Uzasadnienie
Skarżący wnieśli skargę do sądu administracyjnego na ostateczną decyzję Wojewody P. z dnia [...] marca 2007r. nr [...]. Przedmiotową decyzją Wojewoda P., działając na podstawie art. 138 §1 pkt 1 kpa w zw. z art. 136 ust. 3 oraz art. 229 i 229 a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami, utrzymał w mocy decyzję Starosty S. z dnia [...] lutego 2007r. nr [...] na podstawie której odmówiono skarżącym zwrotu wywłaszczonej nieruchomości. W skardze zarzucono naruszenie przepisów postępowania administracyjnego - art. 7, 75§1 i 107§3 kpa, prawa materialnego – art. 229a ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz art. 2 w zw. z art. 64 ust. 2, art. 7 oraz 21 ust. 2 Konstytucji. Wskazując na powyższe skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji lub o zawieszenie postępowania toczącego się przed sądem administracyjnym do czasu wypowiedzenia się Trybunału Konstytucyjnego co do konstytucyjności przepisów art. 229a oraz art. 15 ustawy o gospodarce nieruchomościami.
Na rozprawie w dniu 6 września 2007r. A. O. działający we własnym imieniu oraz w imieniu pozostałych skarżących podtrzymał wniosek o zawieszenie postępowania. Pełnomocnik organu wniosek o zawieszenie postępowania pozostawił do uznania Sądu. Natomiast pełnomocnik uczestnika postępowania [...] w S. wniósł o oddalenie wniosku o zawieszenie postępowania. W piśmie procesowym z dnia 6 września 2007r. (data nadania w urzędzie pocztowym) uczestnik postępowania sprecyzował swoje stanowisko w kwestii zawieszenia postępowania i wskazał, że zawieszenie postępowania byłoby naruszeniem zasady równości stron, stanowiłoby pokrzywdzenie uczestnika, który musi inwestować w obiekty piekarni ze względu na wymogi przede wszystkim określone w ustawie z 2006r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia a również ze względu na konkurencję rynkową.
Nadto wskazano, że przyjmując hipotetycznie, że Trybunał Konstytucyjny negatywnie orzekłby co do art. 229a ustawy o gospodarce nieruchomościami, to skarżącemu przysługiwałyby w takiej sytuacji przewidziane prawem środki. Zawieszenie postępowania spowoduje niczym nieuzasadnioną przewlekłość postępowania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w B. zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 125 § 1 pkt. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153 poz. 1270 ze zm.) sąd może zawiesić postępowanie przed sądem administracyjnym z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym.
Prezes Naczelnego Sądu Administracyjnego wystąpił do Trybunału Konstytucyjnego z wnioskiem o stwierdzenie niezgodności art. 229a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 roku o gospodarce nieruchomościami, dodanym przez art. 1 pkt 143 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o zmianie ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2004 r., nr 141, poz. 1492), z art. 21 ust. 2 w zw. z art. 64 ust. 2 oraz art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Sprawa ta została zarejestrowana w Trybunale Konstytucyjnym pod sygnaturą akt K 6/05 oraz połączona ze sprawą o sygnaturze akt K 10/05.
Toczące się postępowanie przed Trybunałem Konstytucyjnym ma zasadniczy wpływ na roszczenie skarżących, stanowiące przedmiot wywiedzionej do sądu skargi. Powyższe stanowi, zatem przeszkodę w kontynuowaniu postępowania sądowego i czyni koniecznym zawieszenie tegoż postępowania stosownie do treści art. 125 § 1 pkt. 1 - Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Stąd na mocy powyższego przepisu orzeczono jak w sentencji. Zawieszone postępowanie sądowe będzie podlegało podjęciu z momentem wydania ostatecznego orzeczenia kończącego postępowanie przed Trybunałem Konstytucyjnym w sprawie stwierdzenia niezgodności przepisu art. 229a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 roku o gospodarce nieruchomościami z art. 21 ust. 2 w zw. z art. 64 ust. 2 oraz art. 7 Konstytucji.