Uzasadnienie
W dniu [...] marca 2022 r. Rada Miejska w B. podjęła uchwałę nr [...] w sprawie uchwalenia Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta B. W podstawie prawnej ww. uchwały powołano m.in. art. 12 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2022 r., poz. 503). W § 1 ust. 2 tej uchwały wskazano, że załącznikami do niniejszej uchwały są:
- a. załącznik nr 1A – tekst Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta B. "Uwarunkowania zagospodarowania przestrzennego";
- b. załącznik nr 1B – rysunek Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta B. "Uwarunkowania zagospodarowania przestrzennego" w skali 1:10000;
- c. załącznik nr 2A – tekst Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta B. "Kierunki zagospodarowania przestrzennego";
- d. załącznik nr 2B – rysunek Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta B. "Kierunki zagospodarowania przestrzennego" w skali 1:10000;
- e. załącznik nr 3 – rozstrzygnięcie o sposobie rozpatrzenia nieuwzględnionych uwag wniesionych do projektu Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta B.;
- f. załącznik nr 4 – dane przestrzenne aktu planowania przestrzennego.
Skargą z dnia 24 maja 2022 r. skierowaną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku, Z. S. zaskarżyła w/w uchwałę w przedmiocie Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta B. zarzucając jej:
- 1. niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności dla sprawy,
- 2. zatajenie przez Burmistrza jej uwag wniesionych do projektu studium przed radnymi,
- 3. niezamieszczenie jej uwag w załączniku nr 3 do uchwały,
- 4. nieustosunkowanie się do uwag,
- 5. zatajenie przed radnymi zapewnienia w piśmie z [...] grudnia 2020 r., iż działka skarżącej o nr [...] położona na terenie administracyjnym miasta B. w najbliższym miejscowym planie zagospodarowania zostanie przekształcona, tak jak wnioskowała w piśmie z dnia [...] listopada 2019 r,
- 6. zatajenie przed radnymi zapewnienia jej w piśmie z dnia [...] listopada 2019r., iż jej wniosek z dnia [...] listopada 2019 r. w sprawie zmiany przeznaczenia działki nr [...] w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego zostanie uwzględniony.
W uzasadnieniu swego stanowiska skarżąca zaakcentowała, iż podstawą opracowania zaskarżonego studium były wnioski osób zainteresowanych, posiadających grunty na obszarze miasta B. Skarżąca przedstawiała tok procedowania w sprawie podkreślając, że organy nie rozważyły należycie wyodrębnienia w studium strefy przemysłowej podkreślając, że nigdy nie wyrazi zgody na przekształcenie działki nr [...] na działkę przemysłową. Zaakcentowała, że mimo zapewnień we wcześniejszych pismach Burmistrza Miasta o uwzględnieniu jej wniosku o zmianę przeznaczenia działki nr [...] z działki rolnej na mieszkaniową, zostały uwzględnione wyłącznie interesy właściciela tartaku, a nie innych mieszkańców. Akcentowała, że w trakcie procedury uchwalania studium radni nie byli właściwie poinformowani, o treści wcześniejszych zapewnień i uwzględnieniu jej wniosków w procedurze planistycznej. Zdaniem skarżącej w załączniku nr 3 do uchwały powinny być ujawnione uwagi zawarte w pismach z I wyłożenia oraz z II wyłożenia tj. że nie wyraża zgody na ujęcie jej działki o nr [...] pod obszar przemysłowy oraz wnosi o wyłączenie działki o nr geod. [...] ze strefy obszaru mieszkaniowego z usługami nieuciążliwymi, zaś faktycznie uwaga co do działki nr [...] nie została umieszczona w załączniku nr 3. Akcentowała, że w zakresie zmiany przeznaczenia terenów w studium, to koligacje rodzinne miały kluczowe znaczenie, czyje wnioski były uwzględniane.
Skarżąca także wskazała, że po podjęciu uchwały wystosowała pismo z dnia [...] marca 2022 r. (wniesione [...]03.2022 r.) jako wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, mimo tego w kolejnym pismach organ w sposób niewłaściwy odniósł się do jej sprawy. Generalnie w treści skargi skarżąca wskazywała na szeroko rozumiane mataczenie w sprawie jej uwag i wniosków oraz niewłaściwe informowanie radnych o złożonych wnioskach oraz udzielonych odpowiedziach organów, posługując się w tym zakresie konkretnymi datami tych pism.
Na tej podstawie wnosiła o uchylenie zaskarżonej uchwały oraz uwzględnienie kosztów postępowania sądowego. Ponadto skarżąca w toku postępowania przedkładała kolejne pisma sądowego dotyczące jej wniosków w zakresie ustaleń studium dotyczących jej nieruchomości oraz przedkładała pisma składane do organów na potwierdzenie swojego stanowiska oraz istniejących nieprawidłowości (k. 23-44, 72-74, 78-88.). W piśmie z dnia [...] sierpnia 2022 r. wskazała ponadto na naruszenie procedury planistycznej w zakresie art. 17 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym tj. ogłoszenia w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości, wskazując, że mała liczba osób wiedziała o przystąpieniu do sporządzaniu planu. Wskazała także na naruszenie art. 11 pkt 7 i 8 ustawy, gdyż planista okłamał radnych i wszystkich innych, że nie można jednoznacznie stwierdzić, czy droga o nr geod. [...] jest ujęta w strefie mieszkaniowej, gdyż z uwagi na ogólność studium i wąski zakres działki nie można jednoznacznie określić, czy objęta została zmianą w studium. Ponadto zarzuciła naruszenie art. 17 pkt 6 podpunkt c procedury planistycznej, w której wyraźnie wskazano, że należy uzyskać zgodę na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych, na inne cele.
W odpowiedzi na skargę Rada Miasta B. wniosła o jej oddalenie.
