Uzasadnienie
W. S. S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] kwietnia 2022 r. nr [...] w przedmiocie przyznania zasiłku celowego.
Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału II z dnia 18 maja 2022 r. wezwano skarżącego do uzupełnienia braków formalnych skargi, poprzez określenie naruszenia prawa bądź interesu prawnego zaskarżoną decyzją, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi (k.1). Powyższe wezwanie doręczono skarżącemu w dniu 23 maja 2022 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru - k.9). Siedmiodniowy termin na uzupełnienie braków formalnych skargi upłynął w dniu 30 maja 2022 r. W przesłanym w dniu 26 maja 2022r. "pliku dokumentów" skarżący nie wskazał ani naruszenia prawa ani interesu prawnego wywołanego zaskarżoną decyzją.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje
Przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania skargi sąd administracyjny bada w pierwszej kolejności jej dopuszczalność, ustalając czy nie zachodzi jedna z przesłanek do jej odrzucenia, wymienionych enumeratywnie w art. 58 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm., dalej "p.p.s.a.").
Zgodnie z przepisem art. 57 § 1 ww. ustawy skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, a ponadto zawierać m.in. określenie naruszenia prawa lub interesu prawnego (pkt 3). Określenie naruszenia prawa lub interesu prawnego jest wymogiem formalnym skargi dlatego też nieokreślenie naruszenia prawa lub interesu prawnego przez skarżącego należy uznać za brak formalny skargi. Stosownie do art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie jej braków formalnych.
W orzecznictwie sądowoadministracyjnym wskazuje się, że przez określenie "naruszenia prawa" lub "naruszenia interesu prawnego", o którym mowa w art. 57 § 1 pkt 3 p.p.s.a., należy rozumieć podanie przez stronę skarżącą przyczyny uzasadniającej – według jej oceny – wniesienie skargi do sądu administracyjnego. Wymóg skargi będzie w tym względzie spełniony, jeżeli strona skarżąca wskaże nawet w sposób ogólny, na czym polega, jej zdaniem, naruszenie prawa lub interesu prawnego w zaskarżonym akcie (por. wyrok NSA z 28 lutego 2006 r., I OSK 528/05; postanowienie NSA z 30 września 2011 r., II FSK 1944/11, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Choć zatem art. 57 § 1 pkt 3 p.p.s.a. nie stawia wobec strony skarżącej szczególnych wymagań w zakresie precyzyjnego określenia naruszenia prawa lub interesu prawnego, to jednak nakłada na stronę obowiązek przynajmniej ogólnego sformułowania zarzutów stawianych skarżonemu aktowi lub czynności z zakresu administracji publicznej.
Analiza pisma skarżącego z [...] maja 2022 r. pozwala jedynie stwierdzić, że zawiera ono skargę na wskazaną wyżej decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] kwietnia 2022 r. nr[...]. W piśmie tym brak jest jednakże jakichkolwiek zarzutów odnoszących się do decyzji będącej przedmiotem skargi w niniejszej sprawie. Wobec braku określenia naruszenia prawa lub interesu prawnego zaskarżoną decyzją, zarządzeniem z dnia 18 maja 2022r. Przewodniczący Wydziału II wezwał skarżącego, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania pod rygorem odrzucenia skargi, do usunięcia jej braku formalnego w tym zakresie.
Powyższe wezwanie zostało skutecznie doręczone skarżącemu w dniu 23 maja 2022r. W tej sytuacji siedmiodniowy termin do usunięcia braku formalnego skargi upłynął bezskutecznie w dniu 30 maja 2022r. (poniedziałek). W dniu 26 maja 2022r. skarżący przesłał co prawda do sądu cały "plik dokumentów", tym niemniej w żadnym z dołączonych pism skarżący nie wskazał ani naruszenia prawa ani interesu prawnego wywołanego zaskarżoną decyzją.
Z przytoczonych względów, wobec nieusunięcia przez skarżącego braków formalnych skargi, które uniemożliwiają nadanie sprawie dalszego biegu, Wojewódzki Sąd Administracyjny zobowiązany był do odrzucenia jego skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 p.p.s.a., o czym orzeczono w sentencji postanowienia.