Uzasadnienie
Stan faktyczny sprawy przedstawia się następująco:
Postanowieniem z dnia [...] lutego 2020 r., nr [...] Wójt Gminy J. zawiesił postępowanie w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy na działkach o nr ewidencyjnym [...] obręb B., gmina J., w związku z planowaną przez K. A. inwestycją polegająca na budowie dwóch kurników z zapleczem, o łącznej obsadzie 312 DJP wraz z infrastrukturą towarzyszącą, tj. 3 naziemnych lub podziemnych zbiorników na gaz na płytach fundamentowych, 3 szczelnych zbiorników na popłuczyny, szczelnych zbiorników na ścieki sanitarne, 2 baterii silosów paszowych, otwartego zbiornika PPOŻ oraz 2 studni głębinowych. Postępowanie zostało zawieszone z uwagi na sytuację, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku prowadził postępowanie w sprawie związanej z uzyskaniem przez inwestora decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla tej inwestycji.
W dniu [...] marca 2020 r. K. A., reprezentowany przez radcę prawnego, złożył wniosek o podjęcie zawieszonego postępowania w w/w sprawie, uzasadniając to zakończeniem postępowania w przedmiocie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla tej inwestycji.
Postanowieniem z dnia [...] marca 2020 r. nr [...] Wójt Gminy J. odmówił podjęcia zawieszonego postępowania. W ocenie organu nie ustąpiły bowiem całkowicie przyczyny uzasadniające zawieszenie postępowania, ponieważ zaszła dodatkowa okoliczność związania z wydaniem decyzji o warunkach zabudowy dla przedmiotowej inwestycji i przeprowadzeniem w tej sprawie postępowania administracyjnego. Organ wskazał, że w dniu [...] stycznia 2020 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. wydało decyzję nr [...], którą decyzja o warunkach zabudowy nr [...] z dnia [...] października została uchylona w całości, a Wójt Gminy J. został zobligowany do ponownego rozpatrzenia sprawy. Podniósł, że jako jedyną z przyczyn takiego orzeczenia, Kolegium wskazało fakt, iż przez Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Białymstoku toczy się postępowanie administracyjnego w spawie związanej z uzyskaniem przez inwestora decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla tejże inwestycji.
Dalej organ stwierdził, że w dniu 5 lutego 2020 r., a więc tuż po wydaniu postanowienia o zawieszeniu postępowania administracyjnego, do Wójta Gminy J. wpłynęła informacja z Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B., iż K. A. wniósł sprzeciw do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na decyzję Kolegium nr [...], z dnia [...] stycznia 2020 r., którą orzeczono o uchyleniu decyzji o warunkach zabudowy nr [...] z dnia [...] października 2019 r. i o przekazaniu sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji. W związku z tym organ stwierdził, że podjęcie zawieszonego postępowania nastąpi po wydaniu wyroku w tej sprawie oraz po zwróceniu akt przez Kolegium.
Zażalenie na powyższe rozstrzygnięcie wniósł K. A., reprezentowany przez radcę prawnego, zarzucając: naruszenie art. 97 § 2 k.p.a., art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., art. 11 oraz 107 § 3 k.p.a w zw. z art. 126 k.p.a, a także art. 61 § 1 ustawy o Postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2020 r. nr [...] uchyliło zaskarżone postanowienie w całości i podjęło postępowanie w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy dla przedmiotowej inwestycji.
W uzasadnieniu swego stanowiska wskazało, powołując się na art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., iż wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko (a do takich należy w/w inwestycja) musi być poprzedzone wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, którą dołącza się do wniosku o wydanie decyzji o warunkach zabudowy (art. 72 ust. 1 pkt 3 i ust. 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnienie informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2020 r., poz. 283).
Organ odwoławczy podniósł, iż decyzją z dnia [...] kwietnia 2019 r. nr [...], Wójt Gminy J. określił środowiskowe uwarunkowania na realizację w/w przedsięwzięcia. Odwołanie od tej decyzji wniosła jedna ze stron postępowania – W. L. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2019 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. umorzyło postępowanie odwoławcze w tej sprawie. W następstwie uwzględnienia skargi W. L. na tą decyzję, decyzją z dnia [...] października 2019 r. nr [...] r. nr [...], Kolegium uchyliło swoją decyzję z dnia [...] sierpnia 2019 r. o umorzeniu postępowania odwoławczego.