Odnośnie braku zgody na przekształcenie dz. [...] na działkę przemysłową organ wskazał, że z treści art. 3 ust 1 ustawy 2 dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2022 r. poz. 503), zwanej dalej: u.p.z.p. wynika, że kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej na terenie gminy, w tym uchwalanie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy należy do zadań własnych gminy. Przepis ten stanowi podstawę do kształtowania władztwa planistycznego, czyli kompetencję rady gminy do kształtowania polityki przestrzennej poprzez określanie przeznaczenia terenów na obszarze całej gminy. Kwestionowane studium ukształtowało kierunek zmian funkcjonalnych w odniesieniu do terenów przy DK [...] poza granicami administracyjnymi miasta B. w ten sposób, że umożliwiło przeznaczenie terenu pod funkcje rozwoju zabudowy obiektów produkcyjnych, składów, magazynów i zabudowy usługowej.
Tak obrany kierunek przekształceń funkcjonalnych był efektem wdrożenia spójnej koncepcji rozwoju miasta poprzez lokalizowanie zabudowy produkcyjnej obok już istniejącej zabudowy przemysłowej (tartak) oraz z dala od zabudowy mieszkaniowej. Skarżąca zaś dążyła do przeznaczenia terenu obecnie rolniczego, położonego niedaleko od istniejącej zabudowy produkcyjnej, na teren zabudowy mieszkaniowej.
Odnośnie zatajenia przez Burmistrza wniesionych uwag do studium, niezamieszczenia uwag w załączniku nr 3 do uchwały, nieustosunkowania się do uwag organ wskazał, że za uwagi do projektu studium uznaje się te, które zostały złożone w okresie wyłożenia do publicznego wglądu, zgodnie 2 treścią art. 11 pkt 7 i 8 u.p.z.p., w okresie wskazanym w ogłoszeniu i obwieszczeniu o wyłożeniu projektu studium do publicznego wglądu. Przekroczenie terminu do składania wniosków i uwag powoduje pozostawienie ich bez rozpoznania. Termin na składanie uwag do projektu studium ustalono od 14 lipca do 27 sierpnia 2021 r., zaś drugi termin - od 29 listopada 2021 r. do 12 stycznia 2022 r. Wszystkie uwagi złożone w okresie wyłożenia do publicznego wglądu zostały ujęte w procedurze opracowania projektu studium. Uwagi uwzględnione przez Burmistrza skutkowały wprowadzeniem zmian do projektu studium, ponowieniem opinii i uzgodnień z niezbędnymi instytucjami, a następnie ponownym wyłożeniem projektu studium do publicznego wglądu.
W tym terminie skarżąca złożyła pismo z [...] grudnia 2021 r., stanowiące uwagę do studium. M.in. to pismo było przedmiotem negatywnego rozstrzygnięcia Burmistrza. Uwagi nieuwzględnione przez Burmistrza zostały wykazane w załączniku nr 3 do uchwały. Rada Miasta B. głosując nad uchwałą w sprawie przyjęcia studium, w pierwszej kolejności głosowała nad odrzuceniem uwag. Wszystkie uwagi zostały przez Radę Miasta odrzucone.
W trakcie procedury planistycznej projektu studium do Urzędu Miasta B. wpłynęło również wiele wniosków o udostępnienie informacji publicznej, w tym dotyczących procedury studium oraz pisma stanowiące polemikę z udzielonymi odpowiedziami. Wnioski te zostały złożone w oparciu o podstawę prawną wynikającą z ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej i w tym trybie udzielano na nie odpowiedzi, zatem nie mogły być rozpatrywane w oparciu o ustawę o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.
Odnośnie zatajenia przed radnymi zapewnienia w piśmie z [...] grudnia 2020 r., iż działka skarżącej w najbliższym planie zagospodarowania zostanie przekształcona tak jak wnioskowała, zatajenie przed radnymi zapewnienia w piśmie z [...] listopada 2019 r., iż wniosek w sprawie zmiany przeznaczenia działki nr [...] w planie miejscowym zostanie uwzględniony organ uznał, że zarzut powyższy dotyczy odpowiedzi na pismo z dnia [...]11.2019 r. oraz z dnia [...]12.2020 r. w sprawie złożonego wniosku o zmianę dokumentu Studium i planu miejscowego. Odpowiedzi na wnioski były dobrą praktyką Burmistrza Miasta B., lecz nie przesądzały o ostatecznym przeznaczeniu danych działek. Odpowiedz tą należy interpretować jako informację o przyjęciu wniosków do Urzędu Miasta oraz poddaniu ich najbliższej procedurze planistycznej, która faktycznie zweryfikuje czy wniosek będzie mógł być uwzględniony (zgodnie z wnioskowanym przeznaczeniem terenu).
Procedura opracowania dokumentu planistycznego jest procesem długotrwałym, zależnym od wielu instytucji wyrażających w toku procedury swoją opinię lub uzgodnienie projektu studium. W toku procedury planistycznej, biorąc pod uwagę uwarunkowania ekonomiczne i demograficzne, a także wyposażenie danej części miasta w sieci infrastruktury technicznej, lokalizację w bliskim sąsiedztwie terenów produkcyjno-przemysłowych, a przede wszystkim w dbałości o ład przestrzenny miasta oraz minimalizowanie lokalizowania rozproszonej zabudowy mieszkaniowej, wniosek odrzucono. Istotnym argumentem – zdaniem organu - w tej kwestii było dążenie do minimalizowania konfliktów społeczno-sąsiedzkich, a takie niewątpliwie miałyby miejsce przy dopuszczeniu lokalizacji zabudowy mieszkaniowej w sąsiedztwie uciążliwej zabudowy produkcyjno-przemysłowej.
Ponadto przez omawiane tereny przebiega pas techniczny planowanej do realizacji linii wysokiego napięcia 110kV. W omawianym obszarze miasta B. funkcjonuje zakład produkcyjno-przemysłowy, wobec czego w nawiązaniu do istniejącej zabudowy Burmistrz Miasta B. wskazał w tym obszarze tereny umożliwiające rozwój zarówno istniejącego zakładu, jak i rezerwę terenu pod lokalizację nowych zakładów jak i urządzeń OZE wytwarzających energię o mocy powyżej 100kW. Obszar ten zlokalizowany jest poza zwartą zabudową miasta, co pozytywnie wpływa na brak oddziaływania dla zabudowy miejskiej, stanowi rezerwę terenów inwestycyjnych dla przyszłych inwestorów, których dotychczas w obszarze administracyjnym miasta B. brakowało, w tym umożliwiających realizację inwestycji OZE takich jak np. farmy fotowoltaiczne.
