Uzasadnienie
Przedmiotem skargi jest decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2020 r. nr [...], utrzymująca w mocy decyzję P. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2019 r. nr [...] o nałożeniu na D. K. (dalej również jako "Skarżący") kary pieniężnej w wysokości 2.000 zł.
Podstawą wymierzenia kary stały się stwierdzone podczas kontroli z dnia [...] września 2019 r. naruszenia w zakresie: (-) wykonywania przewozu drogowego przez kierowcę, który nie posiada orzeczenia lekarskiego o braku przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy, oraz (-) wykonywania przewozu drogowego przez kierowcę, który nie posiada orzeczenia psychologicznego o braku przeciwwskazań psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy (art. 92a ust. 2 i 8 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, Dz. U. z 2019 r. poz. 58 ze zm. – dalej: "u.t.d." oraz lp. 4.2 i 4.3 załącznika nr 4 do tej ustawy).
Z akt sprawy i ustaleń poczynionych przez organy wynika, że podczas kontroli drogowej samochodu osobowego marki O. przeprowadzonej w dniu [...] września 2019 r. w B. stwierdzono, że kierujący – D. K. – przewoził zarobkowo pasażera, który zamówił przejazd przy pomocy aplikacji "BOLT". Kierowca w chwili kontroli nie posiadał orzeczenia lekarskiego potwierdzającego brak przeciwskazań zdrowotnych do pracy na stanowisku kierowcy oraz orzeczenia psychologicznego potwierdzającego brak przeciwskazań psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy. Także po kontroli skarżący nie przedstawił wymaganych orzeczeń.
Organ I instancji decyzją z dnia [...] października 2019 r. nałożył na Skarżącego jako osobę wykonującą czynności związane z przewozem drogowym karę pieniężną w wysokości 2.000 zł tytułem stwierdzonych naruszeń, tj. Ip. 4.2. i 4.3. załącznika nr 4 do u.t.d.
W odwołaniu od decyzji P. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego pełnomocnik Skarżącego podniósł zarzuty naruszenia:
- - art. 7 i 77 § 1 k.p.a. przez nieustalenie, czy czynności wykonywane przez stronę nosiły cechy prowadzenia działalności gospodarczej, czy strona posiadała status przedsiębiorcy w chwili kontroli oraz pominięcie wyjaśnień strony oraz tej części materiału dowodowego w postaci przedłożonych przez Skarżącego wypisu z licencji oraz umowy zawartej z E. Sp. z o.o., oraz czy w ogóle doszło do wykonywania transportu drogowego;
- - art. 92a ust. 1 i 6 u.t.d. w związku z Ip. 4.2 i 4.3 załącznika nr 4 do u.t.d., przez nałożenie kary pieniężnej w sytuacji, gdy czynności podejmowane przez stronę nie mieściły się w definicji krajowego transportu drogowego, o którym mowa w art. 4 pkt 1 u.t.d., w związku z czym skarżący nie był zobowiązany legitymować się orzeczeniami lekarskim i psychologicznym;
Zaskarżoną do Sądu decyzją Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy powyższe rozstrzygnięcie organu I instancji.
Organ odwoławczy przytoczył treść art. 39a ust. 1, art. 39j ust. 1- 6, art. 39k ust 1, 2, 3 i 4 oraz art. 39m, a także art. 4 pkt 22 i art. 92a ust. 2 i 8 u.t.d. Wskazał następnie, że z zebranego materiału dowodowego, w tym w szczególności protokołu kontroli oraz zeznań strony jednoznacznie wynika, że w dniu [...] września 2019 r. został zatrzymany do kontroli drogowej samochód osobowy marki O., którym kierował D. K., który przewoził pasażera zamawiającego przewóz za pośrednictwem aplikacji Bolt. Skarżący w chwili kontroli nie posiadał wymaganych orzeczeń lekarskiego i psychologicznego, nie dostarczył ich też w toku prowadzonego postępowania.
