Uzasadnienie
B. T. F. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na działanie Prezydenta Miasta B. polegające na naruszeniu nieruchomości i pozbawienie gruntu oporu, co zdaniem ww. stanowi naruszenie postanowień art. 147 i art. 222 Kodeksu cywilnego. W uzasadnieniu wskazała m.in., że Prezydent Miasta B. jako inwestor i organ samorządu, wykonując inwestycję polegająca na przebudowie ulicy D. w B., na gruncie przyległej do jej nieruchomości, oznaczonej jako działka o nr ewid. [...] w obrębie [...], naruszył jej nieruchomość i pozbawił gruntu oporu.
W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta B. wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie o oddalenie jako nieuzasadnionej. Argumentując swoje stanowisko podniósł, że przedmiotowa skarga nie dotyczy żadnego z aktów wskazanych w art. 3 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., lecz jest sprawą cywilna w rozumieniu art. 1 Kodeksu cywilnego. Organ wskazał, że nawet gdyby uznać ją za skargę na bezczynność Prezydenta, to i tak skutkowałoby to jej odrzuceniem z uwagi na niedopuszczalność. Również gdyby przyjąć, ze ww. skarga została wniesiona na działanie organu w trybie działu VIII Kodeksu postępowania administracyjnego, to również podlegałaby odrzuceniu jako niedopuszczalna.
W piśmie procesowym z dnia 8.05.2012 r. Skarżąca podniosła dodatkowo, że podstawą złożenia skargi jest art. 227 k.p.a, ponieważ przedmiotem skargi jest zaniedbanie i nienależyte wykonywanie zadań przez organ i jego pracowników.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje.
Skarga podlegała odrzuceniu, bowiem jej przedmiot nie mieści się w zakresie właściwości sądów administracyjnych określonym w art. 3 § 2 p.p.s.a.
Każda wniesiona do sądu administracyjnego skarga podlega w pierwszej kolejności ocenie pod względem jej dopuszczalności tzn. czy ze względu na przedmiot zaskarżenia (akt, czynność lub zaniechanie organu) może zostać rozpoznana merytorycznie przez sąd, czy też zakwestionowane w niej akty lub czynności takiej sądowej kontroli z woli ustawodawcy nie podlegają. Skarga w postępowaniu sądowoadministracyjnym jest bowiem środkiem kontroli w tym sensie sformalizowanym, że może być wniesiona tylko od aktów administracyjnych wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1- 7 p.p.s.a. tj. od decyzji, postanowień, aktów prawa miejscowego, aktów nadzoru, innych aktów lub czynności organów administracji dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, jak również na podstawie art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. może dotyczyć bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania polegającej na niewydaniu decyzji lub postanowienia.
W przedmiotowej sprawie Skarżąca zarzuca Prezydentowi Miasta B. naruszenie art. 147 i art. 222 Kodeksu cywilnego. Przedmiotowa skarga nie dotyczy zatem spraw wskazanych w art. 3 § 2 p.p.s.a. Z treści skargi można bowiem wnioskować, że Skarżąca, wnosi o przywrócenie stanu zgodnego z prawem i o zaniechanie naruszeń, czyli o kwestie uregulowane w art. 222 k.c. Jak słusznie stwierdził zatem organ, żądanie Skarżącej nie mieści się w katalogu spraw wymienionych w art. 3 p.p.s.a., lecz jest sprawą cywilną, do której zastosowanie mają przepisy Kodeksu cywilnego, a tym rozstrzygają sądy powszechne a nie sąd administracyjny.
Sąd administracyjny nie jest też właściwy do rozpoznawania skarg, których przedmiotem jest krytyka nienależytego wykonywania lub organizacji zadań przez organy i ich pracowników, skarg podnoszących zarzuty wadliwej działalności organu, wyrażających niezadowolenie z jego pracy, wytykających zaniechania i inne nieprawidłowości, a więc skarg tzw. powszechnych wymienionych w art. 227 k.p.a., wniesionych na podstawie przepisów Działu VIII Kpa "Skargi i wnioski", na który to artykuł jako podstawę do wniesienia skargi powołała się Skarżąca w piśmie procesowym z dnia 8.05.2012 r. (k. 45).
Mając powyższe na względzie, należy stwierdzić, że skarga jako niedopuszczalna podlegała odrzuceniu
Z tych też względów na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.