Biorąc pod uwagę powyższe, studium miasta B. w przedmiotowym obszarze wykorzystuje dobrą praktykę lokalizowania zabudowy produkcyjno-przemysłowej poza obszarem zwartej zabudowy miejskiej, chroniąc mieszkańców przed jej oddziaływaniem, a jednocześnie zapewnia rezerwy terenów inwestycyjnych dla potencjalnych inwestorów.
Zdaniem organu, aby wyjść naprzeciw wnioskodawcom Burmistrz w toku procedury planistycznej wskazał część z działek objętych wnioskami pod tereny zabudowy produkcyjno-usługowej, minimalizując w tym obszarze chaos przestrzenny, a jednocześnie umożliwiając właścicielom realizację lub odsprzedaż działek na cele zabudowy produkcyjnej czy usługowej. Jednostka przestrzenna miasta B. w swoim zwartym obszarze funkcjonalno-przestrzennym posiada zapasy terenów budowlanych - mieszkaniowych, które zlokalizowane są w sąsiedztwie istniejących dróg publicznych czy wewnętrznych jak również sieci infrastruktury technicznej.
Końcowo organ podkreślił, że trzeba też mieć na uwadze, że to "organy planistyczne, a zwłaszcza rada gminy decydując ostatecznie o uwzględnieniu lub nieuwzględnieniu wniesionych w toku postępowania planistycznego uwagach oraz uchwalając miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie mają obowiązku uwzględniania wniosków i uwag właścicieli nieruchomości. Jeżeli organy te działają na podstawie i w ramach obowiązującego prawa, a samo indywidualnego byłoby sprzeczne z interesem publicznym lub chronioną przez ustawodawcę wartością wysoko cenioną, to nie można im zarzucić bezprawności działania chociażby organy te nie uwzględniły złożonych w trakcie postępowania wniosków lub uwag. W przeciwnym wypadku planowanie straciłoby jakikolwiek sens i ograniczyłoby się tylko do terenów będących własnością podmiotów publicznoprawnych albo uzależnione byłoby od zgody lub żądań właścicieli nieruchomości kierujących się interesem indywidualnym" (wyrok WSA w Krakowie z 10.07.2017 r., II SA/Kr 269/17).
Ponadto na rozprawie w dniu 13 września 2022 r. pełnomocnik organu wskazał także, że tylko działka [...] jest własnością skarżącej, bowiem działka nr [...] została w lipcu przez nią sprzedana. Natomiast działka nr [...] stanowi własność innej osoby fizycznej, a nie skarżącej i nigdy nie była we władaniu skarżącej. Ponadto działka nr [...] wpisana jest do ewidencji gruntów jako działka w samoistnym posiadaniu Miasta B. (właściciel nie jest określony), zaś skarżąca nie ma żadnych uprawnień wobec tej działki. Zdaniem pełnomocnika organu skarżąca chce podzielić swoją działkę o numerze [...] na kilka działek, które miałyby dostęp do drogi publicznej przez działkę nr [...], stąd skarżąca wywodzi swój interes prawny. Końcowo pełnomocnik podkreślił, że studium jest sporządzane w dużej skali i jednoznacznie nie można określić, jakie jest przeznaczenie działki o nr [...] w studium, gdyż jest to wąska i długa działka (k. 92).
W dniu 14 września 2022 r. do akt sprawy wpłynął akt notarialny repertorium [...] z dnia [...] czerwca 2022 r. na mocy którego, Z. S. sprzedała nieruchomość rolną o nr [...] (k. 98-102).
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje
Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.
Na wstępnie, że stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2019 r. poz. 2167 ze zm.) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), powoływanej dalej w uzasadnieniu jako "P.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Sąd uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6 P.p.s.a., stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności (art. 147 § 1 P.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi sąd skargę oddala (art. 151 P.p.s.a.).
Jak należy wnioskować z treści skargi została ona złożona w trybie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. 2022, poz. 559, dalej: "u.s.g."). Z racji zaś zaskarżenia aktu prawa miejscowego podjętego po dniu 1 czerwca 2017 r. ([...] marca 2022 r.), na mocy art. 17 ust. 2 ustawy z 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. 2017, poz. 935), którą dokonano zmiany m.in. art. 52 i 53 P.p.s.a. oraz art. 101 ust. 1 i 3 u.s.g., zastosowanie w niniejszej sprawie znajdują art. 52 i art. 53 P.p.s.a. oraz art. 101 ust. 1 i 3 u.s.g. w brzmieniu obowiązującym już po dacie 1 czerwca 2017 r., co oznacza, że skarga wywiedziona w niniejszej sprawie nie musiała zostać poprzedzona wezwaniem organu do usunięcia naruszenia prawa, choć skarżąca wskazała, że w dniu [...] marca 2022 r. (data wniesienia do organu [...]marca 2022 r.) takie wezwanie do usunięcia naruszenia prawa wniosła. Okoliczność tak jednak nie ma znaczenia w przedmiotowej sprawie z uwagi na datę podjęcia zaskarżonej uchwały.
Przedmiotem sprawy objętej skargą Z. S. jest uchwała Rady Miejskiej w B. z dnia [...] marca 2022 r. nr [...] w sprawie uchwalenia Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta B..
Wprawdzie skarżąca w swojej skardze nie zawarła żadnych konkretnych zapisów, których naruszenie zarzuca, czy też na podstawie których wywodzi swój interes prawny w zaskarżeniu przedmiotowej uchwały (w piśmie z dnia 27 sierpnia 2022 r. dopiero wskazane zostały konkretne przepisy ustawy planistycznej) to należy przyjąć – jak wskazano na wstępie - że wywiodła go z treści art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym.
Stosownie do art. 101 ust. 1 u.s.g., każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Należy dodać przy tym, że przy ocenie powyższej regulacji Sąd musi również oceniać, czy interes prawny lub uprawnienie wnoszącego skargę zostały naruszone stosownie do wymagań przepisu szczególnego, do czego obliguje art. 58 § 1 pkt 5 a P.p.s.a., bowiem w innym przypadku zobowiązany jest odrzucić skargę.
