Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2015 r. P. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. utrzymał w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. z dnia [...] kwietnia 2015 r. ustalające M. Z. kwotę 25 000 zł tytułem opłaty legalizacyjnej.
Skargę na postanowienie Inspektora Wojewódzkiego złożył do sądu administracyjnego M. Z. Wniósł również o wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia. Wskazał, że wysokość opłaty jest niewspółmierna i nieadekwatna do stwierdzonych prac budowlanych, jak i z uwagi na zasady współżycia społecznego. Skarżącego nie stać na jej uiszczenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje
Wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie.
Wstrzymanie wykonania zaskarżonej do sądu administracyjnego decyzji (postanowienia) jest oparte na zasadzie skargowości - sąd wydaje orzeczenie w przedmiocie wstrzymania tylko na wniosek skarżącego. Wniosek powinien wskazywać zaskarżone rozstrzygnięcie oraz zawierać uzasadnienie, w którym przedstawione i uzasadnione zostaną okoliczności przemawiające za wstrzymaniem tj. niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków (art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a.). Przedmiotem orzeczenia o wstrzymaniu wykonania może być tylko taki akt, który wywołuje materialnoprawne skutki w postaci przyznania uprawnienia lub obowiązku, jeśli ich wykonanie wywołuje skutki prawne lub faktyczne trudne do odwrócenia lub powoduje wyrządzenie znacznej szkody.
W rozpoznawanej sprawie skarżący żąda wstrzymania wykonania postanowienia ustalającego opłatę legalizacyjną w kwocie 25 000 zł, jednakże zdaniem składu orzekającego zaskarżone postanowienie nie podlega przymusowemu wykonaniu w trybie egzekucji administracyjnej. Postanowienie to wydane zostało na podstawie art. 49 ustawy Prawo budowlane umożliwiającego legalizację skutków samowoli budowlanej. Tak ustalona opłata nie podlega jednak przymusowemu ściągnięciu, bowiem w przypadku jej nieuiszczenia organ wydaje decyzję o nakazie rozbiórki, która podlega odrębnemu zaskarżeniu. Co prawda można argumentować, że ewentualna rozbiórka jest pośrednim skutkiem postanowienia ustalającego opłatę legalizacyjną, jednakże skoro to nakaz rozbiórki podlega odrębnemu zaskarżeniu i to on wywoływać ewentualnie może bezpośrednie negatywne skutki dla skarżącego, to skutecznego udzielenia ochrony tymczasowej należy żądać dopiero w postępowaniu ze skargi na taki nakaz.
Inaczej rzecz ujmując należy stwierdzić, że w ocenie sądu postanowienie w przedmiocie opłaty legalizacyjnej nie podlega wykonaniu w rozumieniu art. 61 § 3 p.p.s.a., gdyż ustala się w nim wyłącznie o wysokości opłaty, natomiast nie nakłada ani nie stwierdza obowiązku jej uiszczenia (vide tak samo postanowienie NSA z dnia 16 czerwca 2015 r., II OZ 540/15, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Odnośnie argumentu skarżącego o niemożności uiszczenia opłaty legalizacyjnej z uwagi na brak środków finansowych wskazać trzeba – niezależnie od wyżej przytoczonej argumentacji o niewykonalności zaskarżonego postanowienia - że nie wykazał on tych przesłanek. Stwierdzenie, że strony nie stać na uiszczenie opłaty legalizacyjnej nie stanowi nawet uprawdopodobnienia braku możliwości poniesienia tego wydatku.
Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji.