Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] września 2019 r. nr [...] Komendant Miejski Policji w B. (dalej: KMP") stwierdził na podstawie art. 121e ust. 13 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz.U. 2019, poz. 161 ze zm. dalej: "u.P.") w zw. z art. 104 k.p.a. utratę prawa do uposażenia za cały okres zwolnienia lekarskiego, tj. od dnia [...] sierpnia 2019 r. do dnia [...] sierpnia 2019 r. przez asp. szt. R.D. – kierownika Ogniwa Operacyjno–Rozpoznawczego Referatu Kryminalnego Komisariatu Policji [...] w B. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że R.D. w trakcie zwolnienia lekarskiego nie przebywał w miejscu zamieszkania, a także kilkukrotnie nie odebrał telefonu od osoby upoważnionej do kontroli prawidłowości wykorzystania zwolnienia lekarskiego.
Decyzją z dnia [...] listopada 2019 r. nr [...] Komendant Wojewódzki Policji w B. (dalej: "KWP") uchylił ww. decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia, wskazując, że ustalony w toku przeprowadzonego postępowania kontrolnego stan faktyczny, nie dawał podstaw do przyjęcia, że wystąpiły w sprawie przesłanki pozwalające na zastosowanie art. 121e u.P., tj. nie wykazano w sposób dostateczny nieprawidłowości wykorzystania przez asp. szt. R.D. zwolnienia lekarskiego w ww. okresie. W tym względzie organ odwoławczy wskazał, że w sprawie nie ustalono, gdzie R.D. przebywał podczas nieobecności w miejscu zamieszkania, co w tym czasie robił i czy jego zachowanie stało w sprzeczności z celem zwolnienia lekarskiego i nie sprzyjało rekonwalescencji oraz nie mogło skutkować szybszym powrotem do zdrowia.
Decyzją z dnia [....] grudnia 2019 r. nr [...] KMP stwierdził na podstawie art. 121e ust. 13 u.P. w zw. z art. 104 k.p.a. utratę prawa do uposażenia za cały okres zwolnienia lekarskiego, tj. od dnia [...] sierpnia 2019 r. do dnia [...] sierpnia 2019 r. przez asp. szt. R.D. – kierownika Ogniwa Operacyjno–Rozpoznawczego Referatu Kryminalnego Komisariatu Policji [...] w B. W uzasadnieniu decyzji KMP wskazano, że w wyniku przeprowadzonej kontroli prawidłowości wykorzystania zwolnienia lekarskiego, wystawionego przez lekarza rodzinnego, w ww. okresie, ustalono, że R.D., w trakcie ww. zwolnienia lekarskiego nie przebywał w miejscu zamieszkania w chwili pięciokrotnie przeprowadzonych kontroli przez upoważnionych funkcjonariuszy (tj. w dniach: [...], [...], [...], i [...] sierpnia 2019 r.), nie odbierał również połączeń telefonicznych od osób upoważnionych do kontroli, a także nie odbierał lub odrzucał połączenia od przełożonego oraz nie odpowiadał na wiadomości tekstowe, poza jedną odpowiedzią udzieloną w dniu [...] sierpnia 2019 r., kiedy to poinformował on, że pamięta o zmianie służby, da znać jak będzie oraz żeby nie wystawać pod domem.
Udzielając zaś odpowiedzi na wezwanie KMP do poinformowania o sposobie wykorzystania zwolnienia lekarskiego, miejscu rzeczywistego pobytu w jego trakcie, przyczynach nieobecności pod adresem wskazanym na druku zwolnienia lekarskiego, a także udzielenia informacji co do niemożliwości nawiązania z nim skutecznego kontaktu telefonicznego, odpowiedział on w piśmie z dnia [...] sierpnia 2019 r., że: zwolnienie lekarskie wykorzystał w sposób zgodny z zaleceniami lekarza celem jak najszybszego powrotu do zdrowia; w trakcie zwolnienia lekarskiego przebywał w miejscu zamieszkania i poza nim, a podczas nieobecności pod tym adresem był z chorym dzieckiem na konsultacjach; prywatny telefon podczas zwolnienia wykorzystywał do celów własnych, a nie służbowych; nic mu nie wiadomo na temat odrzucania licznych połączeń telefonicznych od osób upoważnionych; nie zna podstawy prawnej nakładającej na niego obowiązek utrzymywania stałego kontaktu z przełożonymi podczas zwolnienia lekarskiego.
