Uzasadnienie
Zaskarżonym do tut. sądu postanowieniem z 6 kwietnia 2023r. nr SKO.435/5/2023 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łomży, po rozpoznaniu zażalenia P. Spółka z o.o. z siedzibą w W. (dalej powoływanej jako: "skarżąca" lub "spółka") na postanowienie Starosty Wysokomazowieckiego nr BI.6123.80.2023 z dnia 15 marca 2023 r. o odmowie uzgodnienia w zakresie ochrony gruntów rolnych projektu decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla inwestycji, której przedmiotem jest budowa stacji bazowej telefonii komórkowej P. "[...]" wraz z infrastrukturą techniczną, obręb J., gm. N., na działce nr geod. [...], uchyliło zaskarżone postanowienie w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji.
Podstawą tego rozstrzygnięcia był następujący stan faktyczny i prawny.
Wnioskiem z dnia 23 listopada 2022 r. skarżąca Spółka wystąpiła do Wójta Gminy N. o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego dla inwestycji polegającej na realizacji stacji bazowej telefonii komórkowej P. "[...]" wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną na działce nr [...] położonej w miejscowości J., gm. N. Wójt Gminy N. przygotował projekt decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla ww. inwestycji i pismem z dnia 3 marca 2023 r. zwrócił się do Starosty Wysokomazowieckiego o jego uzgodnienie w zakresie ochrony gruntów rolnych i leśnych.
Starosta Wysokomazowiecki postanowieniem z dnia 15 marca 2023 r. nr BI.6123.80.2023 odmówił uzgodnienia w zakresie ochrony gruntów rolnych przedłożonego projektu decyzji o ustaleniu lokalizacji opisanej na wstępie inwestycji celu publicznego. Uzasadniając wydane rozstrzygnięcie organ powołał się na art. 7 ust. 2 ustawy dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (t. j. Dz. U. z 2022 r., poz. 2409) wskazując, że skoro w skład działki o nr [...] wchodzą m.in. grunty o klasie RIIIb, to ich przeznaczenie na cele nierolnicze i nieleśne wymaga uzyskania zgody ministra właściwego do spraw rozwoju wsi. Organ stwierdził jednocześnie, że teren objęty wnioskiem nie spełnia łącznie warunków określonych w art. 7 ust. 2a ustawy, stąd też uzyskanie ww. zgody jest konieczne.
Z postanowieniem tym nie zgodziła się Spółka i we wniesionym zażaleniu zarzuciła mu naruszenie: (-) art. 50 ust. 1a ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 503 ze zm., dalej w skrócie: "u.p.z.p.") poprzez jego niezastosowanie, (-) art. 77 § 1, art. 80 i art. 81 k.p.a. poprzez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego oraz zaniechanie rozpatrzenia całego materiału dowodowego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. pominięcie faktu, że planowana inwestycja jest inwestycją celu publicznego z zakresu łączności publicznej; (-) art. 6, art. 7 i art. 8 k.p.a. w zw. z art. 2 i art. 7 Konstytucji RP polegające na podejmowaniu rozstrzygnięć niezgodnych z prawem, niestaniu na straży praworządności oraz prowadzenie niniejszego postępowania w sposób, który w żadnym stopniu nie sprzyja pogłębieniu zaufania inwestora do organów państwa.
W uzasadnieniu zażalenia spółka zwróciła uwagę, że przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wyraźnie rozróżniają postępowanie o wydanie decyzji o warunkach zabudowy (art. 59 i nast. u.p.z.p.) od postępowania o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego (art. 50-58 u.p.z.p.). Są to dwa odrębne, niezależne postępowania, a zgodnie z art. 60 ust. 1a i art. 64 tej ustawy do decyzji o warunkach zabudowy stosuje się niektóre przepisy dotyczące decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego, ale nie odwrotnie. Spółka zaakcentowała dodatkowo, że dyspozycja art. 50 ust. 1 u.p.z.p. stanowi, że w postępowaniu o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego ma zastosowanie jedynie art. 61 ust.1 pkt 4 tej ustawy i to nie wprost, a odpowiednio.
