Uzasadnienie
W złożonej do Sądu skardze na orzeczenie P. Komendanta Wojewódzkiej Policji w B. z dnia [...] kwietnia 2013 r. znak [...], utrzymujące w mocy orzeczenie Komendanta Powiatowego Policji w K. z dnia [...] lutego 2013 r. o uznaniu skarżącego winnym zarzucanego przewinienia dyscyplinarnego i wymierzeniu mu kary dyscyplinarnej "ostrzeżenia o niepełnej przydatności do służby na zajmowanym stanowisku", H. K. wniósł jednocześnie o wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia. Wniosek ten uzasadniono jednym zdaniem, w ten sposób, że wykonanie kwestionowanego orzeczenia spowoduje trudne do usunięcia skutki.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje.
W myśl art. 61 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże sąd może po przekazaniu mu akt sprawy wydać na wniosek skarżącego postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Użyty w treści art. 61 § 3 ustawy zwrot "sąd może" oznacza, że ustawodawca przyznał sądom administracyjnym możliwość, nie zaś obowiązek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu w razie wystąpienie określonych w tym przepisie przesłanek niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Sąd samodzielnie dokonuje oceny, czy niniejsze przesłanki w konkretnej sprawie się ziściły, a jeśli tak to w jakim zakresie.
Podkreślić należy, że okoliczność wystąpienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, jako konsekwencji wykonania zaskarżonego aktu przed rozpoznaniem przez sąd złożonej na ten akt skargi nie podlega ocenie wyłącznie z punktu widzenia interesu podmiotu składającego wniosek o wstrzymanie wykonania, ale także innych stron i uczestników postępowania, jak również z punktu widzenia interesu społecznego.
W rozpoznawanej sprawie skarżący wniosek o wstrzymanie zaskarżonego orzeczenia złożył w jednym piśmie łącznie ze skargą. W treści pisma nie zamieścił odrębnego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu (uzasadnienia takiego nie może stanowić lapidarne stwierdzenie, że wykonanie kwestionowanego orzeczenia spowoduje trudne do usunięcia skutki). Należy zatem przyjąć, że uzasadnienie wniosku jest tożsame z argumentacją zawartą w uzasadnieniu skargi. Skarżący zarzucił naruszenie przepisów postępowania i podniósł, że nie zgadza się z oceną dowodów a także ze sposobem prowadzenia postępowania dyscyplinarnego.
Zgodnie z ustalonym poglądem w orzecznictwie sądów administracyjnych, to wnioskodawca jest zobowiązany wskazać na niebezpieczeństwo wystąpienia szkody i wykazać, że szkoda która powstanie na skutek wykonania decyzji, będzie znaczna, a skutki jakie wywoła wykonanie decyzji trudne do odwrócenia. Sąd jedynie ocenia, czy w istocie wskazana szkoda ma znaczny rozmiar lub istnieje niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W tym celu skarżący winien tak określić ewentualną szkodę lub w taki sposób wskazać skutki, które nastąpiłyby w związku z wykonaniem decyzji, by sąd mógł stwierdzić w oparciu o konkretne dane i na podstawie akt sprawy, że wielkość szkody jest znaczna, a skutki trudne do odwrócenia. (vide: postanowienie NSA z 26 lipca 2006 r., II FZ 452/2006, LexPolonica nr 418133, postanowienie WSA w Łodzi z 17 października 2007 r., I SA/Łd 1132/2007, LexPolonica 1793221). Skarżący w uzasadnieniu wniosku nie uzasadnił tych przesłanek.
Przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie jest wymierzenie skarżącemu kary dyscyplinarnej w postaci: ostrzeżenia o niepełnej przydatności do służby na zajmowanym stanowisku. Już z samej istoty tej formy kary wynika, że nie pociąga ona za sobą bezpośrednio żadnych negatywnych skutków tak jak kary wyznaczenia na niższe stanowisko służbowe, obniżenia stopnia czy też wydalenia ze służby.
Biorąc powyższe pod uwagę, na podstawie art. 61 § 3 i 5 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało orzec jak w sentencji.