Uzasadnienie
Skarżąca Pani A. R. wystąpiła do Burmistrza Cz. B. o wyjaśnienie "dlaczego na skutek ostatniego faktycznego poszerzenia ulicy O. działka [...] zmniejszyła się do [...] arów, działka [...] powiększyła się a właścicielowi z tego powodu nie zapłacono i dlaczego Urząd akceptuje fałszerstwo map oraz taką sytuację, że jest rozbieżność w dokumentach".
Działając w trybie art. 65 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego Burmistrz Cz. B. przekazał wyżej cytowane pismo wg właściwości Staroście Powiatu B. W uzasadnieniu postanowienia organ I instancji wywiódł, że zgodnie z § 44 pkt 4 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz.U.Nr 38, poz. 454) do zadań starosty należy
- m. in. udostępnienie danych ewidencyjnych, a o takie informacje zdaniem organu I instancji wystąpiła zainteresowana.
Po rozpatrzeniu zażalenia, wniesionego przez Panią R., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. utrzymało w mocy postanowienie organu I instancji postanowieniem z dnia [...] maja 2004 r. nr [...]. Wydając zaskarżone postanowienie Kolegium miało na uwadze przepisy ustawy z dnia 17 maja 1989 r. prawo geodezyjne i kartograficzne (tj. Dz.U. z 2000 r., Nr 100, poz. 1986 ze zm.), w myśl których starosta jest organem prowadzącym ewidencję gruntów i budynków oraz gleboznawczą klasyfikację gruntów.
Skargę na powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego za pośrednictwem organu wywiodła Pani A. R., podnosząc zarzuty dotyczące położenia i wielkości szeregu nieruchomości enumeratywnie wyszczególnionych w tejże skardze.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. wnosząc o jej oddalenie podtrzymało argumentację zawartą w zaskarżonym postanowieniu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarżąca Pani A. R. cofnęła skargę na rozprawie w dniu 19.10.2004 r. poprzez złożenie oświadczenia do protokołu oraz pisma, w którym przyznała iż chodziło jej o dane ewidencyjne.
W świetle powyższego, w myśl art. 60 ustawy z dnia 30.08.2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z 2002 r.) – Sąd uznał cofnięcie za dopuszczalne, bowiem nie zmierza ono do obejścia prawa oraz nie spowoduje utrzymania w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.
W konsekwencji i myśl wymienionych ustaleń Sąd umorzył postępowanie sądowe w sprawie na podstawie art. 161 § 1 ust. 1 cytowanej powyżej ustawy, zaś o kosztach orzekł na zasadzie art. 250 tejże ustawy.