KMP wskazał, że w dniu [...] grudnia 2019 r. R.D. przesłuchano w charakterze strony, kiedy to wskazał on m.in., że nie pamięta kiedy i gdzie konsultował syna z lekarzami, nie pamięta czy informował o tym swoją matkę, że w trakcie zwolnienia lekarskiego przebywał w miejscu zameldowania (w ogrodzie i w części użytkowej domu), ale też poza nim (w tym w aptekach, na prywatnej rehabilitacji, w sklepie oraz załatwiał sprawy rodzinne), wykonywał czynności mające na celu szybki powrót do zdrowia. Organ wskazał, że nie był on jednak w stanie określić gdzie, kiedy i o jakich godzinach konkretnie przebywał, zaś odnośnie zaleceń lekarskich wskazał, że nie przypomina sobie jakie one były, ale na pewno miał przyjmować leki, masaże oraz nie forsować się. Wskazał również, że nie miał możliwości skorzystania z pomocy innych osób, w sytuacjach kiedy musiał opuścić miejsce zamieszkania, zaprzeczył jakoby uniemożliwiał policjantom przeprowadzenie kontroli prawidłowości wykorzystania zwolnienia lekarskiego, wskazał, że nie pamięta co jego matka wspominała o wizytach policjantów w miejscu zamieszkania, nie pamięta odczytania wiadomości tekstowej od policjantki z dnia [...] sierpnia 2019 r., w której został poproszony o kontakt w sprawie przeprowadzanej kontroli prawidłowości wykorzystania zwolnienia lekarskiego oraz że pamięta, że udzielił odpowiedzi na wiadomość tekstową przełożonego, zaś co do zadanego pytania kiedy wrócił do domu i czy dał znać przełożonemu, wskazał, że nie pamięta co dalej z tym zrobił.
W konsekwencji, mając na uwadze nieobecność R.D. w trakcie kontroli prawidłowego wykorzystania zwolnienia lekarskiego, w miejscu jego zamieszkania wskazanego na druku zwolnienia lekarskiego, brak możliwości nawiązania z nim kontaktu telefonicznego, brak udzielenia skonkretyzowanych odpowiedzi na wezwanie KMP, które dałyby podstawy do dalszej ich weryfikacji mogącej przyczynić się do stwierdzenia, że zwolnienie lekarskie zostało wykorzystane w sposób prawidłowy, a także ze względu na pozbawione konkretnych danych zeznania funkcjonariusza złożone w charakterze strony, organ I instancji uznał, że R.D. nie potrafił, bądź nie chciał podać przyczyn swoich nieobecności w domu podczas pięciokrotnych wizyt osób kontrolujących, bowiem na zadawane pytania co do zasady odpowiadał, że nie wie, nie pamięta, nie kojarzy albo nie przypomina sobie poszczególnych okoliczności.
Wobec powyższego KMP stwierdził, że wykorzystał on zwolnienie lekarskie niezgodnie z jego celem. Organ podkreślił również, że R.D. zajmuje stanowisko kierownicze, co tym bardziej zobowiązuje go do dyspozycyjności i umożliwienia sprawnego kontaktowania się w określonych sytuacjach związanych z zadaniami służbowymi, a także do stanowienia wzorca postępowania dla innych funkcjonariuszy.
Decyzją z dnia [...] lutego 2020 r. nr [...] KWP utrzymał w mocy ww. decyzję. W jej uzasadnieniu podzielił ustalenia dokonane przez organ I instancji, powołując się przy tym na materialnoprawną podstawę wydanych rozstrzygnięć, tj. art. 121e u.P. Wyjaśnił przy tym, że podczas zwolnienia lekarskiego policjant jest zwolniony z obowiązku świadczenia służby, samo zwolnienie lekarskie ma na celu jak najszybsze odzyskanie przez chorego sprawności i zdolności do pełnienia służby, zaś adnotacja na zwolnieniu, że chory może chodzić, upoważnia go jedynie do wykonywania zwykłych czynności życia codziennego. Przy ustalaniu zaś ewentualnego nieprawidłowego wykorzystania zwolnienia lekarskiego, nie można jednak abstrahować od rodzaju schorzenia pacjenta, w związku z którym udzielono zwolnienia lekarskiego.
Mając na uwadze powyższe organ odwoławczy stwierdził, że skoro w trakcie pięciu kontroli przeprowadzonych w ciągu 10-dniowego zwolnienia lekarskiego, R.D. nie przebywał w miejscu zamieszkania, ani też nie udzielił szczegółowych wyjaśnień co w tym czasie robił, to rodzi to uzasadnione wątpliwości co do prawidłowości wykorzystania przez niego zwolnienia, tym bardziej, że z akt sprawy wynika, że robił on wszystko poza faktycznym korzystaniem ze zwolnienia. KWP zauważył również, że z udzielonej przez R.D. w dniu [...] sierpnia 2019 r. odpowiedzi do przełożonego, wynika, że miał on świadomość tego, że jest kontrolowana prawidłowość wykorzystania przez niego zwolnienia lekarskiego, zaś pomimo tego, nie wykazał on dobrej woli i nie wyjaśnił stanu rzeczy. KWP zwrócił również uwagę na nie udowodnienie przez funkcjonariusza okoliczności korzystania z masaży oraz na fakt, że jego wątpliwości budzi wyjazd R.D. poza miejsce zamieszkania, trwający około 11 godzin. KWP podkreślił również, że fundamentem każdego stosunku służbowego jest podporządkowanie i dyspozycyjność, czego w okolicznościach niniejszej sprawy zabrakło.
Skargę na ww. decyzję wywiódł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku R.D., zarzucając jej naruszenie prawa materialnego: art. 121e ust. 3 i 10 u.P., a także naruszenie art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe przyjęcie, że kontrola wykonana w dniu [...] sierpnia 2019 r., udokumentowana w formie notatki służbowej jest udokumentowana prawidłowo. Ponadto skarżący wskazał, że ani z protokołu kontroli prawidłowości wykorzystania zwolnienia lekarskiego z dnia [...] sierpnia 2019 r., ani z decyzji organu II instancji nie wynika, aby wykonywał on pracę zarobkową, albo wykorzystywał zwolnienie lekarskie w inny sposób niezgodny z jego celem. Podniósł ponadto, że pismo KMP z dnia [...] września 2019 r. nie spełnia wymogów zawiadomienia o wszczęciu postępowania administracyjnego zgodnie z art. 61 § 1 i 4 k.p.a.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Przedmiotem kontroli dokonywanej przez sąd, z punktu widzenia kryterium legalności jest decyzja stwierdzająca uratę przez skarżącego będącego policjantem, prawa do uposażenia za cały okres zwolnienia lekarskiego, tj. od [...] do [...] sierpnia 2019 r.
Podstawę materialnoprawną zaskarżonego rozstrzygnięcia stanowił art. 121e u.P, zgodnie z którym m.in. prawidłowość wykorzystania zwolnienia lekarskiego może podlegać kontroli (ust. 1). Kontrolę przeprowadzają: 1) komisje lekarskie podległe ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych - w zakresie prawidłowości orzekania o czasowej niezdolności do służby z powodu choroby oraz prawidłowości wykorzystania zwolnienia lekarskiego;
2) przełożony policjanta właściwy w sprawach osobowych - w zakresie prawidłowości wykorzystania zwolnienia lekarskiego i spełnienia wymogów formalnych zaświadczeń lekarskich oraz w zakresie oświadczenia policjanta, o którym mowa w art. 121c ust. 1 pkt 3, o czym stanowi ust. 2 ww. przepisu. Jeżeli w wyniku kontroli zostanie ustalone nieprawidłowe wykorzystanie zwolnienia lekarskiego, policjant traci prawo do uposażenia za cały okres zwolnienia (ust. 3). Przy czym ustawodawca w ust. 7 ww. przepisu ustalił, że kontrola prawidłowości wykorzystania zwolnień lekarskich polega na ustaleniu, czy policjant w okresie orzeczonej niezdolności do służby nie wykorzystuje zwolnienia lekarskiego w sposób niezgodny z jego celem, a w szczególności czy nie wykonuje pracy zarobkowej. W razie stwierdzenia w trakcie kontroli, że policjant wykonuje pracę zarobkową albo wykorzystuje zwolnienie lekarskie w inny sposób niezgodny z jego celem, osoba kontrolująca (tj. osoba upoważniona przez przełożonego policjanta – stosownie do art. 121e ust. 9 u.P.) sporządza protokół, w którym podaje, na czym polegało nieprawidłowe wykorzystanie zwolnienia lekarskiego (art. 121e ust. 10 ustawy). Protokół przedstawia się policjantowi w celu wniesienia przez niego ewentualnych uwag. Wniesienie uwag policjant potwierdza własnoręcznym podpisem (art. 121e ust. 12 ustawy). Na podstawie ustaleń zawartych w protokole przełożony stwierdza utratę prawa do uposażenia za okres, o którym mowa w ust. 3 lub 4 (art. 121e ust. 13 ustawy).
W świetle powyższych przepisów prawa, zadaniem organów obu instancji było więc dokonanie oceny czy w okolicznościach niniejszej sprawy można stwierdzić, że skarżący wykorzystał prawidłowo zwolnienie lekarskie udzielone mu od [...] do [...] sierpnia 2019 r., tj., czy wykorzystał je w celu rekonwalescencji.
Jak wynika z akt sprawy, zaświadczenie lekarskie ZUS ZLA zostało wystawione w dniu [...] sierpnia 2019 r. przez lekarza rodzinnego K. M.-C. na okres od [...] do [...] sierpnia 2019 r. W zaświadczeniu tym jako adres pobytu w okresie trwania niezdolności do pracy wskazano adres zamieszkania skarżącego, zaś we wskazaniach lekarskich podano, że chory może chodzić. Zwolnienie to nie zostało udzielone w następstwie hospitalizacji skarżącego, ani w celu opieki nad chorym dzieckiem. Z akt nie wynika zaś jakiego typu jednostka chorobowa spowodowała niezdolność do służby skarżącego ani też jakie były zalecenia lekarskie na okres zwolnienia. Z treści protokołu przesłuchania skarżącego w charakterze strony wynika jedynie, że miał on przyjmować w tym czasie leki, nie forsować się i odbywać masaże, choć skierowania na owe masaże nie uzyskał. Kwestii przyjmowania przez skarżącego w okresie zwolnienia masaży nie zweryfikowano ze względu na lakoniczność informacji skarżącego co do osoby, która miałby je wykonywać oraz brak danych kontaktowych z tą osobą.
Niemożliwa okazała się również weryfikacja twierdzeń skarżącego, jakoby w czasie zwolnienia lekarskiego woził swojego syna na konsultacje lekarskie, jeździł do sklepu lub apteki albo załatwiał ważne sprawy rodzinne. Z informacji przekazanych przez skarżącego w toku postępowania wynika jedynie, że opuszczał on miejsce zamieszkania w różnych porach dnia, w tym potwierdził, że mógł wyjeżdżać w godzinach od 9:00 do 20:00 oraz zapewnił, że nie były to wyjazdy kilkudniowe. Skarżący w toku postępowania nie udzielił żadnych skonkretyzowanych wyjaśnień, które mogłyby zostać poddane weryfikacji. Zaprzeczył jakoby miał utrudniać funkcjonariuszom przeprowadzenie kontroli w miejscu jego zamieszkania, zasłaniał się niepamięcią co do otrzymanej w dniu [...] sierpnia 2019 r. wiadomości tekstowej zawierającej prośbę o kontakt oraz co do posiadania informacji o podjętych przez funkcjonariuszy próbach kontroli prawidłowości wykorzystania przez niego zwolnienia lekarskiego, ani też nie wyjaśnił co miał na myśli redagując w dniu [...] sierpnia 2019 r. do przełożonego wiadomość tekstową, w której prosił aby: "nie wystawać pod domem".
Ponadto skarżący w toku postępowania nie zgłosił żadnych wniosków dowodowych, zaś do sporządzonego protokołu kontroli prawidłowości wykorzystania przez niego zwolnienia lekarskiego, nie wniósł żadnych uwag.
Tymczasem z akt postępowania wynika, że czynności kontrolne w miejscu zamieszkania skarżącego zostały podjęte w dniach: [...] sierpnia 2019 r. o godz. 11:25, [...] sierpnia 2019 r. o godz. 17:25, w dniu [...] sierpnia 2019 r. o godz. 9:30 i 11:30 oraz w dniu [...] sierpnia 2019 r. o godz. 9:00. W trakcie pierwszej z wizyt, po bezskutecznej próbie dostania się na teren posesji, dzięki pomocy sąsiada, osoby kontrolujące weszły na teren posesji, gdzie przeprowadziły rozmowę z matką skarżącego J.D., która poinformowała, że skarżącego nie ma w domu, bowiem pojechał z synem na konsultację alergologiczną do [...] w B. W tym dniu skarżący nie odbierał telefonu pomimo kilkukrotnych prób połączenia oraz nie odpisał na wiadomość tekstową, w której zawarto prośbę o kontakt w sprawie prowadzonej kontroli. Jak wynika z akt postępowania, UDSK nie potwierdził, aby O.D. udzielano w dniu [...] sierpnia 2019 r. świadczeń zdrowotnych.
W trakcie kolejnych wizyt pod adresem zamieszkania skarżącego, również go nie zastano, nikt nie otworzył drzwi pomimo otwartego okna na parterze domu, nikogo nie widziano na posesji, zaś skarżący nie odebrał połączeń telefonicznych. Okna na piętrze domu były zamknięte. W trakcie ostatniej z wizyt w dniu [...] sierpnia 2019 r. rozpytano sąsiadkę skarżącego A.I., która wskazała, że skarżącego oraz jego żony nie ma od co najmniej 4 dni bowiem okna na piętrze domu gdzie zamieszkują są pozamykane. Podała również, że na parterze domu mieszka matka skarżącego, którą ostatnio widziała poprzedniego dnia. Z akt sprawy wynika ponadto, że w okresie od [...] do [...] sierpnia 2019 r. przełożony skarżącego codziennie podejmował próby nawiązania z nim kontaktu telefonicznego, jednakże połączenia były odrzucane, zaś na wiadomość tekstową z dnia [...] sierpnia 2019 r. skarżący nie udzielił odpowiedzi.
Mając na uwadze powyższe, w ocenie sądu, organy obu instancji prawidłowo w sprawie stwierdziły, że skarżący nie wykorzystał zwolnienia lekarskiego w sposób prawidłowy. Jakkolwiek z akt sprawy nie wynika w związku z jaką jednostką chorobową wystawiono zwolnienie lekarskie, to jednak zauważyć należy, że ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że skarżący w okresie od [...] do [...] sierpnia nie przebywał pod adresem zamieszkania, który był jednocześnie adresem, pod którym powinien był przebywać w okresie rekonwalescencji zdrowotnej, niezależnie od tego jaka choroba spowodowała jego absencję. Słusznie przy tym organy nie dały wiary wyjaśnieniom skarżącego, który twierdził, że przebywał w ogrodzie, jeździł do apteki i sklepu lub korzystał z masaży. Przede wszystkim bowiem wyjaśnienia te nie zawierają żadnych konkretnych twierdzeń, które mogłyby zostać poddane weryfikacji. Słusznie uznano je za ogólnikowe, nie mogące stanowić podstawy ustaleń faktycznych.
W opozycji do nich z materiału dowodowego wynika, że skarżący nie przebywał w miejscu zamieszkania przez kilka dni z rzędu, zaś jego matka mieszkająca na parterze domu, z niewiadomych przyczyn nie przejawiała woli podjęcia konfrontacji z osobami przeprowadzającymi kontrolę. Samo zaś wyjaśnienie przez skarżącego, że konsultował on syna z lekarzami w okresie zwolnienia lekarskiego, pozbawione skonkretyzowanych informacji co do tego, że był on jedyną osobą, która mogła zawieźć dziecko do lekarza, świadczy o nieprawidłowym wykorzystaniu zwolnienia lekarskiego, którego celem jest jak najszybsza rekonwalescencja osoby chorej, a nie osoby jej bliskiej. Dodać przy tym należy, że zwolnienie nie zostało udzielone na opiekę nad dzieckiem. Na uwagę zasługuje przy tym fakt, że z materiału dowodowego wynika, że skarżący wiedział o podjętych przez upoważnionych funkcjonariusz próbach kontroli prawidłowości wykorzystania zwolnienia lekarskiego, o czym w ocenie sądu świadczy wysłana wiadomość tekstowa do przełożonego, w której prosi aby "nie wystawać pod domem", a także przychodzące na jego numer telefonu połączenia telefoniczne oraz wysłane do niego wiadomości tekstowe. Pomimo tego, nie podjął on próby wyjaśnienia swojej nieobecności.
W orzecznictwie wskazuje się jednolicie, że chory, który może chodzić, w okresie zwolnienia lekarskiego może wykonywać zwykłe czynności życia codziennego, m.in. poruszać się po mieszkaniu, udać się na zabieg lekarski lub kontrolę lekarską, czy robić codzienne zakupy żywotności. Za niezgodne z celem zwolnienia uznaje się zaś takie postępowanie, które w powszechnym odczuciu jest nieodpowiednie dla osoby chorej i może nasuwać wątpliwości, co do jej rzeczywistego stanu zdrowia. Oczywiste jest przy tym, że pacjent nie powinien podejmować się czynności, które nie sprzyjają leczeniu, utrudniają powrót do zdrowia i przedłużają czas rekonwalescencji. (por. m.in. wyrok NSA z 27 sierpnia 2019 r., I OSK 11095/18, dostępny w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń i Informacji o Sprawach NSA pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl, zwanej dalej: "CBOSA"). Zamieszczenie na druku zaświadczenia lekarskiego oznaczenia wskazującego, że chory może chodzić, nie oznacza, że policjant przebywający na zwolnieniu lekarskim może traktować okres zwolnienia lekarskiego jako czas wolny od służby, którym może dowolnie dysponować, a zwłaszcza podejmować się zajęć lub działalności nie ukierunkowanej na zaspokojenie własnych potrzeb życiowych, mających znaczenie prozdrowotne dla osoby korzystającej ze zwolnienia lekarskiego.
Podkreślić przy tym należy, że skarżącemu umożliwiono złożenie szczegółowych wyjaśnień oraz zgłoszenie wniosków dowodowych, dzięki którym mógłby on wykazać, że wykorzystał zwolnienie lekarskie w sposób prawidłowy, jednakże skarżący z tej możliwości nie skorzystał, poprzestając jedynie na lakonicznych i niedoprecyzowanych wyjaśnianiach. Skoro więc z materiału dowodowego wynika, że skarżący przez okres kilku dni zwolnienia lekarskiego nie przebywał w miejscu zamieszkania oraz jednocześnie nie wykazał aby jego nieobecność miała na celu rekonwalescencję, sąd przyznał organom rację, że wykorzystał on zwolnienie lekarskie w sposób nieprawidłowy, podzielając tym samym stanowisko wyrażone w wyroku WSA w Warszawie z dnia 6 kwietnia 2017 r. (II SA/Wa1687/16, CBOSA), że każdą czynność, która nie stanowiła dla osoby niezdolnej do służby, czynności dnia codziennego, należy uznać za nieprawidłowe wykorzystanie zwolnienia lekarskiego.
Wykonywanie jakichkolwiek czynności mogących przedłużyć okres niezdolności do pracy lub służby zawsze stanowi wykorzystywanie zwolnienia niezgodnie z jego celem, przy czym w jego osiągnięciu przeszkodą może być zarówno wykonywanie pracy zarobkowej, jak i inne zachowania chorego utrudniające proces leczenia i rekonwalescencję (por. wyrok SN z dnia 14 grudnia 2005 r., III UK 120/05, Lex nr 201295).
Wobec powyższego, zarzut naruszenia art. 121e ust. 3 i 10 u.P. nie mógł zostać przez sąd uwzględniony.
Za niezasadne sąd uznał również procesowe zarzuty skargi, bowiem przede wszystkim w protokole kontroli sporządzonym na podstawie art. 121e ust. 10 u.P. wskazano na czym polegało nieprawidłowe wykorzystanie przez skarżącego zwolnienia lekarskiego, zaś pismem z dnia [...] września 2019 r. prawidłowo zawiadomiono go o wszczęciu postępowania kontrolnego, o którym mowa w art. 121e u.P. Nawet jeśli zaś postępowanie w sprawie prowadzone było dłużej, aniżeli przewiduje to art. 35 § 3 k.p.a., uchybienie to w żaden sposób nie wpłynęło na wynik sprawy, czego nie wykazał również skarżący, jak wymaga tego art. 145 § 1 pkt 1 lit. c. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej: "p.p.s.a."). W niniejszej sprawie sąd nie stwierdził również, aby uchybiono także innym przepisom prawa procesowego, bowiem wydanie kwestionowanej decyzji poprzedziło wyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności mających znaczenie dla podejmowanego w sprawie rozstrzygnięcia.
Ocena ta nie nosi cech dowolności. Zgodnie zaś z art. 107 k.p.a., organ odwoławczy w sposób wyczerpujący uzasadnił podjęte rozstrzygnięcie, odwołując się do obowiązujących regulacji prawnych, dostatecznie wyjaśnił pobudki swojego działania. Wbrew twierdzeniom skarżącego fakty istotne dla rozstrzygnięcia zostały wyjaśnione i znajdują potwierdzenie w aktach sprawy. KWP odniósł się również do argumentów odwołania, przy czym wyrażone w tym zakresie stanowisko, nie może być uznawane za nieprawidłowe z tego jedynie powodu, że pozostaje odmienne od oczekiwań strony skarżącej.
Mając na uwadze powyższe uznać należy, że kontrola legalności wydanych w sprawie decyzji nie wykazała naruszenia prawa materialnego lub procesowego, które miałoby istotny wpływ na wynik sprawy, zaś podniesione przez skarżącego zarzuty sprowadzają się w istocie do polemiki z ustaleniami organów. Podkreślić przy tym należy, że ani niezgodny z oczekiwaniami strony skarżącej wynik przeprowadzonego postępowania, ani też subiektywne jej przekonanie o wadliwości zaskarżonej decyzji (co więcej nie poparte żadnymi logicznymi argumentami lub dowodami), nie mogą same w sobie stanowić podstawy uwzględnienia skargi.
Z tych też powodów sąd skargę oddalił zgodnie z art. 151 p.p.s.a.