Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] lutego 2014 r. (znak: [...]) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. uchyliło decyzję Wójta Gminy T. K. z dnia [...] października 2013 r., którą odmówiono ustalenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia w postaci budowy chlewni wraz ze zbiornikiem szczelnym na gnojowicę na działkach nr [...] i [...] we wsi C. W. - oraz ustaliło te uwarunkowania we własnym zakresie.
Skargę na decyzję SKO złożyli do sądu administracyjnego M. Z., A. Z., J. Z. K., R. G., L. S. oraz wspólnie A. G. i M. G. Wszystkie skargi zawierały wnioski o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
M. Z. we wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej, sprecyzowanym w piśmie z dnia 12 czerwca 2014 r. (k. 107-108), wskazała że zaskarżoną decyzję wydano w oparciu o nieprawidłowo sporządzony raport środowiskowy. Powoduje to, że na skutek wykonania decyzji może nastąpić znaczne, negatywne i szkodliwe oddziaływanie na ludzi, zwierzęta, rośliny oraz wodę. Wykonanie inwestycji wpłynie także negatywnie na wartość ekonomiczną znajdujących się w jej sąsiedztwie nieruchomości.
A. Z. we wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej, sprecyzowanym w piśmie z dnia 2 lipca 2014 r. (k. 186), wskazał że zaskarżona decyzja środowiskowa prowadzi do wydania decyzji o warunkach zabudowy i decyzji o pozwoleniu na budowę, a to może spowodować nieodwracalne skutki, tak dla środowiska jak i dla mieszkańców. Zdaniem skarżącego, decyzja środowiskowa zawiera zbyt ogólne ustalenie warunków, jakie powinien spełnić inwestor realizując przedsięwzięcie, a nawet można je ocenić jako niemożliwe do spełnienia. W jego ocenie, znaczna szkoda wywołana wykonaniem decyzji może polegać chociażby na zanieczyszczeniu zbiorników z wodą i zanieczyszczeniu wód powierzchniowych, skażeniu obszaru Natura 2000, spadku atrakcyjności okolicy a tym samym i wartości okolicznych gruntów, a w dalszej konsekwencji – pogorszeniu warunków zdrowotnych społeczności lokalnej.
R. G. nie uzasadnił odrębnie zawartego w skardze wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej. Natomiast z uzasadnienia skargi wynika, że niebezpieczeństwo wykonania decyzji upatruje on w powstaniu szeregu niedogodności, w tymi emisji zanieczyszczeń do środowiska naturalnego i ludzkiego oraz w możliwości niedopuszczalnej ingerencji tych zanieczyszczeń w obszar Natura 2000.
Postanowieniem z dnia 22 lipca 2014 r. tutejszy sąd odrzucił skargi J. Z. K., L. S., A. i M. G. – z uwagi na nieuzupełnienie braków formalnych i nieuiszczenie wpisów. Z uwagi na ten fakt wnioskom o udzielenie ochrony tymczasowej zawartym w odrzuconych skargach nie nadawano biegu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.
Wstrzymanie wykonania zaskarżonego do sądu administracyjnego aktu następuje na wniosek skarżącego, który powinien uprawdopodobnić okoliczności uzasadniające wstrzymanie tj. istnienie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków - art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej p.p.s.a. Istotne jest również, że akt, którego wykonanie ma być wstrzymane, powinien kwalifikować się do wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem w nim zawartym. Wykonanie aktu administracyjnego dotyczy zatem co do zasady aktów nakładających na adresata określony obowiązek, bądź przyznających mu określone uprawnienie.
Zdaniem składu orzekającego charakter prawny kwestionowanego w sprawie niniejszej rozstrzygnięcia nie wywołuje skutków, o których mowa w przepisie art. 61 §3 p.p.s.a., bowiem nie podlega wykonaniu w rozumieniu wyżej przedstawionym.
Rozstrzygnięcie środowiskowe ma charakter opiniodawczy i zapada w postępowaniu stanowiącym etap poprzedzający wydanie np. decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu lub decyzji o pozwoleniu na budowę (vide art. 72 ust. 1 pkt 1 i 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (tekst jedn.: Dz. U. z 2013 r., poz. 1235 z późn. zm.). Zatem to nie decyzja środowiskowa a rozstrzygnięcia, dla których jej wydanie jest warunkiem, mogą podlegać wykonaniu (jak np. pozwolenie na budowę). Decyzja ta nie zezwala bezpośrednio na realizację inwestycji, nie może zatem spowodować niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody i trudnych do odwrócenia skutków. Sama obawa, że w przyszłości zostaną podjęte akty administracyjne, które doprowadzą do rozpoczęcia procesu inwestycyjnego – szkodliwego dla skarżących, w ich ocenie - nie stanowi okoliczności uzasadniającej zastosowanie ochrony tymczasowej.
Jak wskazał NSA w postanowieniu z dnia 11 lutego 2014 r. w sprawie II OZ 123/14, bezpośrednie skutki, o jakich mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a mogą wystąpić – w przypadku decyzji środowiskowej - dopiero w wyniku wykonania przez inwestora decyzji o pozwoleniu na budowę, bądź innych decyzji inwestycyjnych; możliwość uzyskania takiego pozwolenia lub innych decyzji inwestycyjnych sama w sobie takich skutków nie rodzi.
W sprawie niniejszej skarżący w uzasadnieniach wniosków złożonych na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. powołują się ogólnie na możliwość wystąpienia skażenia środowiska w wyniku wykonania decyzji, emisję zanieczyszczeń i spadek wartości okolicznych nieruchomości (na skutek spadku atrakcyjności terenu). Wymienione okoliczności nie uzasadniają udzielenia ochrony tymczasowej w sprawie niniejszej, bowiem nie mogą być bezpośrednim skutkiem zaskarżonej decyzji, która nie posiada przymiotu wykonalności.
Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji.