Uzasadnienie
Skargą złożoną w dniu 27.04.2012r. S. T. zarzucił Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w B. P. niewłaściwe załatwienie jego wniosku o wydanie z akt zakończonego postępowania administracyjnego kserokopii oceny technicznej budynku zlokalizowanego na sąsiedniej nieruchomości, położonej we wsi G. [...], gmina O. W odpowiedzi na skargę Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. P. wniósł o oddalenie skargi podnosząc, iż w odpowiedzi na wniosek skarżącego została mu udzielona na piśmie, z powołaniem się na art. 73 kpa, odpowiedź wyjaśniająca, nieistnienie obowiązku organu administracji sporządzania i wydawanie stronom nieuwierzytelnionych kserokopii dokumentów z akt postępowania, albowiem strona może sama sporządzać kserokopie dokumentów z akt sprawy gdyż ma do nich wgląd i prawo sporządzania kopii, notatek lub odpisów.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje;
Skarga podlegała odrzuceniu albowiem kwestionowane przez stronę działanie organu administracji nie zostało podjęte w formie zaskarżalnej do sądu administracyjnego. Z nadesłanych przy odpowiedzi na skargę akt administracyjnych wynika, że wniosek o wydanie kserokopii oceny technicznej został załatwiony na podstawie przepisów Działu VIII kpa tj. poprzez udzielenie pisemnych odpowiedzi na wniosek skarżącego przez organ I instancji oraz przez organ wyższego rzędu na jego skargę na niewłaściwe załatwienie sprawy przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. P. W postępowaniu sądowoadministracyjnym skarga może być wniesiona tylko od aktów administracyjnych wymienionych w art. 3 par. 2 pkt 1 – 7 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (zwanej dalej p.p.s.a.) tj. od decyzji, postanowień, aktów prawa miejscowego, aktów nadzoru, innych aktów lub czynności organów administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, jak również na podstawie art. 3 par. 2 pkt 8 tejże ustawy, może dotyczyć bezczynności polegającej na niewydaniu decyzji, postanowienia czy aktu wymienionego w art. 3 par. 2 pkt 4 p.p.s.a. Sąd administracyjny nie jest natomiast właściwy do rozpatrywania skarg, których przedmiotem jest krytyka nienależytego wykonywania zadań przez organy i ich pracowników, skarg podnoszących zarzuty wadliwej działalności organu, wyrażających niezadowolenie z jego pracy, wytykających nieprawidłowości tj. skarg tzw. obywatelskich, wymienionych w art. 227 Kpa, wnoszonych na podstawie przepisów Działu VIII Kpa, zatytułowanego "Skargi i wnioski".
Orzecznictwo sądów administracyjnych prezentuje jednolite stanowisko w przedmiocie niedopuszczalności skargi na działania organu podjęte w trybie przepisów Działu VIII Kpa (vide, między innymi postanowienia: WSA w Białymstoku sygn. IISA/Bk 425/08, WSA w Lublinie sygn. IIISA/Lu 586/07, NSA sygn. I OSK 395/06, WSA w Białymstoku sygn. IISA/Bk 276/05, WSA w Warszawie sygn. III SA/Wa 948/06).
Z tych przyczyn skargę należało odrzucić (art. 58 par. 1 pkt 1 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Zauważyć nadto należy, iż przyjęcie w okolicznościach sprawy, że pismo załatwiające wniosek skarżącego posiada konstytutywne cechy zaskarżalnego postanowienia, o jakim mowa w art. 74 par. 2 Kpa (czyli odmawiającego stronie dostępu do akt sprawy), a więc podlegającego skardze sądowowadministracyjnej jako akt zaskarżalny wymieniony w art. 3 par. 2 pkt 2 p.p.s.a, także czyniłoby koniecznym odrzucenie skargi jako skierowanej przeciwko postanowieniu organu I instancji i złożonej za pośrednictwem organu I instancji, a nie wniesionej przeciwko mającemu walor ostateczności postanowieniu organu wyższego stopnia. Z art. 52 par. 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wynika wprost, że skargę można wnieść dopiero po wyczerpaniu środków zaskarżenia służących skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, co oznacza, że zaskarżyć do sądu administracyjnego można jedynie rozstrzygnięcia organu administracji o charakterze ostatecznym.
Z uwagi na wniosek pełnomocnika o przyznanie mu wynagrodzenia za zastępstwo prawne skarżącego wykonane na zasadzie prawa pomocy, Sąd orzekł o powyższym na mocy art. 250 w związku z art. 210 par. 1 p.p.s.a., mając na uwadze stawki wynagrodzenia adwokata wynikające z Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28.09.2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2002r. Nr 163, poz. 1348).-