Uzasadnienie
Decyzją z 22 maja 2026 r. nr WOP.7721.28.2026.MW Podlaski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Białymstoku, po raz drugi, uchylił decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Siemiatyczach z 29 września 2025 r. nr NB.5140.2.2025, umarzającą postępowanie administracyjne w sprawie budowy zbiornika na nieczystości płynne na działce o nr geod. [...] w m. N. i przekazał sprawę organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia.
Powyższe decyzje zapadły w następującym stanie faktycznym i prawnym.
W dniu 16 stycznia 2025 r. PINB wszczął postępowanie administracyjne w sprawie samowolnej budowy zbiornika na nieczystości płynne na działce o nr. geod. [...] w m. N..
W wyniku kontroli przeprowadzonej w dniu 5 lutego 2025 r. ustalono, że na działce o nr geod. [...] w m. N. usytuowany jest budynek mieszkalny jednorodzinny. Ścieki z przedmiotowego budynku odprowadzane są do szamba dwukomorowego, zbudowanego z 3 kręgów betonowych średnicy 100 cm, pojemności 2,3 m3. Obie komory nie posiadają pokryw, zakryte są płytą PW i blachą. I. W. poinformowała, że zbiornik wybudowano na podstawie pozwolenia na budowę, prawdopodobnie z 1989 r. W dniu 7 lutego 2025 r. dołączono do akt sprawy kserokopię decyzji z 10 czerwca 1989 r. obejmującą budowę budynku mieszkalnego drewnianego, budynku gospodarczego murowanego oraz ogrodzenia na dz. [...].
Postanowieniem z 25 lutego 2025 r. PINB zobowiązał właścicielkę nieruchomości do przedłożenia oceny technicznej przedmiotowego zbiornika. W dniu 23 kwietnia 2025 r. przedłożono ocenę techniczną, z której wynika, że zbiornik składa się z trzech kręgów betonowych Dn 1200/1000 i ma głębokość 3 m, posiada pojemność 2,3 m3. Zbiornik usytuowany został w działce nr ewid. [...], która jest pasem drogowym ul. Kasztanowej w Nurcu-Stacji. W odległości 1 m od ww. zbiornika znajduje studnia z kręgów betonowych Dn 1200/1000 i głębokości 3 m, również na działce nr ewid. [...], nie połączona z ww. zbiornikiem. W zbiorniku na nieczystości płynne, odbierającego ścieki z budynku mieszkalnego, brakuje pokrywy oraz kominka odpowietrzenia. Obiekt został prowizorycznie zabezpieczony blachą falistą. Celem doprowadzenia zbiornika do zgodności z przepisami warunków technicznych zalecono zamontować płytę żelbetową z włazem Dn 600 oraz kominkiem odpowietrzenia.
Następnie decyzją z 29 września 2025 r. PINB umorzył postępowanie jako bezprzedmiotowe, na podstawie art. 105 § 1 K.p.a.
W uzasadnieniu organ pierwszej instancji stwierdził, że przedmiotowy zbiornik nie jest samowolą budowlaną, gdyż zrealizowany został w oparciu o pozwolenie na budowę z 10 czerwca 1989 r. Szkic sytuacyjny stanowiący integralny załącznik do ww. decyzji wskazuje, że planowana inwestycja obejmowała również wykonanie szczelnego szamba i ogrodzenia. W trakcje inwestycji zmieniono lokalizację zbiornika w stosunku do tej zaznaczonej na szkicu. Przedmiotowe obiekty, tj. zbiornik, ogrodzenie jak i studnia z kręgów betonowych, znajdują się na ogrodzonej posesji użytkowanej od wielu lat przez I. W. Jak wskazał organ powiatowy ww. obiekty i ich lokalizacja nie ulegały zmianie przez kilkadziesiąt lat i stan ten nie był kwestionowany przez Gminę. Obecnie właścicielka nieruchomości, pisemnie zobowiązała się do zabezpieczenia zbiornika poprzez nakrycie go pokrywą oraz do zamontowania kominka odpowietrzenia, a tym samym doprowadzenia go do zgodności z warunkami technicznymi.
Organ nadmienił przy tym, że nie zajmuje się zmianami przebiegu granic między nieruchomościami, jak również sporami dotyczącymi naruszeń prawa własności. Wskazano, że Gmina N. w tym zakresie może wszcząć własne postępowanie w przedmiocie zajęcia pasa drogowego czy też wystąpić do sądu cywilnego z odpowiednim roszczeniem.
Z wydanym rozstrzygnięciem nie zgodziła się Gmina N. i wniosła odwołanie.
Organ odwoławczy decyzją z 17 listopada 2025 r. nr WOP.7721.96.2025.MW uchylił decyzję PINB z 29 września 2025 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Sprzeciw do WSA w Białymstoku na tę decyzję wywiodła I. W. Wyrokiem z 12 lutego 2026 r. wydanym w sprawie II SA/Bk 1904/25, WSA w Białymstoku uchylił zaskarżoną decyzję PWINB.
Po ponownym rozpatrzeniu sprawy PWINB decyzją z 22 maja 2026 r. ponownie uchylił decyzję PINB z 29 września 2025 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji.
W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podtrzymał swoje stanowisko w zakresie kwalifikacji zbiornika na nieczystości jako obiektu budowlanego a nie urządzenia budowlanego. Podniósł, że w dacie budowy, tj. w 1989 r., realizacja zbiornika na ścieki socjalno-bytowe z budynku mieszkalnego kwalifikowanego jako obiekt budowlany wymagała pozwolenia na budowę. Podtrzymano także stanowisko, że o ile można się zgodzić, że budowa budynku mieszkalnego i budynku gospodarczego była prowadzona w oparciu o decyzję z 10 czerwca 1989 r. oraz obejmowała także ogrodzenie od strony ulicy przy ul. [...] nr ewid. gr. [...], to nie można tego twierdzenia rozciągnąć na zbiornik, w sytuacji diametralnej zmiany jego lokalizacji. Zdaniem organu odwoławczego, zastosowanie procedury z art. 50-51 byłoby właściwe w sytuacji, możliwości stwierdzenia istotnego odstąpienia od projektu budowlanego bądź w przypadku prowadzenia robót budowlanych innych niż określone w art. 48 lub 49f P.b.
Z taką sytuacją nie mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Biorąc pod uwagę, że zarówno sam zbiornik na nieczystości, jak również budynek mieszkalny na działce nie jest użytkowany PWINB uznał za właściwy tryb legalizacyjny w oparciu o art. 48 lub art. 49f i nast. P.b. Jednocześnie wskazano, że właściwym w sprawie, z uwagi na datę powstania obiektu, wydaje się zastosowanie przepisów o legalizacji uproszczonej. Postępowanie takie daje inwestorowi szansę na legalizację samowolnie wykonanego zbiornika, pod warunkiem spełnienia określonych w ustawie przesłanek. W uproszczonym postępowaniu legalizacyjnym musi zostać spełniona nie tylko przesłanka wykazania w stosownej ekspertyzie technicznej, że stan będący przedmiotem analizy obiektu budowlanego nie stwarza zagrożenia dla życia lub zdrowia ludzi oraz przesłanka sprowadzająca się do tego, że bezpieczne jest użytkowanie obiektu zgodnie z jego dotychczasowym lub zamierzonym użytkowaniem, lecz także musi zostać spełniona przesłanka dotycząca kompletności dokumentów legalizacyjnych, w tym sprawa legalności wykonanych robót budowlanych nie może pomijać aspektów związanych z prawem inwestora do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.
