Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] maja 2009 r. Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ł.z dnia [...] grudnia 2008 r. Nr [...] w przedmiocie świadczeń z funduszu alimentacyjnego.
Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku złożyła M. U. wnosząc między innymi o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji i nakazanie dalszej wypłaty świadczeń.
Uzasadniając swój wniosek skarżąca wskazała, iż odebranie przedmiotowych świadczeń narazi jej rodzinę na niedostatek albowiem świadczenia alimentacyjne stanowią podstawę utrzymania jej dzieci. Kontynuacja wypłaty świadczeń nie jest też sprzeczna z interesem publicznym bowiem dobro dzieci leży w jego interesie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek jest uzasadniony.
Stosownie do art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.
Przesłanki niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków są pojęciami niedookreślonymi i wymagają konkretyzacji i odniesienia do okoliczności faktycznych indywidualnej sprawy. Użycie spójnika "lub" oznacza, iż przesłanki te mogą zachodzić alternatywnie. Sąd, wydając orzeczenie w omawianym przedmiocie, powinien swoje rozstrzygnięcie oprzeć zarówno o ocenę wniosku skarżącego, jak i materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy, w aspekcie wystąpienia bądź też niewystąpienia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu (vide postanowienie NSA z dnia 21 kwietnia 2006r. w sprawie sygn. akt II FZ 167/06, nie publ.).
Wskazać należy, iż szkoda, o jakiej mowa w przepisie art. 61 § 3 p.p.s.a. może mieć zarówno charakter materialny, jak i niematerialny. Istotne jest, by nie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie oraz by zachodziła przesłanka istotnych trudności w przywróceniu rzeczy do stanu pierwotnego (vide post. NSA z 20.12.2004r. w sprawie sygn. akt GZ 138/04, niepubl.).
Mając na uwadze powyższe Sąd uznał, iż okoliczności faktyczne rozpoznawanej sprawy dają podstawy do uwzględnienia wniosku skarżącej. Jak wynika bowiem z akt sprawy wykonanie zaskarżonej decyzji skutkować będzie utratą głównego źródła utrzymania skarżącej i jej dwójki dzieci. Bezspornie spowoduje to istotną, negatywną zmianę w sytuacji życiowej skarżącej, uniemożliwi bowiem zaspokajanie potrzeb jej rodziny na godnym poziomie bytowania.
W tych okolicznościach, w szczególności biorąc pod uwagę dobro małoletnich dzieci, które ze względu na wiek wymagają szczególnej troski i zaspokojenia wszelkich potrzeb niezbędnych do prawidłowego rozwoju, wykonanie zaskarżonej decyzji może spowodować powstanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody rodzinie skarżącej.
Jedynie marginalnie należy podkreślić, iż wynik rozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie wpływa na merytoryczne rozpoznanie sprawy, które nastąpi w późniejszym terminie.
Mając powyższe na uwadze, na mocy przepisu art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji postanowienia.