Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia [...] marca 2016 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. uchyliło postanowienie Prezydenta Miasta B. z dnia [...] lutego 2016 r. o zawieszeniu postępowania o ustalenie warunków zabudowy oraz odstąpiło od zawieszenia tego postępowania.
Skargę na postanowienie organu odwoławczego, wraz z wnioskiem o wstrzymanie jego wykonania, złożyła do sądu administracyjnego E. K. – D. Argumentowała, że prowadzenie postępowania o ustalenie warunków zabudowy będzie prowadziło do rozstrzygnięcia merytorycznego, zaś to musi zostać poprzedzone szeregiem kosztownych analiz, których koszty poniesieni organ. Mogą się one jednak zdezaktualizować na skutek uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i ewentualnego wygaśnięcia decyzji o warunkach zabudowy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.
Wstrzymanie wykonania zaskarżonego do sądu administracyjnego aktu następuje na wniosek skarżącego, który powinien uprawdopodobnić okoliczności uzasadniające wstrzymanie tj. istnienie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków - art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718), dalej p.p.s.a.
Wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji lub postanowienia może nastąpić wówczas, gdy istnieje przedmiot wstrzymania lub gdy wywołuje on określone skutki prawne. Można bowiem wstrzymywać tylko takie rozstrzygnięcia, których wykonanie skutkuje jakąś zmianą rzeczywistości prowadzącą do negatywnych dla skarżącego (i jednocześnie wnioskującego o wstrzymanie) konsekwencji prawnych lub faktycznych.
W sprawie niniejszej zaskarżone zostało postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego uchylające postanowienie organu pierwszej instancji o zawieszeniu postępowania i odstępujące od tego zawieszenia. Zamierzonym przez organ odwoławczy skutkiem powyższego zaskarżonego rozstrzygnięcia jest zatem pozostawienie w toku postępowania o warunki zabudowy, z czym nie zgadza się skarżąca twierdząc, że jest to bezcelowe, generuje koszty, które mogą okazać się niepotrzebne.
Przede wszystkim skarżąca nie uprawdopodobniła jakie niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków mogłoby spowodować zakończenie postępowania o warunki zabudowy w jej sytuacji prawnej lub faktycznej. Argument, że organ administracji poniesie koszty związane z wydaniem decyzji o warunkach zabudowy, która może się później okazać niezgodna z planem miejscowym i będzie podlegała wygaśnięciu, nie jest argumentem uzasadniającym wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. Jednocześnie nie jest rolą sądu poszukiwanie we własnym zakresie argumentów uzasadniających zastosowanie ochrony tymczasowej na wskazanej podstawie – dla uwzględnienia wniosku skarżącej.
Po wtóre, skutkiem zaskarżonego postanowienia jest pozostawanie w toku postępowania o warunki zabudowy. Nie wprowadza ono zatem zmiany rzeczywistości, która mogłaby zostać uznana za podlegającą wstrzymaniu jako wywołująca dalekosiężne skutki. Inaczej rzecz ujmując, postanowienie to nie zmienia w żaden sposób dotychczasowego stanu rzeczy, którym jest bieg postępowania o warunki zabudowy.
Po trzecie, nawet wydanie decyzji o warunkach zabudowy na skutek toczącego się postępowania również nie mogłoby zostać uznane za mające realny wpływ na sytuację prawną skarżącej, bowiem przedmiotowa decyzja nie posiada przymiotu wykonalności. Decyzja ta stwierdza istnienie pewnego tylko stanu prawnego i faktycznego oraz nie upoważnia do rozpoczęcia inwestycji. Sama obawa, że w przyszłości zostaną podjęte akty administracyjne, które doprowadzą do rozpoczęcia inwestycji, nie stanowi okoliczności uzasadniającej zastosowanie instytucji wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Nadto zauważyć należy, że kwestia zawieszenia postępowania jest w sprawie niniejszej rozważana z uwagi na regulację art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2016 r., poz. 778 ze zm.), dalej jako ustawa planistyczna. Zgodnie z tym przepisem postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia warunków zabudowy można zawiesić na czas nie dłuższy niż 9 miesięcy od dnia złożenia wniosku o ustalenie warunków zabudowy. Wójt, burmistrz albo prezydent miasta podejmuje postępowanie i wydaje decyzję w sprawie ustalenia warunków zabudowy, jeżeli:
- 1) w ciągu dwóch miesięcy od dnia zawieszenia postępowania rada gminy nie podjęła uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego albo
- 2) w okresie zawieszenia postępowania nie uchwalono miejscowego planu lub jego zmiany.
Jak tymczasem wynika z akt sprawy niniejszej, wniosek o ustalenie warunków zabudowy został wniesiony w dniu 18 września 2015 r., zatem zawieszenie postępowania mogło mieć miejsce najdłużej do dnia 18 czerwca 2016 r. (9 miesięcy). Oznacza to, że w chwili obecnej cechę bezprzedmiotowości posiadałoby wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia (eliminującego zawieszenie postępowania o warunki zabudowy), bowiem na podstawie art. 62 ust. 1 ustawy planistycznej zawieszenie już nie mogłoby nastąpić.
Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji.