Uzasadnienie
P. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. (dalej: PWIN w B.) decyzją z dnia [...] marca 2020 r., nr [...], utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w M. (dalej: PINB w M.) z dnia [...] stycznia 2020 r., nr [...], umarzającej postępowanie administracyjne w sprawie robót budowlanych prowadzonych w okresie od lipca 2019 r. do sierpnia 2019 r., na nieruchomości oznaczonej nr geodezyjnym [...], położonej w G. przy ul. [...] i stanowiącej własność A. R. i Z. R. Decyzja PWINB w B. wydana została przy następujących ustaleniach stanu faktycznego i ocenie prawnej sprawy.
W związku z wnioskami B. K. i G. K. z dnia [...] lipca 2019 r. oraz z dnia [...] sierpnia 2019 r., PINB w M. przeprowadził trzy kontrole na nieruchomości oznaczonej nr geod. [...], położonej w G. przy ul. [...], będącej własnością A. i Z. R., które wykazały, że na przedmiotowej nieruchomości nie są prowadzone roboty budowlane, a inwestorzy wykonali jedynie stan surowy zamknięty budynku mieszkalnego.
Organ ten ponadto ustalił, że przedmiotowa inwestycja prowadzona była na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę Starosty M. z dnia [...] czerwca 2015 r., nr [...], która została następnie uchylona prawomocnym wyrokiem WSA w Białymstoku z dnia 10 listopada 2015 r., sygn. akt II SA/Bk 588/15 oraz na podstawie nieostatecznej decyzji Starosty M. o pozwoleniu na budowę z dnia [...] czerwca 2019 r., nr [...] która z kolei została uchylona decyzją Wojewody P. z dnia [...] października 2019 r., znak: [...]).
Po przeprowadzeniu postępowania PINB w M. postanowieniem z dnia [...] października 2019 r., znak: [...], odmówił wszczęcia postępowania w sprawie samowoli budowlanej polegającej na prowadzeniu robót budowlanych w okresie od lipca 2019 r. do sierpnia 2019 r., ale PWINB w B., po rozpoznaniu zażalenia, postanowieniem z dnia [...] listopada 2019 r., nr [...], uchylił to postanowienie w całości.
Ponownie prowadząc postępowanie, PINB w M. przeprowadził w dniu [...] grudnia 2019 r. oględziny, które wykazały, że na przedmiotowej nieruchomości znajduje się budynek mieszkalny jednorodzinny w stanie surowym zamkniętym, a proces budowlany jest wstrzymany - roboty nie są wykonywane. Wobec powyższego organ decyzją z dnia [...] stycznia 2020r., nr [...], umorzył postępowanie w przedmiotowej sprawie.
Od powyższej decyzji odwołanie złożyli B. i G. K. Po rozpoznaniu odwołania, PWINB w B. decyzją z dnia [...] marca 2020 r., nr [...], utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję PINB w M. z dnia [...] stycznia 2020 r., nr [...]. W uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia organ wyjaśnił, że ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że inwestorzy wykonali roboty zabezpieczające polegające na zaklejeniu okien folią mocowaną z rusztowania, wykonaniu przed wejściem do budynku płyty betonowej o wymiarach 1.50m x 1.74m i grubości 14 cm oraz zabezpieczeniu styropianu na ścianach fundamentowych poprzez nałożenie warstwy kleju z siatką. Organ odwoławczy podzielił też argumentację organu I instancji, że przedmiotowe prace stanowiły roboty zabezpieczające. Dlatego też w sprawie zastosowanie znajduje art. 105 § 1 k.p.a., gdyż postępowanie stało się bezprzedmiotowe.
W ocenie organu odwoławczego organy nadzoru budowlanego nie mają podstaw do prowadzenia postępowania w sprawie samowolnej realizacji robót budowlanych, które nie są wykonywane (inwestorzy nie posiadają bowiem pozwolenia na budowę, które zostało uchylone w trybie odwoławczym - decyzja Wojewody P. z dnia [...] października 2019 r., znak: [...]).
Organ odniósł się także do zarzutów z odwołania i wyjaśnił, że są one niezasadne. Dotyczy to w szczególności zarzutu niewyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy i zakresu wykonanych robót. Zdaniem organu odwoławczego organ I instancji wyjaśnił sprawę i nie można mu postawić w tej mierze zarzutu stronniczości.
