Uzasadnienie
Skarżący R. Cz. wniósł skargę na postanowienie Komendanta Miejskiego Policji w B. z dnia [...] kwietnia 2008r. nr [...] utrzymujące w mocy postanowienie Rzecznika Dyscyplinarnego z dnia [...] kwietnia 2008r. o odmowie uwzględnienia wniosku dowodowego w prowadzonym postępowaniu dyscyplinarnym.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie. W uzasadnieniu podniósł, że zgodnie z art. 138 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990r. o Policji, prawo wniesienia skargi do sądu administracyjnego przysługuje policjantowi tylko i wyłącznie na wydane orzeczenie lub postanowienie kończące postępowanie dyscyplinarne, którym z pewnością zaskarżone postanowienie nie jest.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 3 §2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia na które służy zażalenie, kończące postępowanie a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. Przy czym postanowienia te muszą być wydane w jurysdykcyjnym postępowaniu administracyjnym.
Tymczasem postępowanie dyscyplinarne, dotyczące policjantów, nie jest postępowaniem administracyjnym zwłaszcza, że w zakresie nieuregulowanym samą ustawą o Policji do tego postępowania stosuje się przepisy Kodeksu postępowania karnego – art. 135p ust. 1 ustawy.
Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę – art. 3 §3 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Takim właśnie przepisem szczególnym jest przepis art. 138 ustawy o Policji. Przepis ten wprost stanowi o zaskarżeniu wyłącznie orzeczenia lub postanowienia kończącego postępowanie dyscyplinarne. Mając na uwadze treść tego przepisu stwierdzić należy, że postanowienia dotyczące poszczególnych kwestii wynikających w toku postępowania dyscyplinarnego jak np. w przypadku zagadnienia uwzględnienia wniosków dowodowych nie podlegają odrębnemu zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Postanowienia takie nie mają samodzielnego bytu i pozostają częścią postępowania dyscyplinarnego. Mogą być kwestionowane w postępowaniu sądowym dotyczącym orzeczenia lub postanowienia kończącego postępowanie dyscyplinarne.
Z uwagi na powyższe stwierdzić należy, że pouczenie zawarte w kwestionowanym postanowieniu o możliwości jego zaskarżenia do sądu administracyjnego było błędne a skarga podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 §1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) z uwagi na brak właściwości sądu administracyjnego.