Uzasadnienie
Skarżący T. T. wniósł skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] lutego 2013 r., nr [...], uchylającą decyzję własną z dnia [...] grudnia 2012 r., nr [...], odmawiającą stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta B. z dnia [...] października 2009 r., nr [...], zmieniającej decyzję Prezydenta Miasta B. z dnia [...] grudnia 2003 r., znak [...], ustalającej warunki zabudowy, w części dotyczącej odmowy stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] października 2009 r. nr [...] w zakresie, w jakim określa ona maksymalną wysokość planowanego budynku mieszkalnego (pkt 1); w punkcie 2 decyzji Kolegium stwierdziło nieważność ww. decyzji w zakresie, w jakim określa ona maksymalną wysokość planowanego budynku mieszkalnego do 12,5 m; w pozostałym zaś zakresie Kolegium ww. decyzję utrzymało w mocy (pkt 3 decyzji).
Na rozprawie w dniu [...] listopada 2013 r. dopuszczono dowód z akt sprawy II SA/Bk 691/13 toczącej się w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Białymstoku na okoliczność, czy w postępowaniu o wydanie decyzji o warunkach zabudowy (decyzja z dnia [...] grudnia 2003 r., znak [...]), wyznaczono obszar do analizy i przeprowadzono na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, o której mowa w § 3 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588).
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje
Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: "p.p.s.a.") sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym.
W Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Białymstoku toczy się postępowanie w sprawy II SA/Bk 691/13 o stwierdzenie nieważności decyzji o warunkach zabudowy (decyzja z dnia 17 grudnia 2003 r., znak P.Z.II.P.7331/178/2003). Podstawowym zarzutem w tej sprawie jest naruszenie art. 61 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012 r., poz. 647) oraz § 3 ust. 1 wskazanego rozporządzenia w ten sposób, że nie wyznaczono obszaru do analizy i nie przeprowadzono na nim analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu. W sprawie niniejszej (II SA/Bk 332/13), której przedmiotem jest wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta Miasta B. z dnia [...] października 2009 r. nr [...], zmieniającej na mocy art. 155 k.p.a. decyzję Prezydenta Miasta B. z dnia [...] grudnia 2003 r., znak [...], pojawia się ten sam zarzut. W obu zatem sprawach podłożem jest decyzja Prezydenta Miasta B. z dnia [...] grudnia 2003 r., znak [...].
Kwestia więc prawomocnego przesądzenia, czy w postępowaniu zakończonym decyzją z dnia [...] grudnia 2003 r. był wyznaczony obszar do analizy oraz, czy analiza została przeprowadzona, a także jaki to miało wpływ na tę decyzję, ma pierwszorzędne znaczenie dla rozstrzygnięcia w sprawie niniejszej. Przypomnieć bowiem należy, że w sprawie II SA/Bk 332/13 jednym z zarzutów podnoszonych przez stronę skarżącą jest właśnie naruszenie na etapie postępowania zakończonego wydaniem decyzji z dnia [...] października 2009 r., nr [...], tych samych przepisów poprzez brak wyznaczenia obszaru do analizy i brak tej analizy. Zdaniem skarżącego, czynności tych należało dokonać w ramach tego postępowania (toczonego w ramach art. 155 k.p.a.) tym bardziej, gdyż w postępowaniu o wydanie warunków zabudowy także ich nie dokonano. W ramach postępowania o zmianę decyzji dotyczącej warunków zabudowy organ musiał tę kwestię dostrzec z urzędu i należycie rozważyć, czego jednak nie uczynił.
Zdaniem Sądu, prawomocne przesądzenie okoliczności przedstawionych powyżej w sprawie II SA/Bk 691/13 może mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie w sprawie niniejszej, a zatem uzasadnione jest twierdzenie, że rozstrzygnięcie w sprawie niniejszej zależy od wyniku toczącego się postępowania we wskazanej sprawie.
Mając powyższe na uwadze, na mocy art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.