Następnie postanowieniem z dnia [...] stycznia 2020 r. sygn. akt II SA/Bk 753/19, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku odrzucił skargę W. L. na tą decyzję z dnia [...] sierpnia 2019 r. Z kolei wyrokiem z dnia 11 lutego 2020 r. sygn. akt II SA/Bk 885/19 WSA w Białymstoku uchylił autokontrolną decyzję Kolegium z dnia [...] października 2019 r. Na skutek wydania w/w orzeczenia zaistniała w niniejszej sprawie sytuacja, iż decyzja Wójta Gminy J. z dnia [...] kwietnia 2019 r. nr [...], określająca środowiskowe uwarunkowania na realizację w/w przedsięwzięcia posiada przymiot decyzji ostatecznej.
Na tej podstawie uznał, iż ustała przyczyna uzasadniająca zawieszenie postępowania w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy dla w/w inwestycji. Ponadto uznał, że wniesienie sprzeciwu od decyzji Kolegium o uchyleniu decyzji Wójta Gminy J. o ustaleniu warunków zabudowy nie stanowi przeszkody do podjęcia i prowadzenia postępowania.
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku na w/w postanowienie wywiódł W. L., reprezentowany przez R. L. Skarżący zarzucił zaskarżonemu postanowieniu rażące naruszenie prawa mające wpływ na wynik postępowania, a w szczególności art. 7 k.p.a., poprzez niepodjęcie czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, polegające na przyjęciu rozstrzygnięcia stanu faktycznego, który nie był znany organowi I instancji w dniu wydawania przez niego postanowienia o odmowie podjęcia zawieszonego postępowania.
W ocenie skarżącego, przy rozpatrywaniu zażalenia, organ odwoławczy winien uwzględnić stan faktyczny sprawy istniejący w dacie wydawania postanowienia przez organ I instancji, a nie stan faktyczny istniejący w dniu wydawania rozstrzygnięcia w postępowaniu odwoławczym. Natomiast w dacie wydawania postanowienia o odmowie podjęcia zawieszonego postępowania, nie tylko nie posiadał akt sprawy, które były w WSA w Białymstoku, ale również nie posiadał żadnej informacji dotyczącej jej stanu i jej rozstrzygnięcia z dnia 11 lutego 2020 r. w przedmiocie zagadnienia wstępnego. Dopiero wydanie wyroku WSA w Białymstoku uchylającego decyzję Kolegium z dnia [...] października 2019 r. rozstrzygnęło tą kwestię.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację. Wskazało także, że administracyjne postępowanie odwoławcze polega na ponownym rozpatrzeniu sprawy rozstrzygniętej przez organ I instancji, a nie na kontroli prawidłowości zaskarżonego rozstrzygnięcia. W konsekwencji organ odwoławczy rozstrzyga sprawę uwzględniając stan faktyczny i prawny istniejący w dniu wydawania rozstrzygnięcia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Rozważania w sprawie należy poprzedzić wyjaśnieniem, że będąca przedmiotem skargi sprawa została rozpoznana w postępowaniu uproszczonym. Zgodnie bowiem z art. 119 pkt 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U.2019, poz.2325, dalej "p.p.s.a.") sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę, co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Do takiej kategorii rozstrzygnięć należy zaliczyć zaskarżone w niniejszej sprawie postanowienie SKO w B. z dnia [...] kwietnia 2020r. uchylające w całości postanowienie Wójta Gminy J. z dnia [...] marca 2020r. w przedmiocie odmowy podjęcia zawieszonego postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla opisanej inwestycji oraz podejmujące postępowanie w w/w sprawie.
W pierwszej kolejności należy zauważyć, że przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest po części postanowienie podejmujące postępowanie w sprawie o ustalenie warunków zabudowy, a zatem pojawia się wątpliwość, czy prawidłowość tego rozstrzygnięcia mogła być objęta zakresem kontroli sądowej.
W myśl art. 141 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2020, poz. 256 t.j, dalej k.p.a.) na wydane w toku postępowania postanowienia służy stronie zażalenie, gdy kodeks tak stanowi. Postanowienie, na które nie służy zażalenie strona może, na podstawie art. 142 k.p.a., zaskarżyć tylko w odwołaniu od decyzji. Przepis art. 101 § 3 k.p.a. przesądza natomiast, że zażalenie służy stronie na postanowienie w sprawie zawieszenia postępowania albo odmowy podjęcia zawieszonego postępowania. Wykładnia językowa tego przepisu prowadzi do jednoznacznego wniosku, że – a contrario – zażalenie nie przysługuje na postanowienie w sprawie odmowy zawieszenia oraz podjęcia postępowania. W niniejszej sprawie, organ I instancji odmówił podjęcia postępowania, a zatem na rozstrzygnięcie to przysługiwało zażalenie, a decyzja organu II instancji mimo, że dotyczyła podjęcia postępowania, mogła być zaskarżona.