W ocenie organu odwoławczego brak jest zatem podstaw prawnych do umorzenia niniejszego postępowania na podstawie art 105 K.p.a., gdyż zbiornik nie jest zgodny z prawem z uwagi na lokalizację naruszającą warunki techniczne, a także brak pozwolenia na jego realizację w analizowanej lokalizacji. Z tego względu stwierdzono, że zachodzi konieczność przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia przez PINB w Siemiatyczach, celem wdrożenia trybu legalizacji z zachowaniem zasady dwuinstancyjności. W ocenie organu odwoławczego właściwy w sprawie jest tryb legalizacji uproszczonej, a uwagi na fakt, że od momentu zakończenia budowy upłynął okres wymaganych 20 lat, a Gmina mimo upływu lat nie interweniowała w związku z naruszeniem jej prawa własności. W związku z powyższym należy umożliwić I. W. legalizację spornego obiektu, jednakże jej wyniki zależne będą od możliwości przedłożenia kompletu dokumentów legalizacyjnych.
Sprzeciw od powyższej decyzji do sądu wniosła I. W. i zarzuciła naruszenie:
- 1. art. 138 § 2 K.p.a. w zw. z art. 153 P.p.s.a., poprzez ich błędne zastosowanie i nieuzasadnione wydanie decyzji kasatoryjnej, pomimo braku zaistnienia ustawowych przesłanek warunkujących możliwość jej podjęcia, jako że stan faktyczny w niniejszej sprawie został w sposób kompletny i bezsporny ustalony w toku postępowania pierwszoinstancyjnego (w tym w zakresie daty budowy obiektu w 1989 r., jego wymiarów, pojemności oraz lokalizacji), a wydanie końcowego rozstrzygnięcia nie wymagało przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości ani w znacznej części, co doprowadziło do rażącego naruszenia zasady szybkości postępowania (art. 12 K.p.a.) oraz zasady dwuinstancyjności;
- 2. art. 138 § 2 w zw. z art. 136 § 1 K.p.a., polegające na bezpodstawnym przyjęciu, że ewentualne wdrożenie uproszczonego postępowania legalizacyjnego (art. 49f P.b.) obliguje organ odwoławczy do uchylenia decyzji i przekazania sprawy do organu pierwszej instancji, podczas gdy kluczowy i wystarczający dla tego trybu materiał dowodowy - w postaci szczegółowej oceny technicznej sporządzonej przez uprawnionego biegłego z 22 kwietnia 2025 r. - znajduje się już w aktach sprawy, a organ odwoławczy posiadał pełną i suwerenną kompetencję do reformatoryjnego zakończenia sprawy na etapie postępowania odwoławczego bez przerzucania ciężaru orzekania na organ pierwszej instancji.
W oparciu o powyższe zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i zasądzenie od organu na jej rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
W uzasadnieniu sprzeciwu zarzucono, że powodem wydania decyzji kasatoryjnej, było wyłącznie rozważenie zastosowanie uproszczonego postępowania legalizacyjnego przewidzianego w art. 49f P.b. Organ nie wykazał jednak, aby dla dokonania takiej oceny konieczne było przeprowadzenie nowych dowodów lub poczynienie nowych ustaleń faktycznych. Przeciwnie - materiał dowodowy zgromadzony w sprawie jest kompletny, spójny oraz wystarczający do wydania rozstrzygnięcia merytorycznego. Bezsporne pozostają bowiem wszystkie okoliczności istotne z punktu widzenia ewentualnego zastosowania art. 49f P.b. W toku postępowania ustalono w szczególności: - datę wykonania zbiornika na nieczystości ciekłe (1989 r.), - lokalizację obiektu, - jego konstrukcję oraz parametry techniczne, - pojemność zbiornika wynoszącą około 2,3 m3, sposób jego użytkowania i aktualny stan techniczny. Powyższe okoliczności nie są kwestionowane przez żadną ze stron postępowania.