Nie ma wątpliwości co do możliwości zaskarżenia do sądu administracyjnego uchwały w zakresie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego, mimo że uchwała ta nie jest aktem prawa miejscowego. Jak wskazuje się w poglądach literatury, postanowienia studium co do zasady nie mogą wpływać na sytuację prawną obywateli i ich organizacji, a więc podmiotów spoza systemu podmiotów administracji publicznej. Mając jednak na uwadze, że treść studium w znacznym zakresie determinuje ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (art. 9 ust. 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym – Dz. U. z 2022 r., poz. 503, zwanej dalej: "u.p.z.p.") należy stwierdzić, że mimo braku bezpośredniego przełożenia regulacji studium na prawną sytuację obywateli, nie można kwestionować braku jego jakiegokolwiek oddziaływania na sferę uprawnień i obowiązków jednostki (por. M. Tetera-Jankowska, Z. Niewiadomski, "Dopuszczalność zaskarżenia uchwały rady gminy w sprawie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy lub jego zmiany", opubl. w Lex).
Naczelny Sąd Administracyjny wypowiedział się w sprawie dopuszczalności wniesienia skargi na uchwałę w sprawie przyjęcia (zmiany) studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania terenu na gruncie regulacji art. 101 u.s.g., wskazując jednocześnie na konieczność spełnienia przez skarżącego przesłanek określonych przywołanym przepisem, dla skutecznego zaskarżenia uchwały. Skarga z art. 101 u.s.g. przysługuje na każdą uchwałę rady gminy podjętą w sprawie z zakresu administracji publicznej, niezależnie od tego czy ma ona charakter aktu prawa powszechnie obowiązującego czy też nie, o ile została podjęta w sprawie z zakresu administracji publicznej i naruszyła czyjś interes prawny.
Również nie sposób podzielić poglądu, że uchwała rady gminy podejmująca studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego nie jest uchwałą podjętą w sprawie z zakresu administracji publicznej. Naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia wnoszącego skargę na uchwałę rady gminy otwiera dopiero drogę do merytorycznego rozpoznania skargi (por. wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 lutego 2008 r., sygn. akt II OSK 1765/07).
Kierując się powyższym Sąd uznał, że skarga spełnia wymogi do jej merytorycznego rozpoznania. Skarga dotyczy bowiem aktu podjętego w sprawie zagospodarowania przestrzennego, a zatem wydanego w sferze administracji publicznej. Sąd uznaje, że prezentowaną w skardze i licznych pismach procesowych złożonych do akt sprawy, argumentacją skarżąca wykazały realną możliwość naruszenia jej interesu prawnego w sytuacji realizacji postanowień studium, w kontekście związania organu uchwałodawczego tym aktem przy przyjęciu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru, w którym znajdowały się działki skarżącej. Zgodnie z zaskarżoną uchwałą działka nr [...] w obrębie miasta B. została przeznaczona pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną z usługami nieuciążliwymi (symbol M) (własność skarżącej), zaś działka nr [...] uzyskała w studium przeznaczenie pod zabudowę obiektów produkcyjnych, składów, magazynów i zabudowy usługowej (symbol PU) (własność skarżącej do [...] czerwca 2022 r. kiedy działka została przez nią sprzedana). Obie działki do daty podjęcia zaskarżonej uchwały miały przeznaczenie rolne (symbol R).
Należy przy tym zaakcentować, że w pismach procesowych skarżącej pojawia się jeszcze działka nr [...] (położona przy działce nr [...]), która została określona przez pełnomocnika organu, jako stanowiąca własność innej osoby fizycznej (skarżąca nigdy nie była we władaniu tej działki). Okoliczność ta nie została w żaden sposób potwierdzona, bowiem uwagi skarżącej w toku procedury planistycznej dotyczyły również tej działki i zostały uwzględnione przez organ (działka rolna otrzymała przeznaczenie mieszkaniowe), jednakże wyjaśnienia w przedmiotowej sprawie nie wymagał stan prawny tej działki, gdyż faktycznie skarżąca w tym zakresie nie kwestionowała proponowanych kierunków i zmian w studium. Podobnie ostatecznie spór w przedmiotowej sprawie nie dotyczy działki nr [...], która została przeznaczona w studium na cele mieszkaniowe, tak jak wnioskowała skarżąca.
Naruszenie swoje interesu prawnego zatem skarżąca wywodziła ze zmian w zaskarżonej uchwale w stosunku do działki nr [......] (droga) oraz do działki nr [...], która uzyskała w studium przeznaczenie przemysłowe (symbol PU), przy czym działka ta jedynie na datę wniesienia skargi stanowiła własność skarżącej (do [...] czerwca 2022 r. kiedy działka została przez nią sprzedana), natomiast na datę wyrokowania w przedmiotowej sprawie nie była jej własnością.
Ponadto stan prawny działki nr [...]jest niejasny (okoliczność podniesiona na rozprawie), gdyż działka wpisana jest do ewidencji gruntów jako działka w samoistnym posiadaniu Miasta B. (właściciel nie jest określony), zaś skarżąca nie ma uprawnień wobec tej działki, co w ocenie Sądu powinno wynikać ze zgromadzonego materiału dowodowego, a nie wynika. Niemniej jednak w swoich pismach procesowych skarżąca również wskazywała, że działka ta stanowi drogę gminną, a zatem okoliczność ta jest bezsporna i niekwestionowana przez obie strony postępowania. Skarżąca jednakże chce podzielić swoją działkę o numerze [...] na kilka działek, które miałyby dostęp do drogi publicznej przez działkę nr [...], stąd skarżąca wywodzi swój interes prawny w zaskarżeniu przedmiotowej uchwały.
Należy zauważyć, że zgodnie z art. 3 ust. 1 u.p.z.p., do zadań własnych gminy należy kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej na terenie gminy, w szczególności poprzez uchwalanie miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego. Wskazany przepis potwierdza samodzielność gminy w zakresie władczego przeznaczania i określania warunków zagospodarowania terenów (władztwo planistyczne gminy).