Skargę na powyższą decyzję, do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku, wnieśli B. K. i G. K., w której zaskarżonej decyzji zarzucili:
- 1) naruszenie art. 7 k.p.a., 77 § 1 k.p.a. i art. 107 § 1 k.p.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów na skutek przyjęcia za prawidłowe ustalenie organu I instancji co do zakresu wykonanych przez inwestorów w okresie od lipca 2019 r. do sierpnia 2019 r. robót budowlanych (t.j. zaklejenie okien folią mocowaną z rusztowania, wykonanie przed wejściem do budynku płyty betonowej o wymiarach 1,50 mx 1,74 m i grubości 14 cm, zabezpieczeniu styropianu na ścianach fundamentowych poprzez nałożenie warstwy kleju z siatką), co doprowadziło organy I i II instancji do błędnej oceny, że roboty budowlane zostały wykonane w celu zabezpieczenia budowy przed czynnikami atmosferycznymi, podczas gdy w rzeczywistości zakres wykonanych w/w okresie przez inwestorów robót budowlanych był szerszy i obejmował ocieplenie i położenie elewacji 3 ścian budynku i fundamentu budynku mieszkalnego, z nałożeniem koloru zgodnego z projektem budowlanym, z czym oczywiście wiązało się zaklejenie okien folią, wylanie płyty betonowej - schodka przed drzwiami od strony południowej, przewidzianego w projekcie budowlanym, co prowadzi do jednoznacznej oceny, że wykonane roboty budowlane stanowiły kontynuację budowy w zakresie przewidzianym w zatwierdzonym nieostateczną decyzją Starosty M. projekcie budowlanym, a w konsekwencji błędnym uznaniem przez organy, że inwestorzy nie dopuścili się samowoli budowlanej z uwagi na nie wykonywanie robót budowlanych;
- 2) naruszenie przepisu art. 105 §1 k.p.a. poprzez jego zastosowanie i art. 28 ust. 1 ustawy Prawo budowlane poprzez jego niezastosowanie na skutek przyjęcia, że organ nadzoru budowlanego nie ma podstaw do prowadzenia postępowania w sprawie samowolnej realizacji robót budowlanych, które nie są wykonywane, gdyż inwestorzy nie posiadają pozwolenia na budowę, podczas gdy w rzeczywistości organowi II instancji umknęło uwadze po pierwsze, że przedmiotem postępowania są roboty budowlane wykonane przez inwestorów A. i Z. R. w okresie od lipca 2019 r. do sierpnia 2019 r., w którym inwestorzy nie posiadając ostatecznej decyzji - pozwolenia na budowę - prowadzili roboty budowlane objęte projektem na budowę; po drugie organ II instancji sam ustalił, że inwestorzy wybudowali budynek w stanie surowym zamkniętym na podstawie m.in. nieostatecznej decyzji Starosty M. nr [...] z dnia [...] czerwca 2019 r., co oznacza, że organ II instancji zaakceptował prowadzenie robót budowlanych inwestorom na podstawie nieostatecznej decyzji - pozwolenia na budowę - co stanowi rażące naruszenie prawa;
- 3) niewyjaśnienie przez organ II instancji odmiennej oceny dokonanej przez PINB w M. tych samych robót budowlanych inwestorów w objętej niniejszym postępowaniem decyzji PINB w M. z dnia [...] stycznia 2020 r., znak: [...] oraz w postanowieniu PINB w M. z dnia [...] października 2019 r., znak [...], w którym organ I instancji uznał, że wykonane te same roboty budowlane obejmowały docieplenie budynku i utwardzenie gruntu oraz nie wymagały pozwolenia na budowę ani zgłoszenia, w/w decyzji zaś przyjął, że obejmowały one tylko zaklejenie okien folią i wybudowanie płyty betonowej, które obecnie ocenił jako roboty zabezpieczające, co czyni stanowisko organu I instancji zajęte w utrzymanej w mocy decyzji przez organ II instancji niewiarygodnym i bezzasadnym, ponieważ organy I i II instancji bezpodstawnie bronią stanowiska inwestorów dokonując wykładni prowadzącej do obejścia przepisów prawa budowlanego dot. pozwolenia na budowę.
W oparciu o powyższe zarzuty skarżący wnieśli o uchylenie obu decyzji.