Z kolei art. 50 ust. 1a ustawy wprost przewiduje, że art. 61 ust. 1 pkt 4 nie stosuje się m.in. do inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, a taką niewątpliwie jest planowana inwestycja. Na tej podstawie spółka wyprowadziła wniosek, że dla ustalenia lokalizacji przedmiotowej inwestycji nie ma znaczenia powierzchnia gruntów rolnych klasy RIIIb, albowiem teren ten nie wymaga uzyskania zgody ministra właściwego ds. rozwoju wsi na przeznaczenie na cele nierolnicze i nieleśne.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łomży postanowieniem z 6 kwietnia 2023r. nr SKO.435/5/2023 uchyliło zaskarżone postanowienie w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji na podstawie art. 138 § 2 w związku z art. 144 k.p.a. W uzasadnieniu Kolegium stwierdziło, że rozstrzygniecie w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego w zakresie ochrony gruntów rolnych i leśnych, zostało podjęte arbitralnie, bez zebrania dowodów wskazujących na jego zasadność. Według SKO, ani na podstawie akt sprawy, które zawierają tylko postanowienie Starosty Wysokomazowieckiego z dnia 15 marca 2023r., ani na podstawie analizy treści zaskarżonego postanowienia nie sposób ustalić powierzchni gruntów klasy RIIIb wchodzących w skład działki nr [...] położonej w miejscowości J. W związku z tym brak dowodu na to, że powierzchnia gruntów klasy RIIIb na działce [...] rzeczywiście przekracza 0,5 ha, a tylko w takim przypadku zachodzi konieczność uzyskania zgody właściwego ministra do spraw rozwoju wsi, o której mowa w art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, z pominięciem zastrzeżenia zawartego w ust. 2a.
W ocenie Kolegium brak również dowodów potwierdzających, że w sprawie nie zostały spełnione warunki określone w przepisie art. 7 ust. 2a ww. ustawy, gdyż Starosta w żaden sposób nie przeanalizował warunków określonych w art. 7 ust. 2a pkt 1- 4 ustawy. Powyższe ustalenia doprowadziły SKO do wniosku, że skoro zaskarżone postanowienie zostało wydane z naruszeniem art. 77 § 1 oraz art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 126 k.p.a. to konieczne jest przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego od początku, a to uzasadniało uchylenie zaskarżonego postanowienia na podstawie art. 138 § 2 k.p.a.
Skargę na powyższe postanowienie wniosła Spółka zarzucając mu naruszenie:
- 1) art. 138 § 2 k.p.a. w zw. z art. 144 k.p.a. w zw. z art. 7, 77 § 1 i 107 § 3 k.p.a. poprzez uznanie, że postanowienie Starosty Wysokomazowieckiego zostało wydane z naruszeniem ww. przepisów postępowania bez zebrania materiału dowodowego i jego rozpatrzenia, co zdaniem SKO w Łomży powoduje konieczność przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego od początku, podczas gdy postanowienie organu I instancji zostało wydane z naruszeniem przepisu prawa materialnego, albowiem nie można wymagać od inwestora spełnienia warunku, o jakim mowa w art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. czyli badać czy teren objęty wnioskiem wymaga uzyskania zgody ministra na zmianę przeznaczenia na cele nierolne i nieleśne, w związku z czym zaskarżone postanowienie, jaki poprzedzające je postanowienie organu I instancji zasługują na uchylenie;
- 2) art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. z uwagi na fakt, że ustawodawca wyraźnie stwierdził, iż przeznaczenie terenu na cele rolnicze, leśne nie jest sprzeczne z lokalizacją inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, w związku z czym w rezultacie nie można wymagać od inwestora spełnienia warunku, o którym mowa w art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p., czyli badać, czy teren objęty wnioskiem wymaga uzyskania zgody ministra na zmianę przeznaczenia na cele nierolne i nieleśne;
- 3) art. 50 ust. 1 w zw. z art. art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. w zw. z art. 46 ust. 2 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 733) poprzez uznanie przez organy administracji publicznej, że przeznaczenie terenu na cele rolnicze jest sprzeczne z lokalizacją inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej i wymaga uzyskania zgody właściwego ministra.
