Uzasadnienie
W dniu 4 czerwca 2018 r. L. K. złożyła bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku skargę określoną "pozwem" na decyzję Przewodniczącego Zarządu Miasta H. z dnia [...] kwietnia 2000 r. nr [...] w przedmiocie przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości położonej w H. przy ul. [...] oznaczonej nr geod. [...] o pow. 620 m2 na rzecz M. K. Burmistrz Miasta H. w odpowiedzi na skargę wniósł o jej odrzucenie ewentualnie oddalenie wskazując, że skarżąca - wbrew wymogowi z art. 52 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - nie wyczerpała środka zaskarżenia w postaci odwołania, nie złożyła też podania o wznowienie postępowania, ani wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji.
Ponadto, jak podkreślił organ, wniosek o przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości, złożył M. K. (były mąż skarżącej), któremu na mocy postanowienia z dnia [...] stycznia 1999 r. sygn. akt [...] Sąd Rejowy w B. przysądził prawo wieczystego użytkowania nieruchomości o nr geod. [...] położonej w H. przy ul. [...] oraz prawo własności znajdujących się na niej budynków. Jak wynika z powyższego skarżąca nie była stroną postępowania w sprawie przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności, a zatem nie legitymuje się uprawnieniem do wniesienia skargi z uwagi na brak interesu prawnego.
W piśmie procesowym z dnia 2 lipca 2018 r. skarżąca wniosła ponownie o "cofnięcie" przez sąd decyzji z dnia [...] kwietnia 2000 r. nr [...], wskazując, że została ona wydana przedwcześnie łamiąc wszystkie prawa administracyjne, cywilne i publiczne. Skarżącą zwróciła się jednocześnie o przywrócenie jej jako prawowitemu właścicielowi prawa własności ww. nieruchomości i nadanie klauzuli natychmiastowej wykonalności.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu.
Na wstępie niezbędne jest wyjaśnienie, iż badanie merytorycznej zasadności skargi w każdym przypadku poprzedzone jest sprawdzenie dopuszczalności jej wniesienia. Skarga jest dopuszczalna, gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu, skargę wniesie uprawniony podmiot, oraz gdy spełnia ona wymogi formalne i została złożona w terminie. Stwierdzenie braku którejś z wymienionych przesłanek dopuszczalności zaskarżenia uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu, co w konsekwencji prowadzi do jej odrzucenia.
Stosownie zaś do przepisu art. 52 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, dalej jako "p.p.s.a.") skargę do sądu administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie. Z powyższego wyprowadzić należy zasadę pierwszeństwa postępowania administracyjnego w stosunku do postępowania sądowego, zgodnie z którą skargę do sądu administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków odwoławczych.
Z treści złożonej skargi wynika bezsprzecznie, że przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest decyzja organu I instancji, tj. Przewodniczącego Zarządu Miasta H. z dnia [...] kwietnia 2000 r. nr [...] o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości położonej w H. przy ul. [...], oznaczonej nr geod. [...] o pow. 620 m2, na rzecz M. K. Tymczasem, jak zasygnalizowano już wyżej, skargę do sądu administracyjnego można wnieść na ostateczny akt administracyjny, który został wydany w wyniku rozpoznania wniesionego przez stronę przysługującego jej środka zaskarżenia.
Zatem sąd może merytorycznie rozpoznać taką skargę, która została wniesiona od decyzji ostatecznej po wyczerpaniu dwuinstancyjnego postępowania administracyjnego, a nie bezpośrednio od orzeczenia wydanego w pierwszej instancji. Sąd nie jest bowiem organem wyższego stopnia. W opisanej sytuacji skargę L. K. skierowaną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku bezpośrednio na decyzję organu pierwszej instancji, bez wyczerpania trybu odwoławczego – uznać zatem należało za niedopuszczalną.
Z przytoczonych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i w zw. z art. 58 § 3 p.p.s.a. skargę odrzucił, o czym orzeczono w sentencji postanowienia.