Co więcej, zostały one potwierdzone również w wyroku z 12 lutego 2026 r. Nie sposób zatem przyjąć, aby zachodziła potrzeba przeprowadzenia postępowania dowodowego "w całości lub w znacznej części", skoro wszystkie kluczowe okoliczności faktyczne zostały już ustalone. Podkreślono, że w aktach sprawy znajduje się sporządzona w dniu 22 kwietnia 2025 r. szczegółowa ocena techniczna obiektu wykonana przez osobę posiadającą odpowiednie uprawnienia budowlane. Dokument ten nie ma charakteru ogólnikowego, lecz stanowi kompleksową analizę techniczną istniejącego zbiornika. Zawiera ocenę jego stanu technicznego, wpływu na bezpieczeństwo ludzi i środowiska oraz wskazuje konkretne czynności niezbędne do dostosowania obiektu do obowiązujących wymagań technicznych. Co istotne, skarżąca zadeklarowała gotowość wykonania wszystkich zaleceń wynikających z tej oceny technicznej. Organ odwoławczy dysponował zatem pełnym materiałem pozwalającym na dokonanie oceny, czy przesłanki zastosowania uproszczonego postępowania legalizacyjnego zostały spełnione.
W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie wskazano natomiast ani jednego konkretnego dowodu, który należałoby jeszcze przeprowadzić, ani żadnej okoliczności faktycznej wymagającej dodatkowego wyjaśnienia. Organ nie wyjaśnił również, dlaczego zgromadzony materiał dowodowy miałby być niewystarczający do wydania rozstrzygnięcia merytorycznego. Samo stwierdzenie, że konieczne jest rozważenie zastosowania art. 49f P.b., nie może uzasadniać wydania decyzji kasatoryjnej. Ocena możliwości zastosowania określonej normy prawa materialnego nie stanowi bowiem czynności dowodowej, lecz element procesu subsumcji prawa do ustalonego stanu faktycznego. Jeżeli stan faktyczny został już ustalony, organ odwoławczy ma obowiązek samodzielnie dokonać jego oceny prawnej i wydać rozstrzygnięcie co do istoty sprawy. Niedopuszczalne jest wykorzystywanie art. 138 § 2 K.p.a. wyłącznie w celu narzucenia organowi pierwszej instancji określonej wykładni prawa materialnego lub zmuszenia go do wydania decyzji zgodnej z oczekiwaniami organu odwoławczego.
W istocie rzeczy zaskarżona decyzja nie wskazuje na potrzebę uzupełnienia postępowania dowodowego, lecz wyraża odmienną ocenę prawną prawidłowo ustalonego stanu faktycznego. Tymczasem w utrwalonym orzecznictwie sądów administracyjnych konsekwentnie podkreśla się, że odmienna ocena prawna zgromadzonego materiału dowodowego nie stanowi przesłanki wydania decyzji kasatoryjnej. W takim przypadku organ odwoławczy powinien skorzystać z kompetencji przewidzianej w art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. i wydać decyzję reformatoryjną. Stanowisko zajęte przez PWINB prowadzi do niedopuszczalnego wypaczenia modelu postępowania odwoławczego. Organ drugiej instancji, zamiast samodzielnie rozstrzygnąć sprawę, przerzucił ciężar orzekania na organ pierwszej instancji, pomimo że dysponował kompletnym materiałem dowodowym umożliwiającym zakończenie sprawy. Skutkiem takiego działania jest nieuzasadnione wydłużenie postępowania administracyjnego, które trwa już od wielu lat.
Zaskarżona decyzja prowadzi do ponownego przeprowadzania czynności procesowych, które zostały już wykonane, oraz do dalszego odsuwania w czasie ostatecznego rozstrzygnięcia sprawy. Działanie takie pozostaje w sprzeczności z zasadą szybkości i prostoty postępowania wyrażoną w art. 12 K.p.a., zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa określoną w art 8 § 1 K.p.a., a także z konstytucyjną zasadą sprawności działania organów administracji publicznej. W konsekwencji, zdaniem skarżącej, należy uznać, że w sprawie nie zostały spełnione ustawowe przesłanki określone w art. 138 § 2 K.p.a. Organ odwoławczy nie wykazał istnienia braków postępowania dowodowego wymagających przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części, a zatem nie był uprawniony do wydania decyzji kasatoryjnej.
W odpowiedzi na sprzeciw organ wniósł o jego oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje.
Sprzeciw nie mógł być uwzględniony.
Przedmiotem kontroli sądu w sprawie niniejszej jest druga decyzja kasatoryjna PWINB, którą uchylono decyzję PINB w Siemiatyczach umarzającą postępowanie administracyjne w sprawie budowy zbiornika na nieczystości płynne na działce nr geod. [...] w m. N., i przekazano sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Pierwsza decyzja kasatoryjna została uchylona przez WSA w Białymstoku prawomocnym wyrokiem z 12 lutego 2026 r. II SA/Bk 1904/25.
W związku z tym wskazać należy, że orzekanie w sprawie niniejszej odbywa się w warunkach związania, o których mowa w art. 153 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r., poz. 143 ze zm.; dalej powoływana jako P.p.s.a.). Zgodnie z powołanym przepisem art. 153 P.p.s.a., ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. Związanie oceną prawną i wskazaniami oznacza, że zarówno organy, jak i inne sądy, nie mogą formułować nowych ocen prawnych, sprzecznych z wyrażonym wcześniej poglądem, lecz są zobowiązane do podporządkowania się mu w pełnym zakresie.
Wobec treści art. 153 P.p.s.a, orzekając obecnie, sąd zobowiązany jest zatem skontrolować, czy organ rozpoznający sprawę ponownie, dostosował się do przedstawionych ocen i wskazań wynikających z wyroku z 12 lutego 2026 r.
W wyroku tym expressis verbis wyrażano następującą ocenę:
- - w sprawie nie jest sporna data budowy zbiornika, tj. rok 1989;
- - sporny zbiornik powinien być traktowany jako obiekt budowlany, a nie jako urządzenie budowlane a jego realizacja wymagała pozwolenia na budowę;
- - zbiornik nie mógł powstać na podstawie przedłożonego do akt sprawy pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego z 1989 r.;
- - sporny zbiornik został wybudowany na działce o nr geod. [...], pomimo że inwestorka nie dysponowała w stosunku do tej nieruchomości prawem własności;
- - zbiornik nie jest zgodny z prawem z uwagi na lokalizację, naruszającą warunki techniczne.
W oparciu o taką ocenę stanu faktycznego sąd stwierdził, że:
- - żądanie w decyzji kasacyjnej oceny przez biegłego zgodności budowy zbiornika z warunkami technicznymi jest zbędne z uwagi na fakt, że PWINB w decyzji kasacyjnej sam autorytatywnie wypowiedział się co do niezgodności zbiornika z rozporządzeniem w sprawie warunków technicznych;
- - nie ma potrzeby badania stanu prawnego oraz faktycznego przyłącza kanalizacyjnego, gdyż uznanie w decyzji kasacyjnej przez PWNIB szamba za samowolę budowlaną pozwala w tej sprawie na objęcie jednym postępowaniem zarówno tego zbiornika, jak i przyłącza kanalizacyjnego;
- - nie ma też potrzeby wydawania decyzji kasacyjnej w celu ustalenia, czy zbiornik powstał na podstawie odrębnej decyzji o pozwoleniu na budowę, gdyż nie ma jakichkolwiek przesłanek, że to pozwolenie istnieje.
Jeżeli chodzi o wskazania co do dalszego postępowania sąd wskazał dwie drogi. Pierwsza to wydanie decyzji merytorycznej, ale jedynie przy założeniu, że organ odwoławczy, ponownie rozpoznając sprawę, za właściwy uzna tryb naprawczy z art. 50-51a P.b. Druga to konieczność wydania decyzji kasatoryjnej w sytuacji, w której PWNIB uzna za właściwy tryb legalizacyjny z art. 48 i nast. lub 49f i nast. P.b. Sąd w wyroku tym stwierdził, że oczywistym jest bowiem, że ewentualne postępowanie legalizacyjne lub jego uproszczona wersja wymagać będzie podjęcia czynności procesowych w zakresie, który nie mieści się w ramach uzupełniającego postępowania dowodowego. W innym przypadku doszłoby do naruszenia zasady dwuinstancyjności.
