Uzasadnienie
1 U Z A S A D N I E N I E
W dniu 23 grudnia 2008 r. R.D. spółka z o.o. w B. złożyła do tutejszego sądu administracyjnego skargę na decyzję Wojewody P. z dnia [...] listopada 2008 r. Znak: [...] w przedmiocie uchylenia decyzji i przekazania do ponownego rozpatrzenia sprawy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę.
Na rozprawie w dniu 16 marca 2009 r., sąd administracyjny zamknął ją i postanowił odroczyć termin ogłoszenia orzeczenia i wyznaczyć go na dzień 31 marca 2009 r.
W dniu 27 marca 2009 r. skarżący cofnął niniejszą skargę i wniósł o umorzenie postępowania sądowego w sprawie (k. 57).
W tej sytuacji, sąd na rozprawie w dniu 31 marca 2009 r. otworzył ją na nowo i sprawę skierował na posiedzenie niejawne celem rozpoznania wniosku o umorzenie postępowania w sprawie, wyznaczając jednocześnie termin innym uczestnikom postępowania na wypowiedzenie się co do treści przedmiotowego wniosku.
Uczestnik postępowania L.K. pismem z dnia 8 kwietnia 2009 r., stwierdził, iż nie ma zastrzeżeń co do wniosku o umorzenie postępowania, wnosząc jednocześnie o zasądzenie od skarżącego kosztów działania pełnomocnika.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje
Cofnięcie skargi jest prawem strony skarżącej i co do zasady wiąże Sąd (art. 60 ustawy z 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Zakwestionowanie przez Sąd prawa strony skarżącej do cofnięcia skargi może nastąpić wyłącznie po pozytywnym ustaleniu wystąpienia w sprawie sytuacji odpowiadającej przesłankom uznania cofnięcia za niedopuszczalne. Jakakolwiek rozszerzająca interpretacja przesłanek uznania cofnięcia skargi za niedopuszczalną jest wyłączona z tej racji, że to strona skarżąca w świetle konstrukcji przepisu art. 60 p.p.s.a., jest dysponentem wniesionego środka zaskarżenia i może nim rozporządzać w sposób wiążący Sąd. Wyłączenie związania Sądu dyspozycją skarżącego, co do rezygnacji z popierania skargi jest wyjątkiem od zasady, a wyjątki od zasady nie podlegają wykładni rozszerzającej ("exceptiones non sunt extendendae").
W niniejszej sprawie Sąd nie znalazł powodów, dla których miałby uznać cofnięcie skargi za niedopuszczalne, zmierzające do obejścia prawa czy mające spowodować utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.
Mając powyższe na uwadze, uznając cofnięcie niniejszej skargi za dopuszczalne i skuteczne, Sąd umorzył postępowanie sądowe jako bezprzedmiotowe (art. 161 § 1 pkt 1 w zw. z art. 60 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).