Uzasadnienie
Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Z. postanowieniem z dnia [...] marca 2011 roku, nr[...], na podstawie art. 231 w związku z art. 229 pkt 7 kpa w zw. z art. 12 ust. 1 i ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 9 kwietnia 2010 roku o służbie więziennej, w zw. z § 2 pkt 2 zarządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 9 sierpnia 2010 roku w sprawie siedzib, terytorialnego zasięgu i szczegółowego zakresu działania dyrektorów Okręgowych Służby Więziennej oraz struktury organizacyjnej okręgowych inspektorów Służby Więziennej (Dz. Urz. Min. Spraw. z 2010 roku, nr 8, poz.
16) oraz na podstawie art. 110 i 115 kodeksu karnego wykonawczego - postanowił uznać się niewłaściwym i przekazać sprawę w/g właściwości Dyrektorowi Okręgowego Inspektoratu Służby Więziennej w B., uznając że za zapewnienie bezpieczeństwa i właściwych warunków – osadzonemu w zakładzie karnym jest odpowiedzialna administracja zakładu karnego, którego organem stopnia wyższego jest Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej.
Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł J. M., twierdząc, że właściwym organem w rozpoznaniu jego skarg jest Inspektor Sanitarny a nie Dyrektor Zakładu Karnego.
P. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w B. postanowieniem z dnia [...] maja 2011 roku, nr [...], na podstawie art. 134 w zw. z art. 144 kpa – stwierdził niedopuszczalność zażalenia, bowiem na przekazanie skargi według właściwości nie służy środek zaskarżenia. Obszerną skargę na powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku wywiódł Pan J. M. Skarżący wskazywał między innymi na nieprawidłową organizację pracy służb więziennych (wynoszenie śmieci z cel w czasie gdy na stołach były przygotowane naczynia do spożywania posiłku, przebywanie w celi z osobami chorymi na gronkowca, nieprawidłowe wydawanie osadzonym kurtek zimowych oraz miejsce ich magazynowania, nie wydanie mu kopii dokumentów z toczących się postępowań przed organami sanitarnymi.
W konsekwencji wniósł o podjęcie stosownych działań na rzecz poprawy warunków sanitarnych i przywrócenie jego "praw".
W odpowiedzi na skargę P. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w B., wnosząc o oddalenie skargi, podtrzymał argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku, zważył co następuje
Skarga nie jest zasadna.
W świetle zebranych dowodów przez organ I instancji w trakcie postępowania administracyjnego wynika, że postępowanie przed powyższym organem toczyło się w myśl przepisów działu VIII ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: DZ. U. nr 98, poz. 1071 z 2000 roku z późniejszymi zmianami). Przytoczone powyżej przepisy zawierają odmienne procedury niż przepisy o ogólnym postępowaniu administracyjnym. W sytuacji wniesienia skargi do organu niewłaściwego – organ ten, na podstawie art. 231 kpa, winien przekazać ją zgodnie z właściwością oraz zawiadomić o tym fakcie skarżącego. Przekazanie skargi według właściwości nie wymaga formy postanowienia i nie służy na nie środek zaskarżenia. W sytuacji kiedy nie ma przepisów dotyczących formy postanowienia dla przekazania skargi według właściwości i nie podległa ono zaskarżeniu w drodze zażalenia uznać należy że P. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w B. zasadnie stwierdził niedopuszczalność zażalenia na podstawie art. 134 w zw. z art. 144 kpa.
Konsekwencją bowiem wniesienia zażalenia na rozstrzygnięcie, na które nie służy środek odwoławczy jest uznanie go za niedopuszczalne (wyrok WSA w Warszawie z dnia 14 sierpnia 2007 roku – IV SA/Wa 946/017, Lex 439053).
Co prawda należy dodać, że organ I instancji przekazał skargę w formie postanowienia, ale nie ma to żadnego wpływu na rozstrzygnięcie. Trzeba także podkreślić, że zaskarżone postanowienie organu odwoławczego ma charakter wyłącznie procesowy i nie rozstrzyga sprawy merytorycznie. W niniejszej sprawie mamy do czynienia z niedopuszczalnością zażalenia z przyczyn przedmiotowych – wyłączenia przez przepisy możliwości zaskarżenia rozstrzygnięcia toku instancji.
W świetle powyższych okoliczności należy uznać, że zaskarżone postanowienie jest zgodne z prawem. Dlatego też skarga podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 z 2002 roku z późniejszymi zmianami).
O wysokości kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, przyznanych ustawionemu z urzędu adwokatowi, Sąd orzekł na podstawie art. 250 cytowanej wyżej ustawy oraz § 2 ust. 3 i § 18 ust. 1 pkt 1 lit C rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. nr 163, poz. 1348 ze zmianami). Obejmują one opłatę za czynności adwokata w kwocie 240 złotych powiększona o należny podatek od towarów i usług, wyliczony według 23 % stawki w kwocie 55,20 złotych.