Stosownie do art. 9 ust. 1 u.p.z.p. w celu określenia polityki przestrzennej gminy, w tym lokalnych zasad zagospodarowania przestrzennego, rada gminy podejmuje uchwałę o przystąpieniu do sporządzania studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy. Samodzielność planistyczna gminy nie oznacza niczym nie skrępowanej władzy w tym zakresie, bowiem rada gminy, jako organ władzy publicznej podlega ograniczeniom wynikającym z przepisów prawa. W przypadku uchwalania studium uwarunkowań swoboda organu stanowiącego gminy ograniczona jest m.in. wymogami zawartości aktu planistycznego, o którym mowa w art. 10 u.p.z.p. W studium dokonuje się kwalifikacji poszczególnych obszarów gminy i ich przeznaczenia. Chociaż nie ma ono mocy aktu powszechnie obowiązującego, nie jest aktem prawa miejscowego, to jako akt planistyczny określa politykę przestrzenną gminy i wiąże organy gminy przy sporządzeniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
Poprzez uchwalenie studium, organy gminy podejmują podstawowe ustalenia w zakresie kształtowania polityki przestrzennej. Studium jest aktem o charakterze ogólnym, gdyż wyznacza podstawowy zarys, kierunki zagospodarowania gminy. Natomiast uszczegółowienie zasad zagospodarowania terenów następuje w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego.
Sąd podkreśla, że ustalenia studium i w konsekwencji postanowienia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego mogą ingerować w interesy prywatne podmiotów skarżących w sposób odbierany przez nich jako niekorzystny, natomiast nie musi z tym być powiązane przekroczeniem granic władztwa planistycznego. Fakt wprowadzenia ograniczeń w zakresie wykonywania prawa własności postanowieniami ww. aktów nie świadczy jeszcze o ich wadliwości. Wadliwe byłoby natomiast ograniczenie tego prawa w ramach sytuacji opisywanej jako nadużycie przez gminę władztwa planistycznego, będącej skutkiem wprowadzenia ograniczeń nieproporcjonalnych lub niezasadnych, wynikających z niewłaściwego wyważenia proporcji pomiędzy interesem publicznym a prywatnym.
Należy także podkreślić, że sądowa kontrola władztwa planistycznego nie może dotyczyć badania racjonalności (celowości) przyjętych przez organy gminy rozwiązań planistycznych (por. wyroki NSA z dnia 1 grudnia 2010 r., sygn. akt II OSK 1947/10; z dnia 23 czerwca 2010 r., sygn. akt II OSK 834/10), lecz ogranicza się jedynie do badania zgodności z prawem podejmowanych uchwał, a zwłaszcza przestrzegania zasad planowania oraz określonej ustawą procedury planistycznej.
W ocenie Sądu, kwestionowane przez skarżącą postanowienia studium, pomimo że nie spełniają swą treścią oczekiwań skarżącej co do przeznaczenia jej działek (a w zasadzie tylko działki [...] która na datę wniesienia skargi stanowiła jej własność), nie wprowadzają ograniczeń w dotychczasowym sposobie korzystania przez skarżącą z prawa własności. W przypadku skarżącej postanowienia zaskarżonego studium nie naruszają proporcji pomiędzy interesem publicznym i prywatnym. Należy bowiem zwrócić uwagę, że procedurą planistyczną objęta była działka nr [...] - przeznaczona pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną z usługami nieuciążliwymi (symbol M) zgodnie z wnioskiem skarżącej, zaś tylko działka nr [...] uzyskała w studium przeznaczenie przemysłowe (symbol PU), mimo wnioskowanego przeznaczenia mieszkaniowego. Obie działki do daty podjęcia zaskarżonej uchwały miały przeznaczenie rolne (symbol R).
W kontekście art. 10 ust. 1 u.p.z.p., który wskazuje na elementy uwzględniane i określane w studium, Sąd zauważa, że kwestionowane studium, uwzględnia uwarunkowania wynikające w szczególności z dotychczasowego przeznaczenia, ale biorąc pod uwagę uwarunkowania ekonomiczne i demograficzne, a także przede wszystkim w dbałości o ład przestrzenny miasta oraz minimalizowanie lokalizowania rozproszonej zabudowy mieszkaniowej, wniosek o zmianę przeznaczenia działki nr [...] na mieszkaniową nie został uwzględniony. Istotnym argumentem w tej kwestii jest dążenie do minimalizowania konfliktów społeczno-sąsiedzkich, a takie – jak słusznie wskazał organ - niewątpliwie miałyby miejsce przy dopuszczeniu lokalizacji zabudowy mieszkaniowej w sąsiedztwie uciążliwej zabudowy produkcyjno-przemysłowej.
Ponadto przez omawiane tereny przebiega pas techniczny planowanej do realizacji linii wysokiego napięcia 110kV. W omawianym obszarze miasta B. funkcjonuje zakład produkcyjno-przemysłowy, wobec czego w nawiązaniu do istniejącej zabudowy Burmistrz Miasta B. wskazał w tym obszarze tereny umożliwiające rozwój zarówno istniejącego zakładu, jak i rezerwę terenu pod lokalizację nowych zakładów jak i urządzeń OZE wytwarzających energię o mocy powyżej 100kW. W toku procedury planistycznej wskazano zatem część z działek objętych wnioskami pod tereny zabudowy produkcyjno-usługowej, minimalizując w tym obszarze chaos przestrzenny, a jednocześnie umożliwiając właścicielom realizację lub odsprzedaż działek na cele zabudowy produkcyjnej czy usługowej. Skarżąca de facto zastosowała się do tych wytycznych bowiem w dniu [...] czerwca 2022 r. aktem notarialnym repertorium [...] sprzedała nieruchomość rolną o nr [...](k. 98-102).
Niezrozumiałe zatem są twierdzenia skarżącej, podnoszone już po tej dacie, które podtrzymywały zarzuty skargi mimo, że nie jest już ona właścicielką. Niemniej Sąd oceniając zarzuty skargi bada interes prawny na datę wniesienia skargi, a zatem kiedy skarżąca posiadała interes prawny w skarżeniu przedmiotowej uchwały.
Należy przy tym podkreślić, że przeznaczenie terenu w studium pod zabudowę przemysłową - z funkcji rolnej – w ocenie Sądu wpływało na wzrost wartości przedmiotowej działki skarżącej oraz jej atrakcyjność. Skarżąca bowiem naruszenia swego interesu prawnego nie może upatrywać w funkcji mieszkaniowej, skoro działka przez uchwaleniem studium miała przeznaczenie rolne.