Sąd wyraził jasne stanowisko, że przeprowadzenie przez PWNIB (po raz pierwszy) ewentualnego postępowania legalizacyjnego w trybie zwykłym lub uproszczonym oraz wydanie decyzji merytorycznej doprowadziłoby do naruszenia zasady dwuinstancyjności. W takim przypadku sąd nakazał PWNIB ponownie wydać decyzję kasacyjną, aby to PINB przeprowadził stosowne postępowanie. Wówczas w decyzji kasacyjnej PWINB powinien jednoznacznie stwierdzić, który tryb legalizacyjny (zwykły lub uproszczony) ma zastosowanie - "w celu związania organu I instancji obowiązkiem zastosowania właściwego postępowania legalizacyjnego".
W ocenie sądu organ odwoławczy rozstrzygając sprawę ponownie zastosował się do wytycznych zawartych w przedmiotowym wyroku. W sprawie wykluczono możliwość zastosowania procedury naprawczej z art. 50-51 P.b., a tylko w takim wypadku sąd nakazał wydanie decyzji merytorycznej. Przyjęcie, że właściwym w sprawie powinien być tryb legalizacyjny z art. 48 i nast. lub 49f i nast. P.b., zgodnie z wytycznymi sądu, musiało skutkować ponownym wydaniem decyzji kasatoryjnej ze wskazaniem czy ma to być tryb zwykły, czy uproszczony. Wydanie zatem decyzji kasatoryjnej z jednoczesnym wskazaniem, że w sprawie powinien mieć zastosowanie uproszczony tryb legalizacyjny, stanowi realizację wytycznych zawartych ww. wyroku.
W świetle powyższego za niezasadny należy uznać zarzut sprzeciwu dotyczący naruszenia art. 153 P.p.s.a. Na uwzględnienie nie zasługiwał także zarzut dotyczący naruszenia art. 138 § 2 K.p.a. poprzez zaniechanie wydania rozstrzygnięcia merytorycznego pomimo tego, że stan faktyczny został ustalony w sposób kompletny i bezsporny. Wobec wykluczenia trybu naprawczego i konieczności zastosowania uproszczonego trybu legalizacyjnego, organ odwoławczy związany wytycznymi zawartymi w wyroku, był zobligowany do wydania ponownej decyzji kasatoryjnej. Podnieść przy tym należy, że w uproszczonym postępowaniu legalizacyjnym musi zostać spełniona nie tylko przesłanka wykazania w stosownej ekspertyzie technicznej, że stan będący przedmiotem analizy obiektu budowlanego nie stwarza zagrożenia dla życia lub zdrowia ludzi oraz przesłanka sprowadzająca się do tego, że bezpieczne jest użytkowanie obiektu zgodnie z jego dotychczasowym lub zamierzonym użytkowaniem, lecz także musi zostać spełniona przesłanka dotycząca kompletności dokumentów legalizacyjnych, w tym sprawa legalności wykonanych robót budowlanych nie może pomijać aspektów związanych z prawem inwestora do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.
W niniejszej sprawie kwestia dotycząca dysponowania przez skarżącą działką nr [...] na cele budowalne, nie było ostatecznie rozstrzygnięta. W toku bowiem była sprawa toczącą się przed Sądem Rejonowym w Bielsku Podlaskim o zasiedzenie tej działki (sygn. akt [...]). Stąd też nie można przyjąć, że wszystkie okoliczności faktyczne sprawy były ustalone. Słusznie podniósł przy tym organ odwoławczy, że nie jest wykluczone, że czas trwania niniejszego postępowania pozwoli stronom na wyjaśnienie tego zagadnienia na gruncie cywilnym.
W świetle powyższego w ocenie sądu organ odwoławczy wydając decyzję kasatoryjną nie naruszył przesłanek ustawowych z art. 138 § 2 K.p.a. - wydał bowiem decyzję zgodnie z jednoznacznymi wskazaniami zawartymi w wyroku WSA w Białymstoku z 12 lutego 2026 r., II SA/Bk 1904/25 i tym samym nie naruszył art. 153 P.p.s.a.
Mając na uwadze powyższe okoliczności sąd na mocy art. 151a § 2 P.p.s.a oddalił sprzeciw.
Marta Joanna Czubkowska