Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia [...] maja 2006 roku nr [...] P. Wojewódzki Inspektorat Nadzoru Budowlanego w B., na podstawie art. 123 § 1 i 2 oraz art. 25 § 1 kpa po rozpatrzeniu wniosku pana A. W. z dnia [...] kwietnia 2006 roku, dotyczącego wyłączenia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. z postępowania administracyjnego w sprawie dotyczącej budowy ogrodzenia pomiędzy działkami nr geodezyjny [...] z działką nr [...] w P. gm. G., odmówił wyłączenia tego organu z postępowania administracyjnego dotyczącego przedmiotowej sprawy wskazując, iż nie zaistniała żadna z przesłanek wskazanych w art. 25 kpa. Końcowo organ wskazał przy tym, iż na powyższe postanowienie nie służy zażalenie.
Skargą złożoną w dniu [...] maja 2006 roku pan A. W. zaskarżył powyższe postanowienie P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w B., zarzucając:
- 1. brak uzasadnienia faktycznego, podstaw prawnych rozstrzygnięcia i wskazania środka odwoławczego w postaci skargi tj. art. 124 § 1 i 126 kpa w zw. z art. 107 § 1 kpa oraz art. 227 kpa, a także ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi,
- 2. całkowite pominięcie tematu, zaskarżonych czynności, wskazanych dowodów na których organ oparł się i przyczyn z powodu których innych odmówił wiarygodności,
- 3. nieważność postępowania tj. art. 145 § 1 ust. 1, 2, 5 i 25 kpa.
Na tej podstawie wniósł o ponowne rozpatrzenie sprawy.
W odpowiedzi na skargę P. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. wskazał, że na przedmiotowe postanowienie nie przysługuje zażalenie do organu wyższej instancji, a zatem nie przysługuje również skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w B. Wojewódzki Sąd Administracyjny w B. zważył, co następuje:
Skarga powyższa jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu albowiem nie mieści się ona w zakresie kognicji wojewódzkich sądów administracyjnych, zawartej w art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.)
Dopuszczalność zaskarżenia do sądu administracyjnego indywidualnych rozstrzygnięć, określonych w art. 3 § 2 pkt 1 - 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) tj. decyzji administracyjnych i postanowień wydawanych w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończących postępowanie, a także postanowień rozstrzygających sprawę co do istoty, postanowień wydanych w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, oznacza, że katalog środków umożliwiających uruchomienie kontroli tych rozstrzygnięć (środków zaskarżenia) jest zamknięty.
Zaskarżone postanowienie P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...] maja 2006 roku nie ma cech, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a także określonych w punktach następnych. Podkreślić bowiem należy, iż postanowienie w przedmiocie odmowy wyłączenia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. z postępowania administracyjnego w sprawie dotyczącej budowy ogrodzenia pomiędzy działkami nr geodezyjny [...] z działką nr [...] w P. gm. G., wydanie na podstawie art. 25 kpa nie kończy postępowania w sprawie ani nie rozstrzyga sprawy administracyjnej co do jej istotny. Na postanowienie w przedmiocie odmowy wyłączenia organu nie służy również zażalenie albowiem w przypadku postanowień wydanych w trybie art. 24 i 25 kpa kodeks postępowania administracyjnego nie przewiduje zażalenia. Zgodnie zaś z art. 141 § 1 kpa zażalenie przysługuje na postanowienia tylko w przypadkach wskazanych w kpa. Trafnie zatem organ w zaskarżonym postanowieniu pouczył skarżącego, iż na postanowienie takie nie przysługuje zażalenie.
Tym samym postanowienie takie nie może stanowić podstawy kontroli legalności działalności administracji publicznej prowadzonej przez sądy administracyjne. W postanowieniu z dnia 5 października 2006 roku Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, iż "w myśl art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sądy administracyjne, sprawując kontrolę działalności administracji publicznej, orzekając w ściśle określonych sprawach wymienionych w tym przepisie. Z powołanego przepisu art. 3 § 2 pkt. 2 wynika wprost, że nie od wszystkich postanowień organów administracji przysługuje prawo wniesienia skargi. (...) Od postanowień wydanych na podstawie art. 24 i 25 kpa (a zatem dotyczących wyłączenia pracownika oraz organu administracyjnego), kodeks postępowania administracyjnego nie przewiduje prawa wniesienia zażalenia, a w konsekwencji niedopuszczalne jest także wniesienie skargi do sądu" (sygn. akt II OSK 1221/06).
Stąd dostrzegając niedopuszczalność skargi Sąd zobligowany był do jej odrzucenia (art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Natomiast argumenty i zarzuty podniesione w skardze mogą był podnoszone w odwołaniu od decyzji końcowej, orzekającej co do istoty sprawy.
O wysokości kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, przyznanych ustanowionemu z urzędu adwokatowi, Sąd orzekł na podstawie przepisu art. 250 cyt. ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz przepisów § 2 ust. 3, § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c oraz § 19 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.). Obejmują one opłatę ze czynności adwokata w kwocie 240 zł powiększoną o należny podatek od towarów i usług, wyliczony według 22% stawki w kwocie 52,80 zł.