Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstokuz 14 lipca 2016 r., sygn. akt II SA/Bk 383/16

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 06 października 2015 r. zapadłym w sprawie II SA/Bk 560/15 tutejszy Sąd oddalił skargę N. W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] października 2013 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji o przejęciu na własność Skarbu Państwa gospodarstwa rolnego.

N. W. w skardze (pismo z dnia [...] czerwca 2016 r. k.

1. 4) wniosła o ponowne rozpatrzenie sprawy o sygn. akt II SA/Bk 560/15.

W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego tut. Wydziału z dnia 15 czerwca 2016 r. (k.

1. 1) wezwano pełnomocnika skarżącej do uzupełnienia braków formalnych skargi o wznowienie postępowania poprzez: uprawdopodobnienie okoliczności potwierdzających zachowanie terminu i dopuszczalność wznowienia postępowania (wezwanie z dnia 20 czerwca 2016 r. k.
2. 6) oraz złożenie siedmiu brakujących odpisów wzmiankowanego pisma z dnia 15 czerwca 2016 r. (wezwanie z dnia 29 czerwca 2016 r. k. 8), w terminie 7 dni od daty doręczenia pod rygorem odrzucenia skargi.

Ze zwrotnych potwierdzeń odbioru wynika, że wezwania Sądu zostały skutecznie doręczone odpowiednio w dniu 24 czerwca 2016 r. (wezwanie z dnia 20 czerwca br. – zwrotne potwierdzenie odbioru k.

1. 13) oraz w dniu 30 czerwca 2016 r. (wezwanie z dnia 29 czerwca br. – zwrotne potwierdzenie odbioru k. 16).

W odpowiedzi na wezwanie z dnia 20 czerwca br. (nadesłanej w terminie tj. dnia 28 czerwca br. - data stempla pocztowego k.

12) pełnomocnik N. W. oświadczyła, że postępowanie sądowe powinno być wznowione, gdyż gospodarstwo rolne przejęte na rzecz Skarbu Państwa za rentę, faktycznie nie zostało przejęte, brak jest dokumentacji potwierdzającej przejęcie tego gospodarstwa, nie otrzymano również renty za oddane gospodarstwo. Skarżąca żąda wyjaśnienia, czy gospodarstwo zostało zdane, kto miał prawo tego dokonać oraz kto wziął pieniądze za oddane gospodarstwo. Podane przez N. W. przyczyny wznowienia wskazują na wykrycie takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postepowaniu - art. 273 § 2 p.p.s.a. Skarżąca o wskazanych w piśmie z dnia 15 czerwca 2016 r. zarzutach informowała organy kilkukrotnie, organy odnosiły się do nich w swoich rozstrzygnięciach, jednak zdaniem N. W. sprawa nadal nie jest dostatecznie wyjaśniona, a rozstrzygnięcia niesprawiedliwe, dlatego też chce ona dalszego bardziej wnikliwego rozpoznania jej zarzutów (k. 9 – 11).

Mimo upływu zakreślonego siedmiodniowego terminu pełnomocnik skarżącej nie nadesłała wymaganych treścią wezwania z dnia 29 czerwca br. odpisów skargi o wznowienie postępowania, w piśmie z dnia 30 czerwca 2016 r. wyjaśniając, że nie posiada pisma skarżącej z dnia 15 czerwca 2016 r. (skarga o wznowienie postepowania) bowiem N. W. samodzielnie sporządziła i złożyła wzmiankowane pismo do Sądu, bez udziału pełnomocnika (k. 14).

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje

Główną przyczyną odrzucenia skargi o wznowienie postepowania w sprawie niniejszej jest jej niedopuszczalność z powodu braku ustawowych podstaw do wznowienia postępowania oraz brak uprawdopodobnienia zachowania terminu do wniesienia skargi.

Zgodnie z art. 270 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 j.t.) – dalej również jako p.p.s.a., można żądać wznowienia postępowania zakończonego prawomocnym orzeczeniem. Skarga o wznowienie, aby mogła zostać skutecznie rozpoznana, powinna spełniać określone wymagania formalne, które wymienia przepis art. 279 p.p.s.a., w tym powinna zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia, wskazanie podstawy wznowienia i jej uzasadnienie, wskazanie okoliczności stwierdzających zachowanie terminu do wniesienia skargi oraz żądanie uchylenia lub zmiany zaskarżonego orzeczenia. Przy czym niezachowanie co najmniej jednego z powyższych wymogów powoduje niedopuszczalność skargi o wznowienie postępowania. W takiej sytuacji sąd jest zobowiązany do jej odrzucenia na podstawie art. 280 § 1 p.p.s.a.

W niniejszej sprawie N. W. domaga się wznowienia postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem tut. Sądu z dnia 06 października 2015 r. oddalającym jej skargę i wskazuje jako powód wznowienia okoliczność, iż sprawa nadal nie jest dostatecznie wyjaśniona, a rozstrzygnięcia niesprawiedliwe, dlatego też chce ona dalszego bardziej wnikliwego rozpoznania jej zarzutów. Dodatkowo pełnomocnik skarżącej oświadczyła iż, podane przez skarżącą przyczyny wznowienia wskazują na wykrycie takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postepowaniu tj. spełniają przesłanki zawarte w art. 273 § 2 p.p.s.a.

Zgodnie z art. 273 § 2 p.p.s.a. można żądać wznowienia w razie późniejszego wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła korzystać w poprzednim postepowaniu.

W tym miejscu należało zatem stwierdzić, iż N. W. nie wykazała żadnych nowych okoliczności faktycznych lub środków dowodowych które mogłyby stanowić ustawową podstawę wznowienia o której mowa w art. 273 § 2 p.p.s.a. Zarówno treść skargi o wznowienie postepowania (k.

4) jak i odpowiedzi na wezwanie z dnia 20 czerwca 2016 r. (k. 9 - 11) wskazują jedynie na niezadowolenie skarżącej z dotychczasowych rozstrzygnięć Sądu, które to jej zdaniem nie rozstrzygają w sposób wyczerpujący wątpliwości związanych z okolicznościami sprawy.

Niestwierdzenie zaistnienia ustawowych podstaw wznowienia w sprawie niniejszej wynika z niewykazania okoliczności pozwalających na ustalenie, że istnieje określona podstawa wznowienia postępowania. Jeżeli z uzasadnienia skargi i odpowiedzi na wzmiankowane wezwanie z dnia 20 czerwca 2016 r. w zakresie wykazania dopuszczalności wznowienia postępowania wynika, że podnoszona podstawa wznowienia postępowania nie zachodzi, taka skarga, jako nieoparta na ustawowej podstawie wznowienia, podlega odrzuceniu. Samo powołanie art. 273 § 2 p.p.s.a. nie stanowi bowiem o istnieniu przesłanek do wznowienia postepowania.

W sprawie niniejszej pełnomocnik N. W. nie uprawdopodobniła również mimo wezwania okoliczności potwierdzających zachowanie terminu do wniesienia skargi o wznowienie postepowania, ograniczając się do stwierdzenia, iż skarżąca o wskazanych w piśmie z dnia 15 czerwca 2016 r. (skarga o wznowienie postepowania) zarzutach informowała kilkakrotnie organy, które odnosiły się do nich w swoich rozstrzygnięciach, jednak zdaniem N. W. sprawa nadal nie jest należycie wyjaśniona, a rozstrzygnięcia niesprawiedliwe (k. 11).

Dodatkowo należy zauważyć, że zgodnie z treścią art. 276 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, do skargi o wznowienie postępowania stosuje się odpowiednio przepisy o postępowaniu przed sądem pierwszej instancji, jeżeli przepisy niniejszego działu (tj. działu VII ustawy) nie stanowią inaczej. Przepis art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. stanowi, iż Sąd odrzuca skargę gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Ponadto zgodnie z art. 47 § 1 p.p.s.a. do skargi należy dołączyć jej odpisy i odpisy załączników w celu doręczenia ich stronom lub uczestnikom na prawach strony (art. 12 p.p.s.a.).

Pełnomocnik procesowy N. W. został prawidłowo wezwany do uzupełnienia braków formalnych skargi o wznowienie postepowania poprzez złożenie jej siedmiu brakujących odpisów. Zakreślony w wezwaniu siedmiodniowy termin do uzupełnienia wskazanego braku formalnego upłynął bezskutecznie dnia 07 lipca 2016 r. Pełnomocnik procesowy nie uzupełnił wykazanego wyżej braku formalnego, dlatego na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 w zw. z art. 276 p.p.s.a. należało orzec o odrzuceniu skargi.

Jednak jak wskazano wyżej główną przyczyną odrzucenia skargi w sprawie niniejszej jest jej niedopuszczalność z powodu braku ustawowych podstaw do wznowienia postępowania oraz brak uprawdopodobnienia zachowania terminu do wniesienia skargi. Z podniesionego powyżej względu na podstawie art. 280 § 1 p.p.s.a. należało orzec jak w sentencji.