W uzasadnieniu skarżący podnieśli, że organ II instancji dokonał błędnej oceny całościowego materiału dowodowego sprawy, gdyż przyjął za własne w całości dokonane przez organ I instancji ustalenia zakresu i oceny prawnej wykonanych przez inwestorów robót budowlanych. Organy bezpodstawnie przyjęły, że inwestorzy wykonali wyłącznie roboty zabezpieczające, ograniczające się do zaklejenia okien folią mocowaną z rusztowania, wylania płyty betonowej i zabezpieczenie styropianu na fundamencie. Ze złożonych do akt zdjęć wynika zaś, że inwestorzy w spornym okresie docieplili styropianem, a następnie wykonali elewację 3 ścian budynku, przy wykorzystaniu rusztowania i oklejenia okien. Organy obu instancji pominęły te dowody jak również to, że wykonanie docieplenia i elewacji zgodnie z kolorystyką przewidzianą w projekcie budynku stanowi kontynuację budowy.
Dalej skarżący wskazali, że organ odwoławczy akceptuje stanowisko organu I instancji, który zupełnie w sposób nieuprawniony na przestrzeni 3 miesięcy dokonuje odmiennej oceny tych samych robót budowlanych inwestorów. W postanowieniu z dnia [...] października 2019 r., znak [...], odmawiającym wszczęcia postępowania w sprawie samowoli budowlanej organ ocenił, że wykonane roboty budowlane obejmowały utwardzenie terenu i ocieplenie budynku. Następnie w decyzji z dnia [...] stycznia 2020 r. uznał, że te same wykonane roboty budowlane miały na celu zabezpieczenie przed czynnikami atmosferycznymi. Tymczasem zakres wykonanych robót budowlanych obejmujący wykonanie docieplenia i elewacji na kolor 3 ścian budynku i fundamentu oraz wylanie jednego schodka przed drzwiami od strony południowej stanowi kontynuację budowy. Wykładnia przepisów prawa dokonana przez organ I i II instancji stanowi obejście przepisów prawa budowlanego w zakresie pozwolenia na budowę i z tego powodu nie może zyskać aprobaty.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.
W dniu 12 maja 2020 r. skarżący złożyli pismo, w którym uargumentowali podniesione w skardze zarzuty, a także dołączyli szereg zdjęć obrazujących wykonane przez inwestorów prace na obiekcie. Wnieśli też o dopuszczenie dowodu z tych zdjęć.
W piśmie z dnia [...] czerwca 2020 r. uczestnik postępowania Z. R. wniósł o oddalenie wniosku o dopuszczenie dowodu ze złożonych przez skarżących zdjęć oraz wyjaśnił, że roboty budowalne można prowadzić także na podstawie nieostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Nawet więc w sytuacji uznania, że przedmiotowe roboty nie miały charakteru zabezpieczających, to i tak ich rozpoczęcie na podstawie nieostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę nie czyni ich samowolnie wykonanymi, gdyż w momencie ich realizacji inwestorzy legitymowali się nieostatecznym pozwoleniem na budowę z dnia [...] czerwca 2019 r.
W kolejnym piśmie procesowym z dnia 27 lipca 2020 r. skarżący stanęli na stanowisku, że do prowadzenia robót budowalnych wymagane jest posiadanie przez inwestorów ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę.
Także uczestniczka postępowania A. R. w piśmie procesowym z dnia 6 sierpnia 2020 r. wniosła o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje
Skarga jest zasadna i podlega uwzględnieniu.
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2167) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325; dalej: "p.p.s.a.") sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, stosując środki przewidziane w ustawie. Natomiast stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Przedmiotem kontroli dokonywanej przez Sąd w niniejszej sprawie, z punktu widzenia kryterium legalności, jest zaskarżona decyzja PWIN w B. z dnia [...] marca 2020 r., nr [...], która utrzymała w mocy decyzję PINB w M. z dnia [...] stycznia 2020 r., nr [...], umarzającą postępowanie administracyjne w sprawie robót budowlanych prowadzonych w okresie od lipca 2019 r. do sierpnia 2019 r., na nieruchomości oznaczonej nr geodezyjnym [...], położonej w G. przy ul. [...] i stanowiącej własność A. R. i Z. R. Podstawę dla wydania przedmiotowych decyzji stanowił przepis art. 105 § 1 k.p.a., zgodnie z którym, gdy postepowanie z jakichkolwiek przyczyny stanie stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części.
W realiach niniejszej sprawy organy dopatrzyły się bezprzedmiotowości postępowania z uwagi na fakt, że wykonane przez inwestorów roboty budowlane miały charakter za ubezpieczających, co powoduje, że postępowanie w sprawie samowolnie wykonanych robót budowlanych jest bezprzedmiotowe.