Zdaniem organu Skarżący był jednocześnie kierującym i osobą wykonującą czynności związane z przewozem drogowym. Wobec powyższego, był zobowiązany do posiadania w chwili kontroli odpowiednich dokumentów. W ocenie Głównego Inspektora Transportu Drogowego zasadny było zatem nałożenie na stronę kary pieniężnej w wysokości 2.000 zł z tytułu lp. 4.2 i 4.3. załącznika nr 4 do u.t.d.
Odnosząc się do zarzutu pełnomocnika w zakresie nieustalenia okoliczności, czy wykonywane przez Skarżącego czynności nosiły cechy wykonywania działalności gospodarczej, a także braku weryfikacji, czy skarżący w dniu kontroli posiadał status przedsiębiorcy organ odwoławczy uznał ten zarzut za nieistotny dla sprawy. Wykonywanie transportu drogowego musi bowiem być traktowane jako działanie faktyczne polegające na przewozie osób lub rzeczy odpowiadające definiowaniu transportu drogowego, z tym jednak, że nie musi stanowić przedmiotu trwale prowadzonej działalności gospodarczej, a tym bardziej ewidencjonowanej (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 stycznia 2009 r. sygn. II GSK 670/08). W sprawie zostało udowodnione, że strona faktycznie wykonywała działalność odpowiadającą definicji transportu drogowego zawartej w art. 4 u.t.d. Tym samym brak posiadania statusu przedsiębiorcy nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia.
Organ odwoławczy stwierdził, że przewóz wykonywany przez Skarżącego w dniu kontroli był transportem drogowym w rozumieniu u.t.d. Skoro czynności podejmowane przez Skarżącego mieszczą się w definicji krajowego transportu drogowego, o którym mowa w art. 4 pkt 1 u.t.d., skarżący był obowiązany do legitymowania się w chwili kontroli orzeczeniem lekarskim i orzeczeniem psychologicznym. Ustawodawca wskazał wprost w art. 39m u.t.d., że wymagania, o których mowa w art. 39a-39k stosuje się odpowiednio do przedsiębiorcy, lub innej osoby osobiście wykonującej przewóz drogowy. Celem badań lekarskich jest stwierdzenie istnienia lub braku przeciwskazań zdrowotnych, natomiast celem badań psychologicznych jest stwierdzenie istnienia lub brak przeciwskazań psychologicznych do wykonywania pracy a stanowisku kierowcy.
Odnosząc się do treści faktury z dnia [...] września 2019 r. organ zaznaczył, że nie stanowi ona dowodu mogącego mieć wpływ na rozstrzygnięcie, bowiem dowodzi ona jedynie wykonania usługi transportowej.
Zdaniem organu, równocześnie materiał dowodowy zgromadzony w sprawie nie zawiera żadnych przesłanek, które dawałyby możliwość zastosowania art. 92c u.t.d.
W skardze złożonej do tut. Sądu pełnomocnik działający w imieniu D. K. zaskarżył powyższą decyzję w całości i zarzucił naruszenie:
- 1) art. 7 i 77 § 1 k.p.a., poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych czynności oraz niezebranie i nierozpatrzenie materiału dowodowego, a w szczególności zaniechania ustalenia okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy takich jak ustalenie czy wykonywane przez Skarżącego czynności stwierdzone protokołem kontroli nosiły cechy wykonywania działalności gospodarczej, braku zweryfikowania przez organ czy Skarżący posiadał status przedsiębiorcy w chwili przeprowadzania kontroli;
- 2) art. 7 i 77 § 1 k.p.a., poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych czynności oraz niezebranie i nierozpatrzenie materiału dowodowego, a w szczególności zaniechania ustalenia okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy takich jak ustalenie czy w ogóle doszło do wykonywania transportu drogowego; pominięcie wyjaśnień strony oraz tej części materiału dowodowego w postaci przedłożonych przez Skarżącego wypisu z licencji oraz umowy zawartej z E. Sp. z o.o., co miało wpływ na błędne ustalenie podmiotu odpowiedzialnego za ewentualne naruszenia;