Powołując się na powyższe zarzuty skarżąca Spółka wniosła o uchylenie w całości postanowienia SKO oraz poprzedzającego go postanowienia Starosty Wysokomazowieckiego z dnia 15 marca 2023 r., jak również o umorzenie postępowania administracyjnego.
W uzasadnieniu Spółka podkreśliła, że przepis art. 50 ust. 1 u.p.z.p. stanowiący o "odpowiednim" stosowaniu przepisu art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. nie może przesądzać o bezpośrednim, czy automatycznym zastosowaniu wskazanej regulacji dotyczącej decyzji o warunkach zabudowy do decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego. Przy rozważaniu "odpowiedniego" stosowania przepisu art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. przy ustalaniu lokalizacji inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej nie można bowiem pominąć regulacji, przewidzianej w art. 46 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych. Skoro zaś ustawodawca w ww. przepisach stwierdził wyraźnie, iż przeznaczenie terenu na cele rolnicze, leśne nie jest sprzeczne z lokalizacją inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, to w rezultacie nie można wymagać od wnioskodawcy spełnienia warunku, o którym mowa w art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p., czyli badać, czy teren objęty wnioskiem wymaga uzyskania zgody ministra na zmianę przeznaczenia na cele nierolne i nieleśne.
Brak sprzeczności pomiędzy rolnym i leśnym przeznaczeniem terenu, a zamiarem lokalizacji inwestycji z zakresu łączności publicznej przesądza w istocie o braku konieczności uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łomży w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje.
Skarga zasługuje na uwzględnienie.
Rozważania w sprawie należy poprzedzić wyjaśnieniem, że będąca przedmiotem skargi sprawa została rozpoznana w postępowaniu uproszczonym. Zgodnie bowiem z art. 119 pkt 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. 2023, poz. 259, dalej "p.p.s.a.") sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę, co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Do takiej kategorii rozstrzygnięć należy zaliczyć zaskarżone w niniejszej sprawie postanowienie.
Przedmiotem kontroli sądu w niniejszej sprawie jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łomży uchylające postanowienie Starosty Wysokomazowieckiego z dnia 15 marca 2023 r. o odmowie uzgodnienia w zakresie ochrony gruntów rolnych projektu decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla inwestycji, której przedmiotem jest budowa stacji bazowej telefonii komórkowej, i przekazujące sprawę do ponownego rozpoznania temu organowi.
Zaskarżone postanowienie zostało wydane na podstawie art. 138 § 2 w zw. z art. 144 k.p.a. Powołane przepisy stanowią, że organ odwoławczy może uchylić zaskarżone postanowienie w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy postanowienie to zostało wydane z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Jak wynika z powyższego organ odwoławczy może wydać postanowienie kasatoryjne i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia, gdy postępowanie w pierwszej instancji zostało przeprowadzone z naruszeniem norm prawa procesowego, a więc gdy organ I instancji w istocie nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego w takim zakresie, że miało to istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia.
Żadne inne wady postępowania ani wady postanowienia podjętego w pierwszej instancji nie dają organowi drugiej instancji podstaw do wydania postanowienie kasatoryjnego tego typu. Ten rodzaj postanowienia organu drugiej instancji jest dopuszczony wyjątkowo, stanowiąc wyłom od zasady merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy przez organ odwoławczy (por. wyroki NSA z dnia 30 czerwca 2016 r. sygn. akt II OSK 2653/14 oraz z dnia 24 sierpnia 2016 r. sygn. akt II OSK 2958/14, wszystkie dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Rola sądu administracyjnego kontrolującego rozstrzygnięcie o charakterze kasacyjnym sprowadza się zaś do analizy przyczyn, dla których organ odwoławczy uznał za konieczne skorzystanie z możliwości przewidzianej przepisem art. 138 § 2 k.p.a., a w przypadku uznania, że uchylenie rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji i przekazanie mu sprawy nie wynikało z przyczyn wymienionych w tym przepisie, sąd jest władny uwzględnić skargę. Z taką właśnie sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie.