Zdaniem Sądu, zaskarżona decyzja oraz decyzja ją poprzedzająca podlegają uchyleniu, gdyż zasadne są zarzuty skargi dotyczące naruszenia art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a. polegające na niewyjaśnieniu stanu faktycznego, które to naruszenie w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Na samym początku zauważenia wymaga, że zgodnie z art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 1186; dalej: P.b.), roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31. Powyższe brzmienie przepis ten uzyskał na podstawie art. 1 pkt 6 lit. a) ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2015 r., poz. 443). Wcześniej przepis ten stanowił, że roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31. Aktualnie inwestor co do zasady ma prawo rozpocząć roboty budowlane na podstawie nieostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Jednakże przepis art. 28 ust. 1 P.b. należy odczytywać z uwzględnieniem treści art. 130 § 1 k.p.a., który stanowi, że wniesienie odwołania w terminie wstrzymuje wykonanie decyzji.
Podzielić należy również pogląd, że aktualne brzmienie art. 28 ust. 1 P.b. oznacza wprawdzie zezwolenie na rozpoczęcie robót budowlanych zanim decyzja o pozwoleniu na budowę stanie się ostateczna, jednak w razie wniesienia od niej odwołania, należy wziąć pod uwagę, że przestaje ona być wykonalna. Jeśli mimo tego inwestor kontynuuje rozpoczęte roboty budowlane, powinien liczyć się ze skutkami prawnymi, jakie niesie możliwość wyeliminowania tej decyzji z obrotu prawnego w toku instancyjnym (por. wyrok NSA z dnia 26 listopada 2019 r., sygn. akt II OSK 49/18).
W stanie faktycznym niniejszej sprawy bezsporne jest, że inwestorzy uzyskali w dniu [...] czerwca 2019 r. decyzję Starosty M. nr [...] zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na rozbiórkę istniejącego budynku i budowę budynku, która następnie została uchylona przez Wojewodę P. decyzją z dnia [...] października 2019 r., nr [...]. Z akt sprawy administracyjnej nie wynika, w jakiej dacie zostało wniesione przez G. i B. K. odwołanie od decyzji Starosty M.. Okoliczność ta nie wynika również z uzasadnienia wyroku WSA w Białymstoku z dnia 19 grudnia 2019 r., sygn. akt II SA/Bk 791/19, uchylającego decyzję Wojewody P. z dnia [...] października 2019 r., znanego stronom oraz Sądowi z urzędu, zamieszczonego w bazie orzeczeń NSA CBOIS. Musiało to nastąpić przed dniem [...] lipca 2019 r., gdyż w tej dacie organ wezwał strony do wypowiedzenia się w trybie art. 10 § 1 k.p.a. (por. uzasadnienie decyzji z k. 18 akt adm.).
Jak więc z powyższego widać, organy oceniając dopuszczalność wykonanych robót budowlanych w okresie lipiec – sierpień 2019 r. nie ustaliły, czy były one przynajmniej częściowo wykonywane w okresie przed wniesieniem odwołania od nieostatecznej decyzji Starosty M., czy też w całości po jego wniesieniu. Ma to zaś pierwszorzędne znaczenie dla oceny ich legalności.
Ponadto, w ocenie Sądu, organy nieprawidłowo ustaliły stan faktyczny w zakresie wykonanych robót budowlanych. Bazując na oględzinach z dnia [...] grudnia 2019 r. i wyjaśnieniach inwestorów organ I instancji przyjął, że roboty te polegały na położeniu warstwy kleju z siatką na ścianach fundamentowych budynku mieszkalnego, zabezpieczenie okien folią, którą mocowano używając rusztowań budowlanych, a także wykonanie płyty betonowej o wymiarach 150 cm x 174 cm i grubości 14 cm. Ustalenia te zobrazowano materiałem fotograficznym – k. 24 akt adm.
Tymczasem już podczas oględzin G. i B. K. wyjaśniali, że wykonana została elewacja trzech ścian budynku oraz elewacja fundamentu a także schody przed drzwiami od strony południowej. Organy właściwie nie odniosły się do twierdzeń skarżących, przyjmując bezkrytycznie wersję inwestorów.
Jednakże z materiału zdjęciowego złożonego przez skarżących przy piśmie z dnia [...] maja 2020 r. (k. 21 akt sądowych – dopuszczonych jako dowód w sprawie) wynika jednoznacznie, że prace były prowadzone na przestrzeni od [...] lipca 2019 r. do [...] sierpnia 2019 r. i dotyczyły nie tylko ścian fundamentowych budynku mieszkalnego ale i ścian budynku - zdjęcia z [...] lipca 2019 r., [...] lipca 2019 r. i [...] lipca 2019 r. Także rozstawione rusztowania nie służyły zakładaniu folii w okna tylko wykonaniu prac elewacyjnych na ścianach budynku. Zresztą po co byłoby zasłanianie okien folią na parterze i pierwszym piętrze budynku, gdyby wykonywano tylko nakładanie warstwy kleju z siatką na ścianach fundamentowych budynku.
