skardze zarzucono przedmiotowej decyzji organu II instancji naruszenie:
- - zasady prawdy obiektywnej wyrażonej w art. 7, 77 i 80 kpa, a także zasady zaufania z art. 8 kpa oraz zasady czynnego udziału stron w postępowaniu administracyjnym wynikającej z art. 10 kpa;
- - art. 6 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (j.t. Dz.U. z 2013 r. poz. 1232 ze zm.), które to naruszenie skutkowało, zdaniem Skarżącego, niezastosowaniem w sprawie przepisu art. 33 ust. 1 oraz art. 34 ust. 2 ustay z dnia 14 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (j.t. Dz.U. z 2013 r., poz. 1235 ze zm.);
W uzasadnieniu skargi Skarżący przedstawił szereg argumentów na jaj poparcie odnosząc się przede wszystkim do błędnego, zdaniem Skarżącego, raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko – stanowiąc m.in. o jego wewnętrznej sprzeczności, podważając jego wiarygodność, a także odnosząc się do niesłusznego, zdaniem Skarżącego, podziału inwestycji.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.
Na rozprawie w dniu 26 sierpnia 2014 r. przedstawiciel strony skarżącej podniósł także naruszenie art. 10 kpa, polegające na tym, że Skarżący nie został poinformowany na etapie postępowania odwoławczego o wpłynięciu do organu opinii dodatkowej, a co za tym idzie został pozbawiony możliwości zapoznania się z nią i ustosunkowania się.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga jest uzasadniona.
Na wstępie wskazać należy, że stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej i polega na zbadaniu, czy organy administracji w toku rozpoznawania sprawy nie naruszyły prawa materialnego i procesowego. W przypadku stwierdzenia naruszenia prawa, sąd dokonuje oceny wpływu tego naruszenia na wynik sprawy. Powyższe ustalenia dokonywane są wedle stanu prawnego i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu, a sąd nie jest w ich toku związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną w niej podstawą prawną - art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270), dalej jako: p.p.s.a. W przedmiotowej sprawie doszło jednak do naruszenia przepisów postępowania administracyjnego mającego istotny wpływ na wynik sprawy.
Zgodnie bowiem z orzecznictwem sądowym zarzut naruszenia art. 10 § 1 kpa może odnieść skutek tylko wtedy, jeżeli strona wykaże, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych. Warunkiem sine qua non uchylenia decyzji z powodu naruszenia przepisów postępowania jest bowiem wykazanie, że takie naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (zob. wyrok WSA w Olsztynie z dnia 19 grudnia 2013 r., sygn. akt II SA/Ol 1045/13; wyrok WSA w Kielcach z dnia 8 maja 2014 r., sygn. akt II SA/Ke 255/14, dostępne w CBOSA, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W myśl art. 10 § 1 kpa organy administracji publicznej obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Jak wynika z akt administracyjnych sprawy po fakcie wniesienia przez Skarżącego odwołania, wpłynęła do organu dodatkowa opinia dotycząca raportu oddziaływania inwestycji na środowisko.
Organ jednak nie przesłał jej Skarżącemu, a także nie poinformował Skarżącego o tym fakcie. W ocenie Sądu zaniechanie organu w tym zakresie stanowi o istotnym naruszeniu art. 10 § 1 kpa, które to naruszenie bezwzględnie skutkuje uchyleniem zaskarżonej decyzji organu II instancji. Strona skarżąca słusznie bowiem wykazała, że nie mogła się odnieść do dodatkowej opinii, a przez to naruszono jej prawo do czynnego udziału w postępowaniu. W związku z rażącym naruszeniem art. 10 § 1 kpa, skutkującym bezwzględnym uchyleniem zaskarżonej decyzji, Sąd nie odnosi się do ustaleń merytorycznych decyzji oraz do zarzutów merytorycznych skargi. Rozpoznając ponownie sprawę organ powinien wyeliminować rzeczone uchybienia proceduralne.
Ze względu na powyższe, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji. O wstrzymaniu wykonywania zaskarżonych decyzji postanowiono na podstawie art. 152 p.p.s.a. Koszty przyznano na podstawie art. 200 p.p.s.a.