W ocenie Sądu nie doszło również do naruszenia w zaskarżonym studium art. 6 ust. 2 u.p.z.p. w stosunku do działki skarżącej, choć taki przepis nie został wprost wskazany, ale treść skargi wskazuje na taki zarzut. Postanowienia studium nie uniemożliwiają i nie ograniczają skarżącej korzystania z jej nieruchomości w dotychczasowy sposób, tj. rolny. W studium nie ustalono sposobu zagospodarowania nieruchomości, który sprzeciwiałby się realizacji tej funkcji. Wobec tego teren może być wykorzystywany w sposób dotychczasowy, o ile jest użytkowany zgodnie z przepisami odrębnymi, w szczególności ustawą o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zaś funkcji mieszkaniowej teren ten przed sporządzeniem studium nie posiadał.
Mając powyższe na uwadze należy wskazać, że wskutek podjęcia samej uchwały w sprawie studium, ze względu na charakter norm w nim wyrażonych, a wiążących jedynie radę gminy, nie zmienia się przeznaczenie działek objętych ustaleniami studium, a tym samym ingerencja w prawa własności jest tylko ewentualna. Staje się ona realna z chwilą uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W przedmiotowej sprawie konkretyzacja ustaleń miejscowego planu w stosunku do działki skarżącej o nr [...] przeznaczonej na cele przemysłowe, gdzie kierunki władztwa planistycznego poszły najdalej, ingerencja w jej prawo własności nigdy nie będzie już realna, bowiem działka ta od czerwca 2022 r. nie stanowi jej własności. O ile zatem interes prawny skarżącej – w zakresie w/w działki – mógł być naruszony i realny w dacie podjęcia zaskarżonej uchwały, to na datę wyrokowania skarżąca takiego interesu nie posiada.
Podobnie wygląda kwestia podnoszonego przez skarżącą naruszenia zaskarżoną uchwałą zmiany przeznaczenia działki nr [...]tj. drogowej, będącej w posiadaniu samoistnym gminy. Potencjalne zamierzenie skarżącej co do podziału działki o nr [...] i konieczności dostępu do drogi publicznej przez działkę nr [...] nie może stanowić podstawy do uwzględnienia skargi, bowiem co do działki tej skarżąca nie posiada żadnego tytułu prawnego, a zatem na datę uchwalania studium posiada ona jedynie interes faktyczny, a nie interes prawny, co powinno skutkować odrzucenie skargi w tym zakresie. Mając jednak na uwadze fakt, iż działka ta były wymieniona przez skarżącą w uwagach do studium, które organ uznał za uwzględnione, a także mając na uwadze pozostałe zarzuty skargi, niezasadne było odrzucanie skargi w tej części.
Tym samym należało uznać, iż w przypadku tej działki nie istnieje również bezpośredniość i realność naruszenia interesu prawnego. Podkreślić przy tym należy, że ani organy planistyczne, ani Sąd de facto nie był w stanie w sposób jednoznaczny ustalić, czy z racji dość dużej ogólności studium, które jest sporządzane w dużej skali jednoznacznie można określić, jakie jest przeznaczenie działki o nr [...], gdyż jest to wąska i długa działka (k. 92). O ile zatem przeznaczenie działki w miejscowym planie zostanie w sposób jednoznaczny określony, to nic nie stoi na przeszkodzie, do wykazania naruszenia interesu prawnego przez skarżącą na etapie uchwalania miejscowego planu.
Kierując się powyższym Sąd nie podziela argumentacji skarżącej, że sporne ustalenia studium w sposób znaczny naruszają prawo własności skarżącej do nieruchomości objętych postanowieniami studium. W ocenie Sądu, argumentacja o przemysłowym przeznaczeniu działki, w sytuacji kiedy działka obecnie ma charakter rolny, w żaden sposób nie mogła wpływać na naruszenie interesu prawnego, bowiem skarżącą nie mogła z niej korzystać do celów mieszkaniowych. Podobnie niemożność swobodnego podziału nieruchomości skarżącej w przyszłości z uwagi na brak dostępu do drogi publicznej, nie podważyła legalności spornych postanowień studium w świetle zasady proporcjonalności z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP oraz zasady demokratycznego państwa prawnego z art. 2 Konstytucji RP.
Sąd zauważa, że prawo własności podlega ochronie na gruncie Konstytucji RP, przewidzianej w art. 64 ust. 3, nie jest jednak objęte ochroną nieograniczoną. Wręcz przeciwnie, prawo własności może doznawać ograniczeń, jednakże tylko w drodze ustawy i tylko w zakresie w jakim nie narusza ono istoty prawa własności. Ograniczenia te, co jasno wynika z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP mogą być ustanawiane tylko wtedy, gdy są konieczne w demokratycznym państwie dla jego bezpieczeństwa lub porządku publicznego, bądź dla ochrony środowiska, zdrowia i moralności publicznej, albo wolności i praw innych osób. Taką ustawą, jest właśnie ustawa - u.p.z.p., której art. 6 ust. 1 stanowi, że ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego kształtują, wraz z innymi przepisami, sposób wykonywania prawa własności nieruchomości. Ustawodawca, o czym była wyżej już mowa, zagwarantował gminie wyłączne prawo do kształtowania i prowadzenia polityki przestrzennej na terenie gminy, w tym uchwalania studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy oraz miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego (art. 3 ust. 12 u.p.z.p.).
Ustawy oraz normy konstytucyjne, wyznaczają dopuszczalne granice ingerencji gminy w prawo własności. Aby nie doszło do nadużycia władztwa planistycznego, organ musi przede wszystkim respektować reguły składające się na istotę zasady proporcjonalności. Kryteria, którymi należy kierować się przy ocenie ewentualnego naruszenia zasady proporcjonalności zdefiniowało orzecznictwo Trybunału Konstytucyjnego (por. wyrok TK z dnia 26 kwietnia 1995 r., sygn. akt K 11/94, opubl. w OTK 1995/1/12), wskazując na konieczność wyważenia, czy: po pierwsze - wprowadzona regulacja jest w stanie doprowadzić do zamierzonych przez nią skutków; po drugie - czy jest niezbędna dla ochrony interesu publicznego, z którym jest powiązana; po trzecie - czy efekty wprowadzanej regulacji pozostają w proporcji do ciężarów nakładanych na obywatela. Wymóg proporcjonalności ingerencji oznacza konieczność zachowania proporcji pomiędzy ograniczeniem danego konstytucyjnego prawa lub wolności (czyli nałożonymi na jednostkę obciążeniami), a zamierzonym celem (pozytywnym efektem) danej regulacji prawnej.