Sąd nie podziela też stanowiska organów, że wykonanie płyty betonowej o tak znacznych wymiarach i grubości uznać można za roboty zabezpieczające. Roboty zabezpieczające z samego założenia muszą coś zabezpieczać. Tymczasem użyta przez organy argumentacja dotycząca zabezpieczenia sprowadza się do kwestii, że płytę wykonano w celu "zabezpieczenia gruntu przed czynnikami atmosferycznymi sprzyjającymi erozji nawierzchni gruntu przed wejściem do budynku mieszkalnego". Jeśli już płyta ta miałaby czemuś służyć, to na pewno nie w celu zabezpieczania gruntu przed erozją. Już bardziej prawdopodobny cel wykonania płyty zdaje się wskazywać inwestor, który na rozprawie wyjaśnił, że celem wykonania podestu betonowego było to, aby woda nie wpływała do wewnątrz domu. Czy jednak taki sposób zabezpieczenia wnętrza budynku przed wodą z zewnątrz, zważywszy na grubość płyty i jej umiejscowienie przed wejściem do budynku, można potraktować jako zabezpieczenie wejścia do budynku, czy też jako realizację robót budowlanych polegających na wybudowaniu schodów o jednym stopniu, które wymagają funkcjonowania w obrocie prawnym decyzji o pozwoleniu na budowę, należy zdaniem Sądu pozostawić do oceny organów.
W tym miejscu należy jeszcze zauważyć, że Sąd nie przesądza jakie dowody należy przeprowadzić w celu ustalenia dokładnego zakresu wykonanych robót budowlanych po wyeliminowaniu z obrotu prawnego nieostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Niewątpliwie organ winien jednak zacząć od skonfrontowania zakresu tych robót określonego w wersji podanej przez inwestorów z wersją wskazaną przez skarżących, posiłkując się m.in. złożonymi do akt sądowych zdjęciami z k.
21. Powinien też jednoznacznie wyjaśnić, czy roboty te dotyczyły, jak twierdzą skarżący, również docieplenia trzech ścian budynku styropianem, czy też, jak twierdzą inwestorzy, styropian na ścianach był już położony w latach 2016 -2017, a w 2019 r. ściany budynku zabezpieczone zostały tylko farbą podkładową. Oceniając w tej mierze wersję skarżących organ weźmie też pod uwagę okoliczność, że nie zrobili oni zdjęć prac dotyczących docieplania ścian budynku, chociaż takie zdjęcia zrobili odnośnie innych pomniejszych prac.
W tym miejscu, zdaniem Sądu, trzeba wyjaśnić jeszcze jedną rzecz. Otóż czym innym jest docieplanie ścian legalnie istniejącego budynku (zbudowanego na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę), na które to roboty budowlane nie potrzeba pozwolenia na budowę ani nawet zgłoszenia, a czym innym, jak w tym przypadku, (ewentualne, bo to trzeba wyjaśnić) wykonywanie tych robót, gdy trwa budowa a docieplenie miało być wykonane w ramach pozwolenia na budowę, które jednak zostało wyeliminowane z obrotu prawnego. W tym przypadku, gdyby rzeczywiście się potwierdziło, że owe docieplenie wystąpiło w okresie po wyeliminowaniu nieostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, mielibyśmy do czynienia nie z robotami zabezpieczającymi tylko z robotami wynikającymi z pozwolenia na budowę, których bez pozwolenia wykonywać nie można było. Rozstrzygnięcie zależy zatem od prawidłowo ustalonego stanu faktycznego.
Przy ponownym rozpoznaniu sprawy, organy wezmą pod uwagę argumentację przedstawioną przez Sąd w niniejszym wyroku, a przy wydawaniu rozstrzygnięcia zobowiązane będą uwzględnić dokonaną wykładnię omawianych przepisów.
Mając powyższe na uwadze, na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. oraz art. 135 p.p.s.a., należało orzec jak w sentencji.
O kosztach postępowania orzeczono na mocy art. 200 p.p.s.a. i art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 265). Na zasądzone koszty składają się wpis sądowy w kwocie 500 zł, koszty zastępstwa procesowego w kwocie 480 zł oraz opłaty skarbowe od udzielonych pełnomocnictw w kwocie 34 zł.