Uzasadnienie
J. N. wniósł do sądu administracyjnego skargę na postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. z dnia [...] maja 2021 r. nr [...] wydane w przedmiocie odstąpienia od skierowania do sądu powszechnego wniosku o ukaranie kierującego pojazdem marki O., który dnia [...] sierpnia 2020 r. około godziny 14:18 poruszał się pojazdem po chodniku przy ul. [...] w H., tj. za czyn z art. 97 k.w. Jako podstawę prawną zaskarżonego postanowienia wskazano art. 437 § 1 k.p.k. w zw. z art. 109 § 1 i 2 k.p.w. Poprzedzający ww. postanowienie, wniosek Komendanta Powiatowego Policji w H. z dnia [...] lutego 2021 r. o odstąpienie od kierowania wniosku o ukaranie do sądu rejonowego po przeprowadzeniu czynności wyjaśniających, został wydany na podstawie art. 54 § 1 i 2 k.p.w.
W skardze do sądu administracyjnego skarżący zarzucił organom policji zaniechanie egzekwowania prawa i naruszenie przepisów k.w.
Komendant Wojewódzki Policji w B. w odpowiedzi na skargę wniósł o jej odrzucenie jako niedopuszczalnej, alternatywnie wnosząc o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył co następuje.
Przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania sprawy, sąd w pierwszej kolejności obowiązany jest ocenić dopuszczalność skargi. Zgodnie bowiem z art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2019 r., poz. 2325; dalej: "p.p.s.a."), jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego, wówczas skarga podlega odrzuceniu.
Skarga niniejsza podlegała odrzuceniu jako niedopuszczalna, albowiem przedmiot zaskarżenia nie mieści się w katalogu aktów organów administracji publicznej podlegających kontroli sądu administracyjnego, a przepisy ustaw szczególnych nie przewidziały kontroli sądu administracyjnego nad działaniami organów policji związanymi z kwalifikacją zdarzeń jako wykroczeń.
Katalog zaskarżalnych do sądu administracyjnego aktów organów administracji publicznej zamieszczony jest w art. 3 § 2 i 2a p.p.s.a. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: (1) decyzje administracyjne; (2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; (3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; (4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w Kodeksie postępowania administracyjnego, postępowań określonych w działach IV, V i VI Ordynacji podatkowej, postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy o Krajowej Administracji Skarbowej, oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; (4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających; (5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; (6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; (7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; (8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; (9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w Kodeksie postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI Ordynacji podatkowej oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw.
Zgodnie z art. 3 § 2a p.p.s.a., sądy administracyjne orzekają także w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 par. 2 k.p.a. a także – jak stanowi art. 3 § 3 p.p.s.a. - w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach.
Postanowienia organów policji wydawane w przedmiocie odmowy skierowania do sądu powszechnego wniosku o ukaranie za wykroczenie, nie zostały wymienione w ww. katalogu spraw podlegających zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Brak jest przy tym jakiegokolwiek przepisu szczególnego, który przewidywałby kontrolę sądu administracyjnego nad działaniami organów policji związanymi z kwalifikacją zdarzeń jako wykroczeń. Zauważyć przy tym należy, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 k.p.w. postępowanie w sprawach o wykroczenia toczy się według przepisów k.p.w., a przepisy k.p.k. stosuje się jedynie gdy k.p.w. tak stanowi. Przepis ten sytuuje postępowanie w sprawach o wykroczenia poza postępowaniem administracyjnym, co oznacza, że jest to postępowanie odrębne. Organy Policji dokonujące kwalifikacji zdarzeń jako wykroczeń nie działają jako organy administracji publicznej, lecz jako organy ścigania, powołane do wykrywania wykroczeń i ściągania ich sprawców, tj. występują w charakterze oskarżyciela publicznego (vide: art. 17 § 1 k.p.w.). W sprawach tych zaś właściwe są sądy powszechne.
Z tych przyczyn skarga podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a.