Uzasadnienie
Skarżąca – A. P. złożyła do sądu administracyjnego skargę na postanowienie P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B., utrzymujące w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego miasta L. z dnia [...] stycznia 2016 r. nr [...], odmawiające zawieszenia postępowania egzekucyjnego, prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...], nakazującego współwłaścicielom nieruchomości przy ul. D. [...] w L. usunąć stwierdzone nieprawidłowości dotyczące stanu technicznego budynku. W skardze na to postanowienie skarżąca zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania nałożonych na nią obowiązków. W uzasadnieniu podała, że oczywistym jest, iż żadne zabezpieczenia nie poprawią stanu technicznego budynku. Ich wykonanie powoduje jedynie dla stron generowanie niepotrzebnych kosztów tym bardziej, że zabezpieczenia te są systematycznie niszczone przez osoby postronne.
Nadto nie można wykluczyć, a wręcz przeciwnie, trzeba nawet założyć, że stan techniczny kamienicy będzie ulegał systematycznemu pogorszeniu, co dodatkowo będzie wymagało zabezpieczenia. Nadto podniesiono, że zastosowane obowiązki są dla skarżącej zbyt uciążliwe. Zarzucono, że organ zagroził dwojakiego rodzaju zagrożeniami nawzajem się wykluczającymi, tj. grzywną w celu przymuszenia i wykonaniem zastępczym. Taka sytuacja powoduje, że skarżąca nie wie, który ze środków egzekucyjnych będzie dla niej bardziej uciążliwy. Kumulacja ta nie pozwala na ich kontrolę w świetle zasady najmniejszej uciążliwości środka. Końcowo skarżąca raz jeszcze podkreśliła, że jakiekolwiek decyzje, postanowienia, nakazy idące w kierunku, np. zabezpieczenia, są nader uciążliwe i bezzasadne z uwagi na stan techniczny obiektu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył co następuje.
Wniosek nie może być uwzględniony.
Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności przez sąd, stanowi formę tymczasowej ochrony sądowej udzielanej stronie postępowania. Należy traktować ją jako wyjątek od zasady wyrażonej w art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej powoływana jako P.p.s.a.), zgodnie z którą, wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu. Stosownie do art. 61 § 3 P.p.s.a. sąd może jednak na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności, o których mowa w art. 62 § 1 P.p.s.a., jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Ocenę zaistnienia przesłanek przyznania wnioskowanego uprawnienia procesowego powinno jednak poprzedzać zbadanie, czy zaskarżony akt w ogóle podlega wykonaniu.
Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 6 listopada 2015 r., II FZ 850/15: "poprzez wykonanie aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie przymusu państwowego (egzekucji) do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie".
W rozpoznawanej sprawie zaskarżonym postanowieniem utrzymano w mocy postanowienie o odmowie zawieszenia postępowania egzekucyjnego. Takie postanowienie nie podlega wykonaniu. Nie wynika z niego bowiem wprost obowiązek usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości dotyczących stanu technicznego budynku. Postanowienie to nie kreuje tego obowiązku, nie obliguje skarżącej do określonego zachowania. Jest to zatem akt prawny nie noszący znamion wykonalności, niezależnie od tego, że jego wydanie oznacza kontynuację postępowania egzekucyjnego. Rozstrzygnięcie dotyczące nałożenia na skarżącą obowiązku usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości dotyczących stanu technicznego budynku nie jest przedmiotem sądowej kontroli legalności w sprawie niniejszej.
W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a, postanowił jak w sentencji.