Z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia wynika, że SKO uchyliło postanowienie organu I instancji o odmowie uzgodnienia w zakresie ochrony gruntów rolnych projektu decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego i przekazało sprawę temu organowi do ponownego rozpatrzenia z uwagi na brak faktycznego ustalenia, czy teren objęty wnioskiem spełnia warunki wymienione w art. 7 ust. 2a ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Zdaniem Kolegium rozstrzygnięcie organu I instancji w tym zakresie jest arbitralne, albowiem na podstawie akt sprawy nie sposób ustalić powierzchni gruntów klasy RIIIb wchodzących w skład działki nr [...], a tym samym, czy powierzchnia ta przekracza 0,5 ha, a tym samym, czy zachodzi konieczność uzyskania zgody właściwego ministra do spraw rozwoju wsi.
W ocenie sądu rozstrzygnięcie Kolegium, biorąc pod uwagę okoliczności faktyczne sprawy, a dokładnie przedmiot wnioskowanej inwestycji celu publicznego, w sposób ewidentny narusza art. 138 § 2 w zw. z art. 144 k.p.a. oraz art. 61 § 1 pkt 4 u.p.z.p.
Zgodnie z art. 50 ust. 1 u.p.z.p. inwestycja celu publicznego jest lokalizowana na podstawie planu miejscowego, a w przypadku jego braku - w drodze decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Warunek, o którym mowa w art. 61 ust. 1 pkt 4, stosuje się odpowiednio. Jak stanowi zaś art. 50 ust. 1a tej ustawy przepisu art. 61 ust. 1 pkt 4 nie stosuje się do inwestycji celu publicznego w przypadkach uzasadnionych potrzebami obronności lub bezpieczeństwa państwa albo ochrony granicy państwowej, a także do inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej.
Z przytoczonych regulacji wynika, że w postępowaniu o ustalenie lokalizacji celu publicznego, co do zasady znajduje zastosowanie przepis art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. Przepis ten stanowi zaś, że wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jeżeli m.in. teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust.
1. Tym niemniej, jak trafnie zasygnalizowała skarżąca Spółka, w przypadku inwestycji celu publicznego zaliczanych do inwestycji z zakresu łączności publicznej, a taką inwestycją jest budowa stacji bazowej telefonii komórkowej, zastosowanie znajduje przepis art. 50 ust. 1a ustawy, który w stosunku do tego typu inwestycji wyłącza wprost stosowanie art. 61 § 1 pkt 4 u.p.z.p. W ocenie sądu zamierzenie inwestycyjne, polegające na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej jako inwestycja z zakresu łączności publicznej jest inwestycją celu publicznego. Łączność publiczna należy do sfery usług. Takie stanowisko wyraził też m.in. NSA w wyroku z 7 lutego 2017r. (sygn. akt II OSK 663/17, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych) wskazując, że stacja bazowa telefonii komórkowej stanowi inwestycję celu publicznego z zakresu łączności publicznej w rozumieniu art. 46 ust. 1 i 2 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych, pozostając szczególnym rodzajem infrastruktury techniczne.
W rezultacie przyjęcia, że wniosek o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego dotyczy inwestycji z zakresu łączności publicznej, nie można wymagać od wnioskodawcy spełnienia warunku, o którym mowa w art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p., czyli badać, czy teren objęty wnioskiem spełnia przesłanki z art. 7 ust. 2 i 2a ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, a w konsekwencji, czy wymagane jest uzyskanie zgody ministra na zmianę przeznaczenia gruntu na cele nierolne i nieleśne. Brak sprzeczności pomiędzy rolnym i leśnym przeznaczeniem terenu, a zamiarem lokalizacji inwestycji z zakresu łączności publicznej przesądza w istocie o braku konieczności uzyskania zgody na zmianę takiego przeznaczenia. Na taki sposób rozumienia powyższej regulacji pozwala też instytucja odpowiedniego stosowania przepisu odesłania wyrażona w art. 50 ust. 1 u.p.z.p. Zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem sądowoadministracyjnym sformułowanie w art. 50 ust. 1 u.p.z.p. o "odpowiednim" stosowaniu przepisu art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. nie może przesądzać o bezpośrednim, czy automatycznym zastosowaniu wskazanej regulacji dotyczącej decyzji o warunkach zabudowy oraz decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego.
Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach z 14 grudnia 2016 r. (sygn. akt II OSK 734/15) oraz z dnia 14 lipca 2020r. (sygn. akt II OSK 951/20), podkreślił jednoznacznie, że przy rozważaniu "odpowiedniego" stosowania przepisu art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. przy ustalaniu lokalizacji inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej nie można pominąć regulacji przewidzianej w art. 46 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych. W art. 46 ust. 2 stwierdzono zaś, że przeznaczenie terenu na cele rolnicze i leśne (...) nie jest sprzeczne z lokalizacją inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z art. 46 ust. 2 cytowanej wyżej ustawy wynika uniwersalna zasada interpretacyjna, a mianowicie, że przeznaczenie terenu na cele rolnicze i leśne nie wyklucza lokalizacji inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, bez konieczności uzyskiwania uprzedniej zgody na przeznaczenie tego terenu na cele nierolnicze.
Inwestycja z zakresu łączności publicznej na terenie przeznaczonym w planie na cele rolne nie może być utożsamiana z "przeznaczeniem gruntów rolnych na cele nierolnicze" w rozumieniu art. 7 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych.
W takiej sytuacji, tak jak już zasygnalizowano wyżej, bezprzedmiotowe jest badanie, czy teren objęty wnioskiem wymaga zgody na zmianę przeznaczenia na cele nierolnicze, a tym samym dalsza analiza warunków określonych w art. 7 ust.2a ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, do jakiej Kolegium zobowiązało organ I instancji. Konkludując rację należy zatem przyznać skarżącej Spółce, że dla wydania decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego dla przedsięwzięcia z zakresu łączności publicznej, irrelewantna jest klasa gruntów rolnych, a tym samym powierzchnia gruntów klasy RIIIb. Przepis art. 50 ust. 1a u.p.z.p. wyłącza bowiem wprost stosowanie art. 60 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p., stąd też kwestia ta nie powinna stanowić przedmiotu badania przez organ uzgadniający w zakresie ochrony gruntów rolnych i leśnych. W tej sytuacji Kolegium nieprawidłowo nie uwzględniło tego faktu, a Starosta bezpodstawnie odmówił uzgodnienia planowanej inwestycji celu publicznego ze względu na niespełnienie wymogu o którym mowa w art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p.
Skoro z omówionych wyżej regulacji wynika bezspornie, że w przypadku procedowania wniosku o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego dla przedsięwzięcia z zakresu łączności publicznej nie można wymagać od wnioskodawcy spełnienia warunku, o jakim mowa w art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p., czyli badać czy teren objęty takim wnioskiem wymaga uzyskania zgody ministra na zmianę przeznaczenia na cele nierolne i nieleśne, to zlecenie w zaskarżonym postanowieniu przeprowadzenia przez organ I instancji postępowania w zakresie warunków określonych w art. 7 ust. 2 pkt 1 i ust. 2a ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, ocenić należy jako bezpodstawne. Z uwagi na powyższe brak było podstaw do przeprowadzania postępowania wyjaśniającego zgodnie z wytycznymi SKO, a zainicjowane w tym zakresie postępowanie uzgodnieniowe powinno zostać umorzone.
W tym stanie rzeczy sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a., orzekł o uchyleniu zaskarżonego postanowienia. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a., zasądzając od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącej Spółki kwotę 597 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania, na które, oprócz wpisu sądowego od skargi w wysokości 100 zł oraz opłaty skarbowej od pełnomocnictwa w wysokości 17 zł, składa się również wynagrodzenie pełnomocnika w osobie radcy prawnego w wysokości 480 zł, ustalone zgodnie z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 265 ze zm.).