Uzasadnienie
W dniu 22 grudnia 2008 r. M.D. i S.D. wnieśli do tutejszego sądu administracyjnego skargę na decyzję Wojewody P. z dnia [...] listopada 2008 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia lokalizacji drogi.
Zarządzeniem z dnia 22 stycznia 2009 r. zobowiązano skarżących do uiszczenia solidarnie, wpisu sądowego od skargi w kwocie 500 złotych, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania pod rygorem odrzucenia skargi.
Powyższe wezwania zostały skutecznie doręczone skarżącym w dniu 4 lutego 2009 r. (k. 13, 14). Skarżący S.D. w dniu 10 lutego 2009 r. złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy. Powyższy wniosek, zarządzeniem referendarza sądowego z dnia 8 maja 2009 r. został pozostawiony bez rozpoznania, z powodów opisanych w uzasadnieniu niniejszego zarządzenia.
M.D., pomimo wezwania sądu nie opłaciła do dnia dzisiejszego wpisu sądowego. Nie starała się też o przyznanie jej prawa pomocy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje
Zgodnie z przepisem art. 220 § 1 i 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – sąd nie podejmuje żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. Skarga, od której pomimo wezwania nie zostanie uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd.
Do chwili obecnej skarżąca M.D. nie uiściła żądanego wpisu, co uniemożliwia nadanie jej skardze dalszego biegu. Należy wskazać, iż rozpoznanie sprawy wpadkowej, jaką jest przyznanie prawa pomocy skarżącemu S.D. nie zwalnia drugiego ze skarżących od zapłaty wpisu na rzecz sądu w pełnej wysokości. Pouczenie w zakresie obowiązku solidarnego uiszczania wpisu sądowego, zawarte w wezwaniu odnosiło się do obojga skarżących, a zatem tylko w przypadku uiszczenia całego wpisu przez S.D. zwolniona z tego obowiązku zostałaby także M.D. (i odwrotnie). Rozpoznanie wniosku skarżącego w przedmiocie przyznania prawa pomocy nie powoduje zwolnienia od uiszczenia całości wpisu przez drugiego (drugą) ze skarżących.
Istotą zobowiązania solidarnego (co wyczytać można z pouczenia zawartego w wezwaniu sądu) jest, że do sądu winien wpłynąć cały wpis. Nie jest przy tym ważne, kto tego wpisu dokona, czy oboje skarżący po połowie, czy też jeden z nich w całości. W przypadku zatem, gdy jeden ze skarżących zostałby zwolniony od ponoszenia kosztów sądowych to na drugim w dalszym ciągu ciążyłby obowiązek uiszczenia pełnego wpisu sądowego. Tylko w przypadku zwolnienia od kosztów sądowych obojga skarżących, (tj. przyznania im prawa pomocy w zakresie całkowitym) nie musieliby oni opłacać danej opłaty sądowej. W przedmiotowej zaś sprawie S.D. w pismach składanych po wydaniu zarządzenia referendarza z 08.05.2009 r. wyjaśniał, iż nie było jego wolą złożenie wniosku o przyznanie mu prawa pomocy w zakresie całkowitym, natomiast skarżąca M.D. w ogóle nie ustosunkowała się do zarządzenia sądu w przedmiocie obowiązku opłacenia wpisu sądowego.
Mając na uwadze powyższe okoliczności faktyczne, na mocy art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd był zobligowany do odrzucenia skargi M.D.