Taki też trafny pogląd przyjęło Kolegium i taki też pogląd przyjmowany jest w orzecznictwie sądów administracyjnych. Jak wskazano w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 19 stycznia 2018 r. sygn. akt II SA/Kr 1315/17 "rozstrzygnięcie, wydane w wyniku rozpoznania zażalenia, o uchyleniu zaskarżonego postanowienia o zawieszeniu postępowania nie jest podjęciem zawieszonego postępowania, ale rozstrzygnięciem procesowym zapadłym wskutek rozpoznania przysługującego środka zaskarżenia" (LEX nr 2431562).
Podkreślić przy tym, iż przedmiotem niniejszego postępowania nie jest postanowienie w przedmiocie zawieszenia postępowania i przyczyn tam wskazanych, które nie zostało przez strony zaskarżone, niemniej jednak nie ustosunkowując się do przyczyn zawieszenia postępowania, niezrozumiałe może okazać się zaskarżone rozstrzygnięcie.
W związku z tym należy wskazać, iż zgodnie z art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., organ administracji publicznej zawiesza postępowanie, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. W orzecznictwie przyjmie się, iż zagadnienie wstępne to zagadnienie, które wyłania się w toku postępowania administracyjnego, jego rozstrzygnięcie należy do innego organu lub sądu, rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji jest uzależnione od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego. Przy czym z istnieniem kwestii prejudycjalnej mamy do czynienia wówczas, gdy brak jej uprzedniego rozstrzygnięcia wyklucza każde, zarówno pozytywne, jak i negatywne dla strony zakończenie postępowania administracyjnego (por. wyroki NSA z 14 listopada 2018 r. sygn. akt II OSK 2819/18 oraz z 27 lutego 2019 r., sygn. akt II OSK 931/17; oba dostępne w Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.gov.pl, zwanej dale CBOSA).
Organ I instancji przyjął w przedmiotowej sprawie, że wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko (a do takich należy w/w inwestycja) musi być poprzedzone wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, którą dołącza się do wniosku o wydanie decyzji o warunkach zabudowy (art. 72 ust. 1 pkt 3 i ust. 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnienie informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2020 r., poz. 283).
Skoro ustawodawca przesądził w treści art. 72 ust. 3 w/w ustawy, że decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach dołącza się do wniosku o wydanie decyzji, o których mowa w ust. 1, to oznacza, że wnioskodawca inicjując postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy powinien dysponować ostateczną i ważną decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach dla jego realizacji. Organ zaś nie może wydać decyzji o ustaleniu warunków zabudowy dla przedsięwzięcia wymagającego uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, jeśli inwestor nie legitymuje się taką ostateczną decyzją środowiskową. Przyjąć zatem należy, że sama dopuszczalność rozpoznania wniosku, a przez to też wszczęcia na jego postawie postępowania w sprawie warunków zabudowy możliwa jest dopiero po wydaniu ostatecznej decyzji środowiskowej. Oznacza to z kolei, że wszczęcie postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy uzależnione jest od istnienia takiej ostatecznej decyzji środowiskowej.
Brak ostatecznej decyzji środowiskowej w znaczeniu formalnym, przejawiający się w niedołączeniu istniejącej decyzji do wniosku, może być uzupełniony w trybie art. 64 § 2 k.p.a, jednak brak w obiegu prawnym ostatecznego rozstrzygnięcia o ustaleniu środowiskowych uwarunkowań czyni niedopuszczalnym skuteczne wniesienie wniosku i tym samym uniemożliwia wszczęcie i prowadzenie postępowania w sprawie o ustalenie warunków zabudowy. Z przepisu art. 72 ust. 3 ustawy wynika bowiem, że wniosek o wydanie decyzji o warunkach zabudowy może być złożony dopiero od dnia, w którym decyzja środowiskowa stała się ostateczna.
Dodatkowo należy wskazać, że wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach nie ma cech zagadnienia wstępnego, o jakim mowa w art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., w stosunku do postępowania w przedmiocie uzyskania warunków zabudowy (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 marca 2016 r., sygn. akt II OSK 1806/14, CBOSA).
Podstawy zawieszenia postępowania nie było objęte bezpośrednio przedmiotem zaskarżenia, bowiem postanowienie to nie zostało zaskarżone przez strony, niemniej jednak miały przełożenie na wydanie przedmiotowego rozstrzygnięcia w zakresie uchylenia zaskarżonego postanowienia w przedmiocie odmowy podjęcia postępowania i podjęcie postępowania z uwagi na ustanie przyczyn zawieszenia tj. uzyskania przez stronę ostatecznej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Podkreślić należy, że sprawa ta jest nietypową, gdyż jak wynika z orzeczeń co do zasady w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy, wydanie decyzji środowiskowej dla inwestycji nie powinno stanowić zagadnienia wstępnego. Jednakże, stan faktyczny uzasadniał takie rozstrzygnięcie organów orzekających w niniejszej sprawie, przede wszystkim z powodu licznych postępowań w toku zarówno postępowania w przedmiocie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, jak i ustalenia warunków zabudowy. Wydaje się, że organy nie miały pewności, czy i kiedy decyzja środowiska była ostateczna.
Jak wyjaśnił organ odwoławczy decyzją z dnia [...] kwietnia 2019 r. nr [...], Wójt Gminy J. określił środowiskowe uwarunkowania na realizację w/w przedsięwzięcia. Odwołanie od tej decyzji wniosła jedna ze stron postępowania – W. L. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2019 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. umorzyło postępowanie odwoławcze w tej sprawie i decyzja uzyskała z tym dniem miano decyzji ostatecznej. W następstwie jednak uwzględnienia skargi W. L. na tą decyzję, decyzją z dnia [...] października 2019 r. nr [...] r. nr [...] Kolegium uchyliło swoją decyzję z dnia [...] sierpnia 2019 r. o umorzeniu postępowania odwoławczego.
Następnie postanowieniem z dnia 16 stycznia 2020 r. sygn. akt II SA/Bk 753/19, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku odrzucił skargę W. L. na tą decyzję z dnia [...] sierpnia 2019 r. Z kolei wyrokiem z dnia 11 lutego 2020 r. sygn. akt II SA/Bk 885/19 WSA w Białymstoku uchylił autokontrolną decyzję Kolegium z dnia [...] października 2019 r. i umorzenie pozostało w obiegu prawny. Na skutek wydania w/w orzeczenia zaistniała w niniejszej sprawie sytuacja, iż decyzja Wójta Gminy J. z dnia [...] kwietnia 2019 r. nr [...], określająca środowiskowe uwarunkowania na realizację w/w przedsięwzięcia uzyskała ponownie przymiot decyzji ostatecznej.
Jednocześnie decyzje w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy – jeszcze przed zawieszeniem postępowania – były kilkakrotnie uchylane, również z powodu decyzji środowiskowej. Natomiast po podjęciu postępowania w dniu [...] kwietnia 2020 r. (data wydania postanowienia SKO) i po wydaniu wyroku przez WSA w Białymstoku w dniu 5 marca 2020 r. w sprawie II SA/Bk 122/20, na skutek rozpoznaniu sprzeciwu K. A. uchylono zaskarżoną decyzję w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy. W wyroku tym Sąd wskazał, iż "w chwili orzekania przez Kolegium, decyzja tego organu z dnia [...] sierpnia 2019 r. umarzająca postępowanie odwoławcze od decyzji środowiskowej, była ostateczna w rozumieniu art. 16 § 1 zd. 1 k.p.a., wedle którego decyzje, od których nie służy odwołanie w administracyjnym toku instancji lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, są ostateczne.
W konsekwencji na chwilę wydawania zaskarżonej decyzji (tj. na dzień 14 stycznia 2020 r.), brak było podstaw aby twierdzić, że decyzja środowiskowa nie uzyskała przymiotu ostateczności, który należy odróżnić od przymiotu prawomocności (wedle art. 16 § 3 k.p.a., prawomocne są decyzje ostateczne, których nie można zaskarżyć do sądu – por. wyrok NSA z 30 września 2016 r., I OSK 1152/16, Lex nr 2241225).
W konsekwencji, w tych okolicznościach sprawy, trudno zarzucić organom postępowania brak jednoznacznych przyczyn do zawieszenia postępowania, a następnie do jego podjęcia przez organ II instancji, który już znał treść uzasadnienia wyroku WSA z dnia 11 lutego 2020 r.
