Uzasadnienie
Dyrektor Izby Celnej w B. postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2014r. utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Celnego w Ł. nr [...] z dnia [...] stycznia 2014 r. o nałożeniu na G. Spółkę z o.o. w B. kary porządkowej w kwocie 2000 zł.
Skargę na to postanowienie do sądu administracyjnego złożyła spółka G. wraz z wnioskiem o wstrzymanie jego wykonania i wstrzymanie wykonania rozstrzygnięcia pierwszoinstancyjnego. Uzasadniając wniosek wskazano, że na Spółkę nałożono kilka kar, których łączna suma przekracza obecnie 20.000 zł. Skarżąca nie jest w stanie uregulować tych należności bez narażenia się na niewypłacalność. Jej zdaniem za uwzględnieniem wniosku przemawiają: brak możliwości finansowych zobowiązanej, wysokie prawdopodobieństwo wyrządzenia szkodliwych dla niej skutków (w wymiarze gospodarczym), "brak pewności w zakresie prawidłowości trybu nałożenia na skarżącą kary porządkowej", jak również interes Skarbu Państwa, bowiem jej upadłość umniejszy wpływy z tytułu należności publicznoprawnych.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje
Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej jako p.p.s.a., zamknięty jest katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Sąd jest uprawniony do udzielenia ochrony tymczasowej wyłącznie, jeśli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, przy czym ciężar wykazania tych okoliczności spoczywa na wnioskodawcy. Powinien on, uzasadniając wniosek, odwołać się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest w stosunku do niego zasadne. Nadto akt, którego wstrzymania wykonania się żąda, powinien nadawać się do wykonania tzn. powinien dać się zakwalifikować do dobrowolnej lub przymusowej (egzekucyjnej) realizacji.
Uwzględniając powyższe uwagi oraz powołaną we wniosku argumentację Sąd doszedł do przekonania, że w niniejszej sprawie skarżący nie uprawdopodobnił przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia, którym nałożono na niego karę porządkową w kwocie 2000 zł.
Nie uprawdopodobniono w szczególności, że uiszczenie tej kwoty przekracza możliwości finansowe Spółki i wywoływałoby jej niewypłacalność. Powoływanie się na takie okoliczności bez wskazania konkretnych faktów charakteryzujących sytuację finansową Spółki (stan zadłużenia, stan majątku, ewentualne dokumenty świadczące o istniejącej lub faktycznie grożącej w bliskim terminie niewypłacalności) nie może prowadzić do udzielenia ochrony tymczasowej. Przedłożony wyciąg z rachunku bankowego nie dokumentuje w kompleksowy sposób stanu finansowego Spółki, a w szczególności nie dowodzi jej niewypłacalności. Wynika z niego jedynie, że w okresie od 2 stycznia 2014 r. do 22 kwietnia 2014 r. dokonano na rachunku bankowym Spółki operacji w kwotach łącznych: 439 813 zł - suma uznań, czyli wpłat, 443 289,01 zł - suma obciążeń, co świadczy o stałym prowadzeniu operacji finansowych.
Należy wskazać, że każde rozstrzygnięcie zobowiązujące do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość i ma negatywny wpływ na stan finansów zobowiązanego. Jak wskazał NSA w postanowieniu z dnia 18 września 2013 r. w sprawie II GSK 1652/13 "Nie jest to jednak sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym" (dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, dalej w skrócie: CBOSA). Ten wniosek pozostaje aktualny także wobec wskazania przez stronę faktu obciążenia jej karami w łącznej sumie 20.000 zł.
Skutku w postaci uwzględnienia skargi nie może również wywołać formułowana przez skarżącą opinia o wydaniu postanowienia o nałożeniu kary porządkowej z naruszeniem przepisów prawa. Postępowanie w przedmiocie wstrzymania wykonania prowadzone w trybie art. 61 § 3 p.p.s.a. nie dotyczy bowiem legalności zaskarżonego aktu i niedopuszczalne jest, przy rozpoznawaniu wniosku w tym trybie, odwoływanie się do merytorycznych argumentów o legalności tego aktu.
Na marginesie wskazać należy, że identyczną, negatywną ocenę żądania wstrzymania wykonania postanowienia o nałożeniu kary porządkowej sformułowały wobec skarżącej Spółki inne składy tutejszego sądu (w sprawach II SA/Bk 1140/13, II SA/Bk 1142/13, II SA/Bk 1143/13, II SA/Bk 1144/13, II SA/Bk 505/14).
W sprawie niniejszej wniosek nie zawierał okoliczności, które uzasadniałyby odstąpienie od dotychczas prezentowanego stanowiska sądu w tej kwestii.
Mając powyższe na uwadze, w oparciu o art. 61 § 3 i 5 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji postanowienia.