Uzasadnienie
R. K. w formularzach z dnia 12 stycznia 2015 r. i z dnia 13 lutego 2015 r. wniósł o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego lub adwokata (k. 139, 150).
Wnioskodawca występuje w sprawie jako pełnomocnik czterech skarżących organizacji, które złożyły własne wnioski o przyznanie prawa pomocy (wnioski te postanowieniem z dnia 20 listopada 2014 r. rozpoznano negatywnie, postanowieniem z dnia 22 stycznia 2015 r. odrzucono zażalenie na tę odmowę, obecnie oczekuje na przekazanie do NSA zażalenie na postanowienie z dnia 22 stycznia 2015 r., k. 149). W formularzach z dnia 12 stycznia i 13 lutego 2015 r. R. K. wskazał, że zostały one złożone w jego własnym imieniu (jest wymieniony w nich jako strona wnioskująca oraz jest pod nimi podpisany).
Postanowieniem z dnia 24 lutego 2015 r. referendarz sądowy odmówił przyznania R. K. prawa pomocy, od którego to postanowienia tenże zgłosił sprzeciw (k. 163-167). Referendarz wskazał, że wnioskodawca nie jest stroną postępowania, zatem nie może być mu przyznane prawo pomocy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wnioski R. K. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym nie mogły zostać rozpatrzone pozytywnie.
Zgodnie z art. 260 zdanie pierwsze ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej p.p.s.a., w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, postanowienie przeciwko któremu został on wniesiony traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym.
Przede wszystkim wskazać trzeba, że wniosek R. K. o przyznanie prawa pomocy został złożony przez podmiot, który występuje w sprawie (w jej głównym nurcie – skargi na decyzję o pozwoleniu na budowę) nie w imieniu własnym, ale jako pełnomocnik czterech skarżących organizacji. R. K. nie jest również samodzielnym uczestnikiem postępowania. Natomiast wniosek o prawo pomocy złożył w imieniu własnym.
Zgodnie z art. 243 § 1 zdanie pierwsze p.p.s.a. prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Z przepisu tego wynika, że o prawo pomocy wnioskować może wyłącznie strona postępowania, a nie może tego skutecznie uczynić podmiot, który tego przymiotu nie posiada (vide postanowienie z dnia 14 sierpnia 2014 r., II SA/Bk 655/11, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Natomiast z taką właśnie sytuacją mamy do czynienia w sprawie niniejszej, bowiem – jak to już wyżej wskazywano – R. K. wnioski o przyznanie prawa pomocy z dnia 12 stycznia i 13 lutego 2015 r. złożył w imieniu własnym nie będąc stroną postępowania ani jej uczestnikiem, a występując w sprawie wyłącznie jako pełnomocnik skarżących organizacji. W takiej sytuacji jego wnioski tzn. wnioski złożone przez R. K. w imieniu własnym nie mogły zostać pozytywnie rozpatrzone, gdyż nie pochodzą od strony. Stąd też podlegały oddaleniu, o czym orzeczono na podstawie przepisu art. 243 § 1 p.p.s.a.