Uzasadnienie
T. i F. K., po wcześniejszym wezwaniu Rady Gminy P. do usunięcia naruszenia prawa, zaskarżyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku uchwałę Rady Gminy P. nr [...]z dnia [...].04.2006r.
Powyższą uchwałą Rada Gminy P. wyraziła zgodę na wykup nieruchomości gruntowej, będącej własnością Gminy P., położonej we wsi P. P., oznaczonej nr [...]o pow. [...] przez właściciela znajdującego się na niej budynku gospodarczego i ogrodzenia trwałego, w trybie art. 231 § 2 kodeksu cywilnego.
Działka nr [...] stanowiąca drogę wewnętrzną (forteczną) dojazdową m.in. do działki skarżących o nr [...], została podzielona na dwie działki o nr: [...]i[...]. Działka o nr [...]została sprzedana w trybie bezprzetargowym, zaś działka o nr [...]nadal jest drogą wewnętrzną stanowiącą własność Gminy. Zdaniem Skarżących, w wyniku wydzielenia działki nr [...]i jej sprzedaży, doszło na niewielkim odcinku do zwężenia drogi o nr [...], co utrudnia skarżącym swobodny przejazd tą drogą, zwłaszcza maszynami rolniczymi. Zmniejszenie szerokości drogi, w ocenie Skarżących, narusza ich interes prawny polegający na niemożliwości korzystania z własnej nieruchomości z powodu utrudnionego do niej dojazdu.
Stąd też wnieśli o uchylenie zaskarżonej uchwały, jako niezgodnej z prawem.
W odpowiedzi na skargę, Rada Gminy P. wnioskowała o jej oddalenie. Zdaniem organu, Skarżący nie wykazali, by zaskarżona uchwała naruszała ich interes prawny. Rada Gminy nie dokonała podziału drogi, lecz uczynił to Wójt Gminy ostateczną decyzją z dnia [...].03.2006r. Natomiast Rada G., zaskarżoną uchwałą wyraziła jedynie zgodę na sprzedaż działki o nr [...], co jest zgodne z przepisami. Droga, po wydzieleniu sprzedanej części o nr [...], posiada szerokość 8 m w najwęższym jej odcinku, umożliwiając ruch pieszy i samochodowy oraz dojazd do posesji Skarżących.
Na rozprawie sądowej w dniu 20.01.2011r. pełnomocnik Gminy oświadczył, że sporna droga o nr [...]nie ma statusu drogi gminnej, jest drogą wewnętrzną nazwaną "forteczną", ponieważ prowadzi do zabytkowych fortyfikacji. Pełnomocnik organu oświadczył również, że w wyniku ostatnich pomiarów, okazało się, iż w najwęższym miejscu droga ma 11,27 m szerokości.
Pełnomocnik skarżących oświadczył natomiast, że w ich imieniu wycofuje skargę, ponieważ Skarżący porozumieli się z Wójtem Gminy P. w kwestii innego sposobu załatwienia problemu dojazdu.
Pełnomocnik organu wyraził zgodę na cofnięcie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku, zważy, co następuje:
Zgodnie z art. 60 ustawy z dnia 30.08.2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.nr 153, poz. 1Dz.U.nr 153, poz. przed sądami administarcyjnymi. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., Sąd jest związany oświadczeniem skarżącego, cofającego skargę, chyba że uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne.
W niniejszej sprawie, Sąd nie dopatrzył się okoliczności, które wskazywałyby, iż cofnięcie skargi zmierza do obejścia prawa bądź utrzymania w mocy uchwały (zaskarżonej) dotkniętej wadą nieważności. Wolą obydwu stron, wyrażoną na rozprawie, było cofnięcie skargi, a co za tym idzie, umorzenie postępowania sądowego. Strony wyraziły chęć zawarcia ugody pozasądowej. Stąd też, nie zaistniały przeszkody formalnoprawne do innego rozstrzygnięcia niż umorzenie postępowania na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a.
Przepis art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. (zmieniony przez art. 2 pkt 9 ustawy z dnia 12.02.2010r. o zmianie ustawy – Prawo o ustroju sądów administracyjnych oraz ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz.U.nr 36, poz. 196) daje, obecnie, możliwość zwrotu skarżącemu, przez Sąd z urzędu, całego uiszczonego wpisu sądowego wniesionego od skargi, bez względu na czas, w jakim skargę cofnięto.
Mając na uwadze powyższe unormowanie, Sąd umarzając postępowanie, orzekł o zwrocie wpisu sądowego.