Mając na uwadze położenie nieruchomości skarżącej, w ocenie Sądu, nie sposób uznać, że ich przeznaczenie przewidziane w zaskarżonej uchwale ograniczało w nieproporcjonalny sposób uprawnienia wynikające z treści podmiotowego prawa własności skarżącej do nieruchomości, które można wyprowadzić z art. 140 Kodeksu cywilnego. Wprowadzając na terenie nieruchomości możliwość zabudowy przemysłowej, zamiast postulowanej w toku procedury planistycznej zabudowy mieszkaniowej, organ uchwałodawczy dał prymat interesowi publicznemu i wskazanym przez niego planom m.in. kształtowania właściwej struktury funkcjonalnej z dostosowaniem do stanu zainwestowania planowanych kierunków rozwoju, przy uwzględnieniu obowiązujących planów miejscowych oraz decyzji pozwoleń na budowę.
Sąd badający sprawę, nie dopatrzył się istotnego naruszenia zasad i trybu sporządzania zaskarżonego studium. Akt ten zawiera konieczne elementy, co do których organ przedstawił uzasadnienie w zakresie uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta B. oraz przedstawił wyjaśnienia dla przyjętych rozwiązań wraz z syntezą ustaleń studium.
Odnośnie zatajenia przez Burmistrza wniesionych uwag do studium, niezamieszczenia uwag w załączniku nr 3 do uchwały, nieustosunkowania się do uwag organ wskazał, że za uwagi do projektu studium uznaje się te, które zostały złożone w okresie wyłożenia do publicznego wglądu, zgodnie z treścią art. 11 pkt 7 i 8 u.p.z.p, w okresie wskazanym w ogłoszeniu i obwieszczeniu o wyłożeniu projektu studium do publicznego wglądu. Termin na składanie uwag do projektu studium ustalono od 14 lipca do 27 sierpnia 2021 r., zaś drugi termin - od 29 listopada 2021 r. do 12 stycznia 2022 r. Wszystkie uwagi złożone w okresie wyłożenia do publicznego wglądu zostały ujęte w procedurze opracowania projektu studium. Uwagi uwzględnione przez Burmistrza skutkowały wprowadzeniem zmian do projektu studium, ponowieniem opinii i uzgodnień z niezbędnymi instytucjami, a następnie ponownym wyłożeniem projektu studium do publicznego wglądu.
Podkreślić przy tym należy, że tylko uwagi nieuwzględnione przez Burmistrza zostały wykazane w załączniku nr 3 do uchwały, co wprost wynika z § 1 pkt 2 e uchwały Rada Miasta B. Rada głosując nad uchwałą w sprawie przyjęcia studium, w pierwszej kolejności głosowała nad odrzuceniem uwag. Wszystkie uwagi zostały przez Radę Miasta odrzucone.
Zgodnie z art. 11 pkt 9 u.p.z.p., burmistrz jako organ planistyczny, po upływie terminu do zgłaszania uwag dotyczących wyłożonego do publicznego wglądu projektu studium, przedstawia radzie gminy do uchwalenia projekt studium wraz z listą nieuwzględnionych uwag, o których mowa w pkt 8. Stosownie do treści art. 12 ust. 1 u.p.z.p., studium uchwala rada gminy, rozstrzygając jednocześnie o sposobie rozpatrzenia uwag, o których mowa w art. 11 pkt 9. Tekst i rysunek studium oraz rozstrzygnięcie o sposobie rozpatrzenia uwag stanowią załączniki do uchwały.
Z regulacji powyższych wynika, że uchwalenie studium ma nastąpić z jednoczesnym rozstrzygnięciem o sposobie rozpatrzenia uwag nieuwzględnionych przez burmistrza. Jednoznaczny jest więc warunek "jednoczesności" (w tym samym czasie), co oznacza że ustawa wymaga nierozdzielania w czasie (np. w różnych dniach, na różnych sesjach rady gminy) głosowania nad nieuwzględnionymi uwagami i nad uchwałą w sprawie studium. Natomiast przepisy prawa nie określają jednoznacznie, czy rozpatrzenie uwag nieuwzględnionych ma nastąpić przez głosowanie nad każdą uwagą oddzielnie, odrębnie nad listą uwag - czy głosowanie nad uwagami charakteryzować się ma jakąś faktyczną odrębnością od głosowania nad projektem studium. Ustawa nie określa też formy, w jakiej burmistrz przedstawia radzie listę nieuwzględnionych uwag do studium. Może to uczynić przez przedstawienie listy uwag nieuwzględnionych w całości bądź w części w formie załącznika, w którym przedstawi poszczególne uwagi – podając przez kogo zostały wniesione i czego dotyczą – wraz ze sposobem rozpatrzenia tych uwag.
Niewątpliwie natomiast proponowany sposób rozpatrzenia uwag nie jest dla rady wiążący (może się ona do stanowiska przychylić bądź nie). Istotne jest, aby uwagi nieuwzględnione poddane zostały pod głosowanie rady. Rozstrzygnięcie rady w przedmiocie zgłoszonych uwag ma charakter merytoryczny i towarzyszy mu ocena, w której wyniku uwaga może zostać uwzględniona lub odrzucona. Przyjąć jednak należy, że może to nastąpić w jednym głosowaniu nad uchwaleniem projektu samego aktu planistycznego. Ustawodawca nie narzucił bowiem organom procedującym nad uwagami formy normatywnej, w jakiej następuje rozstrzygnięcie co do zgłoszonych uwag. Niewątpliwie najpierw powinien ustosunkować się do uwag burmistrz, a następnie powinna to uczynić rada gminy, przy czym jej obowiązek dotyczy uwag nieuwzględnionych, bowiem do uwag uwzględnionych rada może ale nie musi się odnosić, co wprost wynika z art. 12 ust. 1 i art. 11 pkt 9 u.p.z.p.
