Uzasadnienie
A. J., będący skazanym, osadzonym na datę wnoszenia skargi w Areszcie Śledczym w B., pismem z dnia 30.03.2007 r. zwrócił się do dyrekcji Aresztu Śledczego w B. o udzielenie informacji o skali zaludnienia w Areszcie Śledczym w B. na dzień 27 marca 2007 r. Podał, że informacja powyższa jest mu potrzebna do sprawy cywilnej w Sądzie Rejonowym w
B..
Dyrektor Aresztu Śledczego w B. postanowieniem z dnia [...]05.2007 r. odmówił wydania zaświadczenia, uzasadniając odmowę brakiem interesu prawnego strony w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów.
W zażaleniu na powyższe postanowienie A. J. podniósł, że nie chodzi mu o udzielenie informacji w formie zaświadczenia, lecz w formie zwykłego pisma. Jako źródło swego interesu prawnego w zakresie uzyskania informacji wskazał art. 9 kpa i 232 kpc. Podniósł, że informacja jest mu niezbędna do prawidłowego sformułowania pisma procesowego- pozwu.
Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej w B. po rozpatrzeniu powyższego zażalenia postanowieniem z dnia [...]06.2007r. orzekł o utrzymaniu w mocy postanowienia pierwszoinstancyjnego. W uzasadnieniu swego postanowienia stwierdził, że prawidłowo prośba skarżącego została uznana za żądanie wydania zaświadczenia w trybie przepisów działu VII kpa, tym bardziej, że w protokole spisującym intencje strony zostało podane, że skarżący żąda wydania zaświadczenia. W ocenie organu II instancji przepis art. 218 § 1 kpa obligujący organ do wydania zaświadczenia, gdy chodzi o potwierdzenie faktów lub stanu prawnego wynikających z prowadzonej przez organ ewidencji, nie może być interpretowany w oderwaniu od zasady określonej w art. 217 § 2 pkt 2 kpa, tj. po zbadaniu, czy osoba ma interes prawny w ubieganiu się o wydanie zaświadczenia
. Podany przez skarżącego interes prawny przejawiający się potrzebą przedstawienia zaświadczenia do sprawy cywilnej, a w zażaleniu sprecyzowany jako zapowiedź powództwa przeciwko Aresztowi Śledczemu w B., w rzeczywistości jest interesem faktycznym. Zaświadczenie, o które skarżący występuje nie jest mu niezbędne do dochodzenia roszczeń przed sądem powszechnym, a odmowa jego wydania nie ogranicza prawa skarżącego do wniesienia powództwa. Brak zaświadczenia nie czyni załatwienia sprawy niemożliwym. Tryb określony w art. 217-219 kpa, nie dotyczy udzielania informacji, ale opartej na interesie prawnym strony lub wymaganej przez przepis prawa potrzeby uzyskania urzędowego potwierdzenia w drodze zaświadczenia określonych faktów lub stanu prawnego.
W wywiedzionej do sądu administracyjnego skardze na powyższą decyzję A. J. podtrzymał żądanie wydania zaświadczenia, bez którego – jak podał – nie jest w stanie należycie ocenić, czy doszło do naruszenia jego praw przy przeniesieniu w dniu 27.03.2007 r. do celi o mniejszej powierzchni, w której już było czterech osadzonych Powyższe uniemożliwia stronie dochodzenie roszczeń przed sądem cywilnym.
Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej w B. w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje;
Skarga jako bezzasadna podlegała oddaleniu. Zgodnie z art. 217 § 1 i 2 kpa zaświadczenie wydaje organ administracji publicznej na żądanie osoby ubiegającej się o zaświadczenie w sytuacjach, gdy: bądź przepis prawa wymaga urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego (pkt 1 § 2 art. 217 kpa), bądź osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego (pkt 2 § 2 art. 217 kpa). Nadto z art. 218 § 1 kpa wynika, że w przypadku, gdy o wydanie zaświadczenia ubiega się osoba ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego, organ administracji publicznej jest obowiązany wydać zaświadczenie o ile chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź innych danych znajdujących się w jego posiadaniu.
Warunkiem, zatem, wydania skarżącemu żądanego zaświadczenia o liczbie osadzonych w areszcie na konkretną datę tj. potwierdzającego fakty wynikające z ewidencji prowadzonej przez areszt, było wykazanie się przez skarżącego interesem prawnym w urzędowym potwierdzeniu opisanego faktu. Takiego interesu skarżący, jak słusznie przyjął organ, nie wykazał. Nie ulega, bowiem, wątpliwości, że w dacie ubiegania się o wydanie zaświadczenia nie toczyło się żadne postępowanie (przed sądem lub innym organem), w którym skarżący miał obowiązek przedłożyć potwierdzoną informację o liczbie osadzonych w areszcie. Sam skarżący przyznaje, że wiedza o liczbie osadzonych pomogłaby mu jedynie w ewentualnym sformułowaniu pozwu. Brak zaświadczenia nie stoi, więc, na przeszkodzie wniesieniu powództwa. Żądana informacja mogłaby być dowodem w ewentualnym postępowaniu cywilnym, przy czym ciężar dowodu, że warunki w zakładzie karnym odpowiadały obowiązującym normom i nie doszło do naruszenia dóbr osobistych powoda spoczywałby wówczas na stronie pozwanej (vide: wyrok Sądu Najwyższego z dnia 28.02.2007 r. sygn. V CSK 431/06, którego teza jest następująca: "Osadzenie skazanego odbywającego karę pozbawienia wolności w przeludnionych celach, przy braku oddzielenia urządzeń sanitarnych od reszty pomieszczenia i niezapełnieniu wszystkim skazanym osobnego miejsca do spania może stanowić naruszenie dóbr osobistych: godności oraz prawa do intymności i rodzić odpowiedzialność Skarbu Państwa na podstawie art. 24 i art. 448 kc.
Ciężar dowodu, że warunki w zakładzie karnym odpowiadały obowiązującym normom i nie doszło do naruszenia dóbr osobistych powoda spoczywa na stronie pozwanej – art. 6 w zw. z art. 24 kc"). Biorąc pod uwagę powyższe należało uznać, że dla ochrony interesu prawnego strony żądane zaświadczenie nie jest konieczne, stąd sąd administracyjny nie dopatrzył się naruszenia prawa odmową wydania skarżącemu zaświadczenia, a w konsekwencji skargę oddalił (art. 151 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przesądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270).