Podkreślić przy tym należy, iż trafnie SKO wskazało, że administracyjne postępowanie odwoławcze polega na ponownym rozpatrzeniu sprawy rozstrzygniętej przez organ I instancji, a nie na kontroli prawidłowości zaskarżonego rozstrzygnięcia. W konsekwencji organ odwoławczy rozstrzygając sprawę uwzględnia stan faktyczny i prawny istniejący w dniu wydawania rozstrzygnięcia. Nawet bowiem w postępowaniu sądowym, co do zasady sąd administracyjny orzekając bierze pod uwagę stan prawny i faktyczny sprawy z chwili wydania zaskarżonego aktu, to jednak - jak podkreśla się w orzecznictwie, nie jest to zasada absolutna, gdyż w szczególnych przypadkach sąd zobowiązany jest uwzględnić także zdarzenia prawne, które zaszły już w toku postępowania sądowego, tym bardziej takie gdy wyrokiem sądu wyeliminowano z obrotu prawnego decyzję (wcześniejszą), w oparciu o którą organ administracji publicznej wydał kolejną decyzję (późniejszą), co uzasadnione jest brzmieniem art. 145 § 1 pkt 7 i pkt 8 k.p.a. (por. m.in. wyrok NSA z 13.02.2014r. sygn. akt II OSK 2203/12, CBOSA).
W tych okolicznościach zarzuty skarżącego dotyczące naruszenie art. 7 k.p.a. dotyczące niewyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, są nieuzasadnione. Nadto należy podkreślić, że nie ma wątpliwości, iż organ II instancji wydając przedmiotowe postanowienie w dniu 27 kwietnia 2020 r. znał już rozstrzygnięcie WSA w Białymstoku z dnia 11 lutego 2020 r. Ponadto nie można zgodzić się z zarzutem, iż rozstrzygnięcie organu I instancji z dnia [...] marca 2020 r. zostało wydane 7 dni po wydaniu wyroku z dnia 11 lutego 2020 r., bez akt sprawy, o których wypożyczenie organ I instancji mógł w każdej chwili wnosić.
Z uwagi na powyższe okoliczności faktyczne i prawne, argumenty skarżącego podnoszone w skardze należy uznać za całkowicie chybione. W konsekwencji na uwzględnienie nie zasługują też zarzuty dotyczące naruszenia art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. i art. 7 k.p.a.
Końcowo podnieść należy, iż obecnie przed Wojewódzkim Sadem Administracyjnym pod sygn. akt II SA/Bk 538/20 będzie rozstrzygana merytoryczna decyzja SKO w przedmiocie uchylenia części decyzji organu I instancji i ustalenia warunków zabudowy przedmiotowej inwestycji, co czyni przedmiot niniejszego postępowania mniej znaczącym. Co równie ważne strona niezadowolona z postanowienia o podjęciu postępowania (częściowo postanowienie w niniejszej sprawie) nie zostaje pozbawiona możliwości jego kontroli, gdyż – na podstawie art. 142 k.p.a. – może je kwestionować w odwołaniu od decyzji i ewentualnie w skardze do sądu administracyjnego na decyzję organu II instancji. Z uzasadnienia rządowego projektu ustawy o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego oraz ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wynika, że ustawodawca wprost wykluczył zażalenie na podjęcie zawieszonego postępowania, motywując to możliwością oceny jego zasadności w ramach kontroli podjętego rozstrzygnięcia na skutek odwołania (i skargi do sądu) - Sejm RP VI kadencji, nr druku 2987.
Zaprezentowany pogląd jest utrwalony w orzecznictwie sądów administracyjnych tak Naczelnego Sądu Administracyjnego, jak i sądów pierwszej instancji (zob. postanowienia NSA z dnia 15 lutego 2013 r., II OSK 2921/12, z dnia 15 lutego 2013 r., II OSK 2991/12, wyroki NSA z dnia 22 czerwca 2012 r., II OSK 543/11, z dnia 23 lutego 2012 r., II OSK 2410/10, wyrok WSA w Kielcach z dnia 13 września 2012r., II SA/Ke 464/12 czy postanowienie WSA w Białymstoku z dnia 21 lutego 2012r., II SA/Bk 513/11, CBOSA).
W zawiązku z powyższym, sąd skargę oddalił na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowania przed sądami administracyjnymi.