Uzasadnienie
Pełnomocnik U. w L. – Z. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w B. z dnia [...] czerwca 2018 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej.
Zarządzeniami Przewodniczącego Wydziału tut. Sądu z dnia 19 lipca 2018 r. wezwano pełnomocnika skarżącego do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 600 złotych, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi (k.
10) oraz do złożenia do akt postepowania sądowoadministracyjnego pełnomocnictwa do działania w imieniu skarżącego przed sądem administracyjnym, aktualnego na dzień podpisania skargi wraz z dowodem uiszczenia należnej opłaty skarbowej.
Pismem z dnia 2 sierpnia 2018 r. pełnomocnik skarżącego zwrócił się z wnioskiem o udzielenie dodatkowego terminu do złożenia pełnomocnictwa do działania przed sądem administracyjnym jak również do uiszczenia wpisu sądowego od skargi.
Zarządzeniami Zastępcy Przewodniczącego Wydziału tut. Sądu z dnia 20 sierpnia 2018 r. wezwano skarżącego do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 600 złotych (k.
18) oraz do podpisania skargi (k.19), w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Powyższe wezwania zostały przesłane na adres strony skarżącej. Z adnotacji dokonanych przez doręczyciela na kopercie oraz zwrotnym potwierdzeniu odbioru przesyłki wynika, że z uwagi na nieobecność adresata 29 sierpnia 2018 r., przesyłkę pozostawiono w placówce pocztowej, umieszczając zawiadomienie o powyższym w oddawczej skrzynce pocztowej. Przesyłkę awizowano powtórnie 6 września 2018 r. Z uwagi na to, że strona skarżąca przesyłki nie odebrała, zwrócono ją Sądowi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 57 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. póz. 1302), dalej jako p.p.s.a., skarga kierowana do sądu administracyjnego powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, określonym m.in. w art. 46 p.p.s.a. Stosownie do tego przepisu każde pismo strony powinno zawierać: (1) oznaczenie sądu, do którego jest skierowane, imię i nazwisko lub nazwę stron, ich przedstawicieli ustawowych i pełnomocników; (2) oznaczenie rodzaju pisma; (3) osnowę wniosku lub oświadczenia; (4) podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika; (5) wymienienie załączników. Gdy pismo strony jest pierwszym pismem w sprawie, powinno ponadto zawierać oznaczenie miejsca zamieszkania, a w razie jego braku - adresu do doręczeń, lub siedziby stron, ich przedstawicieli ustawowych i pełnomocników oraz przedmiotu sprawy, pisma zaś dalsze - sygnaturę akt (§ 2).
Ponadto do pisma należy dołączyć pełnomocnictwo lub jego wierzytelny odpis, jeżeli pismo wnosi pełnomocnik, który w danej sprawie nie złożył jeszcze tych dokumentów przed sądem (§ 3). Wymóg wykazania umocowania przez pełnomocnika wynika również z art. 29 p.p.s.a., zgodnie z którym przedstawiciel ustawowy lub organ albo osoby, o których mowa w art. 28, mają obowiązek wykazać swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu. Zgodnie natomiast z art. 220 § 1 i 3 tej ustawy sąd nie podejmuje żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie została uiszczona należna opłata. Skarga, od której pomimo wezwania nie zostanie uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd.
W rozpoznawanej sprawie, wobec niemożności doręczenia stronie skarżącej pisma sądowego w sposób przewidziany wart. 65-72 p.p.s.a. zostało ono pozostawione na okres 14 dni w placówce pocztowej. Jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru zawiadomienie o złożeniu korespondencji skierowanej do skarżącego, nastąpiło w dniu 29 sierpnia 2018r. Powtórne awizo zostało dokonane w dniu 6 września 2018r. Nieodebranie przez skarżącego przesyłki w terminie 14 dni od dnia pierwszego awizo skutkowało, na mocy art. 73 p.p.s.a., dokonaniem doręczenia zastępczego korespondencji w ostatnim dniu tego terminu, tj. uznaniem skutku doręczenia wezwania pomimo faktycznego niepodjęcia przesyłki pocztowej przez adresata. Podkreślić bowiem należy, że fikcja prawna doręczenia przewidziana wart. 73 p.p.s.a. jest skuteczna w tym znaczeniu, że pociąga za sobą wszelkie skutki doręczenia, bowiem doręczenie to oparte jest na domniemaniu, iż zawiadomienie o złożeniu pisma w urzędzie pocztowym dotarło do rąk adresata.
Mając na uwadze powyższe należy uznać, że skoro pierwsze zawiadomienie o złożeniu wezwania wraz z informacją o możliwości jego odbioru we właściwej placówce pocztowej nastąpiło w dniu 29 sierpnia 2018r., to od tej daty rozpoczął biegł 14-dniowy termin, o którym mowa wart. 73 § 1 i § 3 p.p.s.a., z upływem którego nastąpił skutek prawny w postaci doręczenia zastępczego. Ostatni dzień skutecznego doręczenia pisma nastąpił w dniu 12 września 2018r. Zatem siedmiodniowy termin do usunięcia braków skargi upłynął bezskutecznie z dniem 19 września 2018r. W zakreślonym terminie skarżący nie uzupełnił braków formalnych skargi i nie uiścił wpisu od skargi.
W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i art. 220 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zobligowany był do odrzucenia skargi, o czym orzeczono w sentencji postanowienia.