- 3) art. 92a ust. 1, art. 92a ust. 6 u.t.d. w zw. z Ip. 4.2. załącznika nr 4 do ustawy polegające na wymierzeniu Skarżącemu kary w wysokości 1.000 zł za wykonywanie przewozu drogowego przez kierowcę, który nie posiada orzeczenia lekarskiego o braku przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy, w sytuacji w której czynności podejmowane przez Skarżącego nie mieszczą się w definicji krajowego transportu drogowego, o którym mowa w art. 4 pkt 1 u.t.d., w związku z czym Skarżący nie był obowiązany do legitymowania się w/w orzeczeniem;
- 4) art. 92a ust. 1, art. 92a ust. 6 u.t.d. w zw. z Ip. 4.3. załącznika nr 4 do ustawy polegające na wymierzeniu Skarżącemu kary w wysokości 1.000 zł za wykonywanie przewozu drogowego przez kierowcę, który nie posiada orzeczenia psychologicznego o braku przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy, w sytuacji w której czynności podejmowane przez Skarżącego nie mieszczą się w definicji krajowego transportu drogowego, o którym mowa w art. 4 pkt 1 u.t.d., w związku z czym Skarżący nie był obowiązany do legitymowania się w/w orzeczeniem;
- 5) art. 8 k.p.a., poprzez procedowanie w sposób przeczący zasadzie pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa.
Wskazując na powyższe zarzuty autor skargi wniósł o uchylenie decyzji organów obu instancji.
Odpowiadając na skargę organ wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje.
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy art. 92a ust. 2 i ust. 8 u.t.d. Zgodnie z art. 92a ust. 2 u.t.d., zarządzający transportem, osoba, o której mowa w art. 7c, a także każda inna osoba wykonująca czynności związane z przewozem drogowym, która naruszyła obowiązki lub warunki przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 200 złotych do 2000 złotych za każde naruszenie. W myśl art. 92a ust. 8 u.t.d., wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w ust. 2, wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, a w przypadku niektórych naruszeń numer grupy naruszeń oraz wagę naruszeń wskazane w załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403, określa załącznik nr 4 do ustawy.
W realiach rozpatrywanego przypadku organ nałożył na Skarżącego, na podstawie art. 92a ust. 2 u.t.d. łączną karę 2.000 zł, na którą składały się: 1) kara 1.000 zł za wykonywanie przewozu drogowego przez kierowcę, który nie posiada orzeczenia lekarskiego o braku przeciwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy (art. 92a ust. 2 i 8 u.t.d. oraz lp. 4.2 załącznika nr 4 do ustawy);
2) kara 1.000 zł za wykonywanie przewozu drogowego przez kierowcę, który nie posiada orzeczenia psychologicznego o braku przeciwskazań psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy (art. 92a ust. 2 i 8 u.t.d. i lp. 4.3 załącznika nr 4 do ustawy).
Obowiązek posiadania takich orzeczeń wynika wprost z art. 39a ust. 1 pkt 3 i 4, art. 39j ust. 1 i art. 39k ust. 1 u.t.d. W przepisach tych wskazano, że kierowca jest uprawniony do wykonywania przewozu drogowego jeśli nie ma przeciwwskazań zdrowotnych oraz przeciwwskazań psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy, co stwierdza się przez poddanie kierowcy stosownym badaniom lekarskim oraz psychologicznym. Zgodnie z art. 39j ust. 2 u.t.d., badania lekarskie, przeprowadzane w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy, są wykonywane, z zastrzeżeniem ust. 3-6, w zakresie i na zasadach określonych w przepisach ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy (Dz. U. z 2019 r. poz. 1040, 1043 i 1495).
Z kolei w myśl art. 39k ust. 2 u.t.d., badania psychologiczne, przeprowadzane w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy, są wykonywane, z zastrzeżeniem ust. 3 i 4, w zakresie i na zasadach określonych dla kierowców w rozdziale 13 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami. Stosownie do art. 39m u.t.d., wymagania wskazane w art. 39a-39l stosuje się odpowiednio do przedsiębiorcy lub innej osoby osobiście wykonującej przewóz drogowy.