Ani jednak z chronologii czynności składających się na procedowanie organów (burmistrza, rady gminy) nad uwagami, ani z ustawy (art. 12 ust. 1 u.p.z.p.) nie wynika wymaganie, by rada miała podejmować odrębną od procedowanej uchwały planistycznej - uchwałę w sprawie nieuwzględnionych przez wójta czy burmistrza uwag. Ostatnie zdanie przepisu art. 12 ust. 1 u.p.z.p. wskazuje wręcz, że rozstrzygnięcia dotyczące uwag do projektu uchwały w sprawie planu bądź studium stanowią załącznik do uchwały (vide wyrok NSA w sprawie II OSK 820/19 oraz powołane tam orzecznictwo, dostępne na orzeczenia.nsa.gov.pl). Nie jest zatem błędem ani zbiorcze głosowanie nad listą nieuwzględnionych uwag, ani głosowanie nad nimi łącznie z głosowaniem nad samą uchwałą. Taki sposób postąpienia przez radę gminy nie stanowi o istotnym naruszeniu trybu sporządzania studium. Dla zrealizowania wymagania z art. 12 ust. 1 u.p.z.p. powinno z akt sprawy wynikać, że rada rozpatrzyła nieuwzględnione przez burmistrza uwagi i uczyniła to "jednocześnie" z uchwaleniem studium.
Materiał dowodowy przedstawiony sądowi, potwierdza spełnienie ww. wymagania i pozwala na sformułowanie, iż zrealizowano art. 12 ust. 1 u.p.z.p., bez istotnego naruszenia trybu sporządzania projektu Studium. Podobnie nie doszło do naruszenia art. 11 pkt 7 i 8 u.p.z.p., bowiem wyłożenie projektu studium było prawidłowe i zachowanie zasad tam wskazanych, o czym świadczy choćby możliwość składania uwag w trakcie I wyłożenia oraz II wyłożenia, które nie tylko skarżąca wniosła, a także dopuszczona przez organ została dyskusja publiczna.
Na zarzuty skarżącej dotyczące natomiast braku części pism składanych w trakcie uchwalania studium, organ zaakcentował, że w trakcie procedury planistycznej projektu studium do Urzędu Miasta B. wpłynęło wiele wniosków o udostępnienie informacji publicznej, w tym dotyczących procedury studium oraz pisma stanowiące polemikę z udzielonymi odpowiedziami. Wnioski te zostały złożone w oparciu o podstawę prawną wynikającą z ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej i w tym trybie udzielano na nie odpowiedzi, zatem nie mogły być rozpatrywane w oparciu o ustawę o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Sąd przy tym nie dysponuje tymi pismami, a zatem nie może ustosunkować się do tej kwestii, wskazując jedynie, że przedmiotowa sprawa dotyczy wyłącznie skargi skarżącej, a nie innych mieszkańców.
Końcowo odnieść się należy do zarzutów skarżącej odnośnie zatajenia przed radnymi zapewnienia w piśmie z [...] grudnia 2020 r., iż działka skarżącej w najbliższym planie zagospodarowania zostanie przekształcona tak jak wnioskowała, zatajenie przed radnymi zapewnienia w piśmie z [...] listopada 2019 r., iż wniosek w sprawie zmiany przeznaczenia działki nr [...] w planie miejscowym zostanie uwzględniony słusznie organ podkreślił, że zarzut powyższy dotyczy odpowiedzi na pismo z dnia [...]11.2019 r. oraz z dnia [...]12.2020 r. w sprawie złożonego wniosku o zmianę dokumentu Studium i planu miejscowego.
Sąd dostrzega pewną niekonsekwencję organu w tym zakresie, która w zasadzie przełożyła się na wniesienie przedmiotowej skargi. Skarżąca bowiem działając w zaufaniu do organów gminy i nie znając procedury planistycznej, mogła być przeświadczona o uwzględnieniu jej wniosków o przekształcenie działek na mieszkaniowe. Niemniej jednak odpowiedzi Burmistrza Miasta B. nie przesądzały o ostatecznym przeznaczeniu danych działek. Procedura opracowania dokumentu planistycznego jest procesem długotrwałym, zależnym od wielu instytucji wyrażających w toku procedury swoją opinię lub uzgodnienie projektu studium. W toku procedury planistycznej, biorąc pod uwagę uwarunkowania ekonomiczne i demograficzne, a także wyposażenie danej części miasta w sieci infrastruktury technicznej, lokalizację w bliskim sąsiedztwie terenów produkcyjno-przemysłowych, a przede wszystkim w dbałości o ład przestrzenny miasta oraz minimalizowanie lokalizowania rozproszonej zabudowy mieszkaniowej, nie wszystkie wnioski skarżącej uwzględniono, podobnie jak i wnioski innych mieszkańców.
Sąd zauważa przy tym, że uwaga skarżącej zawarta w piśmie z dnia [...]08.2021 r. nie do końca została odczytana prawidłowo przez organ, który uznał, że skarżąca wnosi o zmianę przeznaczenia działek nr [...], zaś co do działki [...] wnosi o nie obejmowanie strefą mieszkaniową. W uwagach natomiast zaznaczono, że wniosek został uwzględniony w zakresie zmiany wszystkich trzech działek. Jest to niewątpliwie uchybienie organu w zakresie odczytywania intencji wnioskodawczyni, niemniej jednak nie doszło od istotnego naruszenia w tym zakresie, a tylko naruszenie istotne, a nie więc jakiekolwiek, wypełnia przesłankę stwierdzenia nieważności uchwały na podstawie art. 28 ust. 1 u.p.z.p.
Podsumowując Sąd uznał, iż kontrola legalności zaskarżonej uchwały nie potwierdziła przekroczenia przez organ granic władztwa planistycznego, przyjętymi postanowieniami zaskarżonego studium w odniesieniu do sytuacji skarżącej, a także w zakresie trybu sporządzania studium, które uzasadniałyby stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w trybie art. 147 § 1 p.p.s.a.
Z tych względów, Sąd niezasadną skargę oddalił, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym.