Uzasadnienie
Skarga została wywiedziona na tle następujących okoliczności.
Decyzją z 17.02.2023r. Naczelnik Podlaskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Białymstoku nałożył na przewoźnika P. Sp. z o.o. w W. karę pieniężną w wysokości 20 000 złotych za nieprzedstawienie na wezwanie organu środka transportu wraz z towarem objętym zgłoszeniem SENT [...] w Oddziale Celnym w Suwałkach. Jako podstawę nałożenia kary pieniężnej organ I instancji wskazał przepis art. 22 ust. 1 pkt 3 ustawy z 9.03.2017r. o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów oraz obrotu paliwami opałowymi (tj. Dz. U. z 2021r, poz. 1875).
W odwołaniu od tej decyzji przewoźnik podniósł między innymi zarzut naruszenia art. 121§ 1 oraz 210 § 4 Ordynacji podatkowej o czym świadczy sprzeczność pomiędzy końcowym stwierdzeniem w uzasadnieniu decyzji, że strona nie złożyła wniosku o udzielenie pomocy de minimis a wcześniejszym wskazaniem, że strona przedłożyła formularz informacji przedstawianych przy ubieganiu się o pomoc de minimis.
Przed przekazaniem odwołania organowi II instancji, organ I instancji postanowieniem z 21.03.2023r. sprostował z urzędu oczywistą omyłkę pisarską w uzasadnieniu decyzji z 17.02.2023r. poprzez zastąpienie słów uzasadnienia "strona nie złożyła wniosku o udzielenie pomocy de minimis" słowami "strona złożyła wniosek o udzielenie pomocy de minimis". W podstawie prawej postanowienia organ powołał się na przepis art. 215 § 1 Ordynacji podatkowej w związku z art. 26 ust. 5 ustawy z 9.03.2017r. o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów oraz obrotu paliwami opałowymi (tj. Dz. U. z 2021r, poz. 1875).
W zażaleniu na powyższe postanowienie przewoźnik podniósł zarzut niedopuszczalności sprostowania zapisu w uzasadnieniu decyzji. Stwierdził, że zakres prostowania oczywistych omyłek pisarskich dotyczy jedynie błędów rachunkowych oraz innych oczywistych omyłek pisarskich. Sprostowanie może dotyczyć błędu ortograficznego, przestawienia liter w wyrazie, zamiany wyrazów, działania matematycznego a nie wykreślenia całych wyrazów w decyzji. Wykreślenie wyrazu w decyzji prowadzi do zmiany sensu uzasadnienia decyzji. W konkretnym przypadku nie może być mowy o oczywistej omyłce. Sprostowanie zmienia bowiem sens zdania a tym samym sens decyzji z 17.02.2023r.
Zażalenie nie zostało uwzględnione. Postanowieniem z 17.05.2023r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Białymstoku orzekł o utrzymaniu w mocy postanowienia organu I instancji. W uzasadnieniu postanowienia organ odwoławczy stwierdził, że zawarty w treści art. 215 § 1 Ordynacji podatkowej tryb rektyfikacji decyzji podatkowej został przewidziany do usuwania oczywistych wadliwości. Oczywista omyłka to błąd polegający na tym, że przez przeoczenie, niewłaściwy dobór słów czy też omyłkę pisarską w decyzji czy postanowieniu zostało wyrażone coś, co w sposób oczywisty i widoczny jest sprzeczne z myślą wyrażoną niedwuznacznie przez organ.
Zatem oczywistość omyłki będzie również wynikać z porównania rozstrzygnięcia z jego uzasadnieniem. Powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych organ podkreślił, że sprostowanie omyłki nie może prowadzić do merytorycznej zmiany orzeczenia, czy ponownego rozstrzygnięcia sprawy w sposób odmienny od pierwotnego. Nawiązując do okoliczności sprawy organ wskazał, że przesłanką do wydania postanowienia było omyłkowe wskazanie na stronie 14 uzasadnienia w wierszu 20 decyzji, że "strona nie złożyła wniosku o udzielenie pomocy de minimis" podczas gdy w rzeczywistości strona złożyła wniosek o udzielenie pomocy de minimis a fakt ten został przez organ I instancji zauważony i omówiony na stronie 9 uzasadnienia decyzji. Organ podkreślił, że sprostowanie w żadnym stopniu nie dotyczyło merytorycznej treści decyzji i nie doprowadziło do zmiany bądź zniekształcenia decyzji.
W skardze wniesionej do sądu administracyjnego na powyższe ostateczne postanowienia P. Sp. z o.o. w W. podniosła zarzut naruszenia art. 120 i 121 § 1 Ordynacji podatkowej oraz art. 215 §1 Ordynacji podatkowej. Powtórzyła argumentację zażalenia i wniosła o uchylenie postanowień organów obu instancji.
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Białymstoku w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje;
Skarga podlegała oddaleniu albowiem sprostowanie oczywistej omyłki nie naruszyło art. 215§ 1 Ordynacji podatkowej a nadto skarżąca spółka nie wykazała, by zaskarżone sprostowanie oczywistej omyłki pisarskiej w uzasadnieniu decyzji organu I instancji, stanowiło naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy głównej a wyłącznie powiązanie stwierdzonego naruszenia prawa procesowego z istotnym wpływem tego naruszenia na wynik sprawy, pozwalałoby sądowi na uwzględnienie skargi. Stosownie bowiem do treści art. 145 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie:
- 1) uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi:
- a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b)naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,
- c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy;
Przedmiotem zaskarżenia jest sprostowanie oczywistej omyłki pisarskiej w końcowej części uzasadnieniu decyzji z 17.02.2023r. polegające na zastąpieniu słów uzasadnienia "strona nie złożyła wniosku o udzielenie pomocy de minimis" słowami "strona złożyła wniosek o udzielenie pomocy de minimis". W podstawie prawej postanowienia organ powołał się na przepis art. 215 § 1 Ordynacji podatkowej w związku z art. 26 ust. 5 ustawy z 9.03.2017r. o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów oraz obrotu paliwami opałowymi (tj. Dz. U. z 2021r, poz. 1875). Do sprostowania uzasadnienia decyzji doszło po zapoznaniu się z treścią odwołania przewoźnika od decyzji organu I instancji, w którym przewoźnik wytknął organowi błędne wskazanie w uzasadnieniu decyzji, że nie złożył w toku postępowania wniosku o udzielenie pomocy de minimis, podczas gdy o taką pomoc wystąpił a ponadto wytknął, że to błędne stwierdzenie pozostaje w sprzeczności z wcześniejszym wskazaniem przez organ, że strona przedłożyła formularz informacji przedstawionych przy ubieganiu się o pomoc de minimis.
W stanie faktycznym sprawy, bezspornym jest, że skarżąca spółka przy wniosku o odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej za naruszenie obowiązku wynikającego z art. 12a ust.3 ustawy SENT, przedłożyła wypełniony formularz wniosku o pomoc de minimis. Mimo uzupełnienia wniosku o formalne wystąpienie o udzielenie pomocy de minimis, decyzją z 17.02.2023r. Naczelnik Podlaskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Białymstoku nałożył na przewoźnika P. Sp. z o.o. w W. karę pieniężną w wysokości 20 000 złotych za nieprzedstawienie na wezwanie organu środka transportu wraz z towarem objętym zgłoszeniem SENT [...] w Oddziale Celnym w Suwałkach. Jako podstawę nałożenia kary pieniężnej organ I instancji wskazał przepis art. 22 ust. 1 pkt 3 ustawy z 9.03.2017r. o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów oraz obrotu paliwami opałowymi (tj. Dz. U. z 2021r, poz. 1875).
Zdaniem sądu, sprostowanie błędnego zapisu w jednym fragmencie uzasadnienia decyzji, można było potraktować w kategoriach sprostowania oczywistej omyłki pisarskiej albowiem we wcześniejszym fragmencie uzasadnienia decyzji przy opisywaniu toku postępowania organ jednoznacznie stwierdził, że strona wystąpiła z wnioskiem o odstąpienie od kary bo "dodatkowo przedłożyła formularz informacji przedstawianych przy ubieganiu się o pomoc de minimis". Zatem zamieszczone w późniejszym fragmencie uzasadnienia decyzji stwierdzenie, że "strona nie złożyła wniosku o udzielenie pomocy de minimis" pozostawało w sprzeczności nie tylko ze stanem faktycznym sprawy ale także z wcześniejszą odmienną wypowiedzią organu. Ujawniona sprzeczność wewnętrzna poszczególnych wypowiedzi uzasadnienia powinna była zostać wyeliminowana w drodze sprostowania. Zgodnie z art.215 § 1 Ordynacji podatkowej sprostowaniu w drodze postanowienia podlegają bowiem błędy rachunkowe oraz inne oczywistsze omyłki w wydanej przez organ decyzji. Oczywistość omyłkowego zamieszczenia w uzasadnieniu decyzji stwierdzenia, które stało w sprzeczności z wcześniejszą wypowiedzią organu, nie powinna budzić wątpliwości.
Sprostowanie oczywistej omyłki pisarskiej nie prowadziło do merytorycznej zmiany treści decyzji albowiem nie mogło mieć wpływu i nie miało wpływu na wynik sprawy głównej.
Przepis art.22 ust.3 ustawy SENT stanowi bowiem, że w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem przewoźnika lub interesem publicznym, na wniosek przewoźnika lub z urzędu, organ może odstąpić od nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w ust. 1 albo 2, z uwzględnieniem art. 26 ust.
- 3. Z kolei w art. 26 ust. 3 ustawy SENT zostały wymienione enumeratywnie dodatkowe kryteria i warunki odstąpienia od nałożonej kary. Stosownie do tej regulacji organ może odstąpić od nałożenia kary pieniężnej, jeżeli to odstąpienie:
- 1) nie stanowi pomocy publicznej albo
- 2) stanowi pomoc de minimis albo pomoc de minimis w rolnictwie lub rybołówstwie, udzieloną z uwzględnieniem warunków dopuszczalności tej pomocy, określonych w przepisach prawa Unii Europejskiej, albo
- 3) stanowi pomoc publiczną spełniającą warunki określone w przepisach wydanych na podstawie ust. 4.
Z przepisu wynika zatem, że formalne złożenie wniosku o udzielenie pomocy de minimis przy ubieganiu się o odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej za naruszenia przepisów ustawy SENT stanowi jedynie dodatkowy warunek odstąpienia od nałożenia kary ale decyzje o odstąpieniu organ podejmuje w oparciu o ocenę dwóch przesłanek wymienionych w art. 22 ust. 3 ustawy SENT tj. zaistnienie "ważnego interesu przewoźnika" lub "interesu publicznego"
Odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej może bowiem stanowić pomoc publiczną w formie de minimis. Każde odstąpienie od kary zarówno ze względu na interes publiczny jak i interes strony należy rozważać poprzez pryzmat art. 26 ust. 3 ustawy i zbadać czy odstąpienie nie jest pomocą publiczną, ewentualnie dopuszczalną pomocą "de minimis". Zgodnie z linią orzeczniczą TSUE, np. w sprawie TS z 17.06.1999 r., C-295/97 (EU:C:1999:313), "przyznanie przez organ administracji publicznej decyzją administracyjną ulgi w wykonywaniu administracyjnej kary pieniężnej spełnia pierwsze kryterium kwalifikowania danego środka jako pomocy publicznej". Odstąpienie od kary ze względu na interes strony jak i interes publiczny spełnia kryterium udzielenia pomocy "de minimis", a co za tym idzie z strona ubiegając się o odstąpienie od nałożenia kary, powinna złożyć wniosek o udzielenie takiej pomocy zgodnie z wymogami ustawy z dnia 30 kwietnia 2004 r. o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej (Dz. U. z 2021 r. poz. 743, ze zm.).
W niniejszej sprawie strona taki wniosek złożyła ale z uwagi na brak wystąpienia "ważnego interesu przewoźnika" i "interesu publicznego" pomocy nie uzyskała, czemu organy obu instancji dały wyraz w uzasadnieniu decyzji.
Mając powyższe na uwadze sąd skargę oddalił (art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).