W analizowanym przypadku Skarżący został ukarany nie jako przedsiębiorca (na podstawie art. 92a ust. 1 u.t.d.), ale właśnie jako inna osoba wykonująca czynności związane z przewozem drogowym na podstawie art. 92a ust. 2 u.t.d. Skarżący był zatem zobowiązany legitymować się stosownymi orzeczeniami lekarskimi lub psychologicznymi. Wykonywanie przewozu drogowego przez kierowcę, który nie posiada orzeczenia lekarskiego o braku przeciwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy powoduje nałożenie kary pieniężnej w kwocie 1.000 zł (lp. 4.2 załącznika nr 4 do u.t.d.). Natomiast wykonywanie przewozu drogowego przez kierowcę, który nie posiada orzeczenia psychologicznego o braku przeciwskazań psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy, powoduje nałożenie kary pieniężnej w kwocie 1.000 zł (lp. 4.3 załącznika nr 4 do u.t.d.).
Z niezakwestionowanych skutecznie przez stronę ustaleń faktycznych wynika, że w dniu [...] września 2019 r. w B. Skarżący przewoził pasażera, który usługę przewozu zamówił za pośrednictwem aplikacji Bolt i za pośrednictwem tej aplikacji wniósł opłatę za usługę zrealizowaną przez Skarżącego - kierującego pojazdem. W trakcie kontroli Skarżący nie okazał żadnych dowodów wskazujących, że przewóz pasażera był wykonywany w imieniu innego podmiotu, nie przedstawił też zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego ani licencji na przewóz osób wydanych na jego rzecz, jak też orzeczenia lekarskiego o braku przeciwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy oraz orzeczenia psychologicznego o braku przeciwskazań psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy.
Zdaniem Sądu w sprawie tej prawidłowo ustalono, że Skarżący wykonywał przewóz mieszczący się w pojęciu krajowego transportu drogowego. Zgodnie z art. 4 pkt 1 u.t.d., krajowy transport drogowy to podejmowanie i wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie przewozu osób lub rzeczy pojazdami samochodowymi zarejestrowanymi w kraju, przy czym jazda pojazdu, miejsce rozpoczęcia lub zakończenia podróży i przejazdu oraz droga znajdują się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Skarżący korzystając z aplikacji Bolt, przy nawiązywaniu kontaktu z klientem, realizował zamówione za jej pośrednictwem zlecenie na przewóz osób. Korzystając z ww. aplikacji Skarżący uzyskał wynagrodzenie za wykonany przewóz osób. Wynika to z jego zeznań złożonych w charakterze strony kiedy to wskazał, że wynagrodzenie otrzymuje od spółki E. w rozliczeniu raz na tydzień.
W konsekwencji należy uznać, że Skarżący wykonywał usługę w zakresie transportu drogowego. Była to usługa odpłatna i nie zmienia tego fakt, że płatność odbywała się nie bezpośrednio na linii pasażer - przewoźnik, tylko za pomocą podmiotu trzeciego. Utrwalone jest w orzecznictwie sądów administracyjnych stanowisko, odwołujące się do wykładni charakteru usługi pośrednictwa za pomocą usługi internetowej aplikacji Bolt, że odpłatne umożliwianie nawiązywania kontaktów, poprzez aplikację na inteligentny telefon, między właścicielami pojazdów niebędącymi zawodowymi kierowcami a osobami chcącymi przebyć trasę miejską, należy uznać za usługę nierozerwalnie związaną z usługą przewozową, a tym samym za usługę wchodzącą w zakres "usług w dziedzinie transportu" w rozumieniu art. 58 ust. 1 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej. Usługa pośrednictwa w przekazywaniu zleceń przewozowych złożonych za pomocą aplikacji mobilnych na wzór wykorzystanej przez skarżącego w sprawie niniejszej, polega także na selekcjonowaniu właścicieli pojazdów niebędących zawodowymi kierowcami, którym określone przedsiębiorstwo dostarcza aplikację, bez której, po pierwsze, kierowcy ci nie świadczyliby usług przewozowych, a po drugie, osoby chcące przebyć trasę miejską nie miałyby dostępu do usług owych kierowców.
Co więcej, TSUE zauważył, że platforma mobilna wywiera decydujący wpływ na warunki, na jakich kierowcy ci świadczą usługi. Okazuje się w szczególności, że administrator określa - za pomocą aplikacji - przynajmniej maksymalną cenę danego przewozu, przedsiębiorstwo to pobiera tę cenę od klienta, a następnie przekazuje jej część właścicielowi pojazdu niebędącemu zawodowym kierowcą (vide: Trybunał w wyroku z dnia 20 grudnia 2017 r. w sprawie C-434/15, LEX nr 2431422 oraz wyrok WSA w Gdańsku z dnia 17 października 2019 r. sygn. III SA/Gd 501/19, wyrok WSA w Białymstoku z dnia 12 grudnia 2019 r. sygn. II SA/Bk 716/19, dostępne w CBOSA).
W orzecznictwie sądów administracyjnych trafnie się zauważa przy tym, że podmiot wykonujący transport to również ten, kto faktycznie podejmuje czynności z zakresu transportu drogowego, chociaż nie dopełnił warunków do legalnego wykonywania działalności gospodarczej (por. wyrok NSA z dnia 4 listopada 2009 r. sygn. II GSK 166/09, dostępny w CBOSA). Wykonywanie transportu drogowego będzie zachodziło nawet wówczas, gdy podmiot nie jest przedsiębiorcą i nie prowadzi trwale działalności gospodarczej w rozumieniu art. 2 i art. 4 ust. 1 ustawy z 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (obecnie na podstawie ustawy z 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców), czyli działalności zarobkowej w sposób zorganizowany i ciągły na własny rachunek, nie figuruje w ewidencji działalności gospodarczej lub rejestrze przedsiębiorców w Krajowym Rejestrze Sądowym, lecz faktycznie świadczy odpłatnie usługę przewozu osób lub rzeczy (nawet jednorazowo) odpowiadającą definicji transportu drogowego zawartej w art. 4 pkt 1 u.t.d. (wyrok WSA w Opolu z dnia 16 maja 2013 r. sygn. II SA/Op 529/12).
Wobec powyższego, wykonywanie transportu drogowego będzie zachodziło nawet wówczas, gdy podmiot nie jest przedsiębiorcą i nie prowadzi trwale działalności gospodarczej, czyli działalności zarobkowej w sposób zorganizowany i ciągły na własny rachunek, nie figuruje w odnośnych ewidencjach i rejestrach, lecz rzeczywiście wykonuje odpłatnie (i choćby jednorazowo) usługę przewozu osób lub rzeczy, odpowiadającą definicji transportu drogowego zawartej w art. 4 pkt 1 ustawy. Bez znaczenia zatem – wbrew zarzutom podniesionym w skardze – pozostaje okoliczność, czy Skarżący formalnie posiadał status przedsiębiorcy i czy jego działalność została zgłoszona do właściwej ewidencji. Ze zgromadzonych w aktach dowodów wynika przy tym, że działanie Skarżącego nie miało jednorazowego, incydentalnego charakteru.
Skarżący zeznał, że tego rodzaju przewozy wykonuje od czerwca 2019 r. i wykonał już ok. 60 takich kursów. Skarżący nie przedstawił przy tym dowodów wskazujących, że wykonywał przewóz na rzecz i w imieniu innej osoby lub podmiotu. Nie świadczy o tym umowa najmu samochodu zawarta ze spółką E., na którą Skarżący powołał się w trakcie przesłuchania. Strona nie przedłożyła tej umowy, tylko powołała się na jej istnienie, co nie daje możliwości oceny jej treści z punktu widzenia podnoszonych w toku postępowania twierdzeń. Stanowiska strony nie może również potwierdzać treść faktury z dnia [...] września 2019 r. wystawionej przez Bolt B.V. w imieniu E. sp. z o.o. sp.k. w W. tytułem usługi transportowej. Dokument ten jest dowodem na to, że płatność pasażera za usługę odbywała się za pomocą podmiotu trzeciego, co nie wyklucza przyjęcia, że Skarżący uzyskał wynagrodzenie za wykonany przewóz osób w sposób już wyżej opisany i to on wykonywał przewóz we własnym imieniu.
W tym stanie rzeczy organy trafnie ustaliły, że Skarżący wykonywał w dniu kontroli we własnym imieniu przewóz, o którym mowa w art. 4 pkt 1 u.t.d. Ponosi zatem osobistą odpowiedzialność za brak ważnych w dniu kontroli orzeczeń lekarskiego i psychologicznego. Organ prawidłowo nałożył zatem karę pieniężną, w oparciu o przepisy art. 92a ust. 2 i 8 u.t.d. oraz lp. 4.2 i 4.3 załącznika nr 4 do tej ustawy, za naruszenia warunków wykonywania transportu drogowego. Do takich warunków należą zaś, zgodnie z art. 39j ust. 1 i art. 39k ust. 1 u.t.d., badania lekarskie i psychologiczne kierowców wykonujących przewóz drogowy.
Zdaniem Sądu, w kontrolowanej sprawie właściwie oceniono cały materiał dowodowy. Zasada prawdy obiektywnej i obowiązek wyczerpującego zebrania przez organ materiału dowodowego nie oznaczają nieograniczonego obowiązku poszukiwania przez organ materiałów dowodowych mających potwierdzić okoliczności korzystne dla strony Skarżącej, czy też wydania rozstrzygnięcia zgodnego z jej żądaniem. Skarżący zawiadomiony o wszczęciu postępowania nie przedstawił żadnych dowodów, które mogłyby potwierdzać, że nie wykonywał we własnym imieniu usługi przewozu, ani też aktualnego orzeczenia lekarskiego i psychologicznego spełniającego wymagania stawiane ustawą.
Organy prawidłowo umotywowały wydane decyzje, przedstawiły stan faktyczny i prawny sprawy oraz wyjaśniły na podstawie jakich dowodów zdecydowano o nałożeniu na skarżącego kary pieniężnej. Organ odwoławczy odniósł się ponadto do każdego z zarzutów odwołania czyniąc to w sposób wystarczający do wyjaśnienia sprawy.
W ocenie Sądu na uwzględnienie nie zasługują zatem zarzuty naruszenia art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 138 k.p.a.
Pozbawiony jakichkolwiek podstaw jest również zarzut naruszenia art. 92a ust. 1 i 6 u.t.d. w zw. z lp. 4.2 i 4.3 załącznika nr 4 do ustawy. Przepis art. 92a ust. 1 nie miał w sprawie zastosowania, gdyż Skarżący ukarany został na podstawie art. 92a ust. 2 u.t.d. Z kolei art. 92a ust. 6 u.t.d. dotyczy kierowców, ale w innej sytuacji niż będąca przedmiotem sporu (kierowców jako osoby niezatrudnione przez przedsiębiorcę, a faktycznie wykonujące na jego rzecz przewozy drogowe).
W sprawie nie wystąpiły ponadto okoliczności wyłączające odpowiedzialność Skarżącego, o których mowa w art. 92c ust. 1 u.t.d. Ciężar dowodu wykazania przesłanek wymienionych w tym przepisie spoczywa na stronie postępowania, gdyż to ona wywodzi z tego przepisu skutki prawne. Skarżący nie przedstawił zaś dowodów wskazujących, że naruszenia spowodowane było okolicznościami, na które nie miał wpływu.
Wobec powyższego Sąd uznał, że zarzuty skargi nie zasługują na uwzględnienie. Sąd nie doszukał się też innych naruszeń przepisów prawa materialnego, czy procesowego, które skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonych decyzji. Organ odwoławczy prawidłowo w oparciu o przepis art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.
Uznając, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.).