Uzasadnienie
Uchwałą z dnia [...] czerwca 1998 r. Nr [...] Rada Miejska B. przystąpiła do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części osiedla P. w B. (rejon ulicy P. i B.).
W zarzucie złożonym do przedmiotowego projektu J. Z. sprzeciwił się podziałowi przez projektowaną drogę KD-1D działki o nr geod. [...]. Jego zdaniem inwestycja ta powinna przebiegać bliżej torów kolejowych w kierunku Z. B., co spowodowałoby, iż wielkość powstałych w wyniku tego podziału działek byłaby zbliżona.
Uchwałą z dnia [...] marca 2005 r. nr [...] Rada Miejska B. odrzuciła w całości przedstawione powyżej zarzuty J. Z. w uzasadnieniu wyjaśniając, iż sporna droga dzieli działkę o nr geod. [...] na dwie części spełniające wymogi działek budowlanych. Postulowana przez skarżącego zmiana lokalizacji projektowanej inwestycji w sposób nieznaczny zmienia parametry działek, wpływając jednak niekorzystnie na obecne zagospodarowanie działki sąsiedniej o nr geod. [...]. Na działce tej znajduje się budynek - o pozostawienie którego wnosił jego właściciel. Przeprowadzenie drogi dojazdowej KD-1D w sposób kolidujący z istniejącym obiektem skutkowałoby koniecznością jego wyburzenia oraz wypłaty odszkodowania. Organ podkreślił, iż kształtowanie polityki przestrzennej gminy odbywa się z uwzględnieniem prawa strony posiadającej tytuł prawny do nieruchomości oraz z poszanowaniem zasad współżycia społecznego.
W skardze wywiedzionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku J. Z. stwierdził, iż skarżona uchwała jest krzywdząca, narusza jego interes prawny oraz prawo własności. Podkreślił, iż projektowana droga może zostać przesunięta w kierunku torów kolejowych prowadzących do Z. B. - w rezultacie powstałyby dwie zbliżone wielkością działki. Zdaniem skarżącego nie stanowi problemu kilkumetrowe przesunięcie budynku gospodarczego znajdującego się na działce sąsiedniej o nr [...]. Projektowana lokalizacja drogi KD-1D spowoduje znaczną zmianę parametrów działek powstałych w wyniku podziału działki o nr [...], stwarzając dodatkowe problemy w rozliczeniach miedzy jej współwłaścicielami. W konkluzji wniósł o uchylenie spornej uchwały.
W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta B. poddał w wątpliwość fakt zaistnienia po stronie skarżącego interesu prawnego do kwestionowania zapisów projektu planu zagospodarowania przestrzennego – J. Z. nie wykazał bowiem, że jest współwłaścicielem działki geodezyjnej o nr [...]. Dodatkowo wbrew twierdzeniom skarżącego nie jest możliwe przesunięcie budynku gospodarczego usytuowanego na działce o nr geod. [...], gdyż jest to obiekt o charakterze stałym. W dalszej części uzasadnienia powołując się na orzecznictwo NSA przedstawiono zasady ustalania planu zagospodarowania przestrzennego zawarte w ustawie z dnia 07 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 89, poz. 415 ze zm.) oraz ustawy z dnia 02 kwietnia 1997 r. Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. Nr 78, poz. 483) oraz wyłożono przesłanki składania zarzutów do przedmiotowego planu. W pozostałym zakresie organ podtrzymał stanowisko zawarte w skarżonej uchwale w konkluzji wywodząc, iż w trakcie opracowania planu zagospodarowania przestrzennego organy gminy starały się uwzględnić słuszne interesy osób, których prawa mogły zostać naruszone w wyniku uchwalenia planu, w konsekwencji wnosząc o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga jako bezzasadna podlegała oddaleniu, albowiem zaskarżona uchwała nie narusza prawa. Kontrola sądu administracyjnego zgodnie z treścią art. l § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że z innych przyczyn, niż naruszenie prawa materialnego lub procesowego, skarga nie może być uwzględniona.
Na początku należy wskazać, że Rada Miejska B. uchwałą z dnia [...] czerwca 1998 r. Nr [...] działając na podstawie art. 12 ust. 1 ustawy z dnia 07 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1994 r. Nr 89, poz. 415 ze zm.) przystąpiła do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części osiedla P. w B. (rejon ulicy P. i B.). Ustawa o zagospodarowaniu przestrzennym została uchylona z dniem 11 lipca 2003r.przez ustawę z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.). Przepis art. 85 ust. 2 (ostatniej z wymienionych ustaw) stanowi, iż do miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego oraz planów zagospodarowania przestrzennego województw, w stosunku do których podjęto uchwałę o przystąpieniu do sporządzania lub zmiany planu oraz zawiadomiono o terminie wyłożenia tych planów do publicznego wglądu, ale postępowanie nie zostało zakończone przed dniem wejścia w życie ustawy, stosuje się przepisy dotychczasowe. W rozpatrywanym przypadku miały zatem zastosowanie przepisy "starej" ustawy z dnia 07 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym.
W sprawie niniejszej głównym zarzutem J. Z. pozostaje nieprawidłowa w jego przekonaniu lokalizacja projektowanej drogi dojazdowej KD-1D, dzielącej działkę o nr geod. [...] na dwie zróżnicowane wielkością części, co w konsekwencji stworzy problemy w rozliczeniach między jej współwłaścicielami przy wyjściu ze współwłasności.
W ocenie Sądu zarzut skarżącego nie może się ostać.
Zgodnie treścią art. 24 ust. 1 ustawy z dnia 07 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym zarzut może wnieść każdy, którego interes prawny lub uprawnienia zostały naruszone przez ustalenia przyjęte w projekcie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, wyłożonym do publicznego wglądu.
Niezbędną przesłankę legitymizacji podmiotu do wniesienia zarzutu w myśl cytowanego przepisu stanowi zatem naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia.
W jednolitej w tym zakresie linii orzecznictwa sądów administracyjnych przyjęto, iż naruszenie projektem planu interesu prawnego lub uprawnienia powinno być związane z jednoczesnym naruszeniem obiektywnego porządku prawnego tj. określonego przepisu prawa materialnego. Zatem w sytuacji braku naruszenia przepisów prawa przez ustalenia projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przy jednoczesnym naruszeniu interesu prawnego lub uprawnienia wnoszącego zarzut, rada miejska nie ma obowiązku uwzględnienia stanowiska podmiotu zawartego w zarzutach złożonych zgodnie z treścią art. 24 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, gdyż jej działanie mieści się w granicach przysługującego gminie (z mocy art. 4 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym) władztwa planistycznego, w ramach którego rada gminy ustala przeznaczenie i zasady zagospodarowania terenów położonych na obszarze gminy, działając w granicach przysługującego jej uznania administracyjnego. (vide: wyrok NSA z dnia 06 kwietnia 1998 r., sygn. IV SA 2237/98, publ. LEX nr 43839, wyrok NSA z dnia 21 grudnia 1998 r., sygn. IV SA 1024/98, publ. LEX nr 43690).
Władztwo planistyczne gminy stanowi uprawnienie gminy do legalnej ingerencji w sferę wykonywania prawa własności, nie stanowi jednak władztwa absolutnego i nieograniczonego, gdyż gmina wykonując je ma obowiązek działać w granicach prawa, kierować się interesem publicznym, wyważyć interesy publiczne z interesami prywatnymi, uwzględnić aspekt racjonalnego działania i proporcjonalność ingerencji w sferę wykonywania prawa własności. Wszystkie wymienione elementy powinny być rozpatrywane łącznie, a proporcjonalność ingerencji w sferę wykonywania poszczególnych praw własności winna być oceniana poprzez pryzmat ogólnych założeń planu.
W trakcie prowadzonego postępowania sądowoadministracyjnego ustalono, iż J. Z. jest współwłaścicielem w ½ części działki o nr geod. [...] (k. 18 – 19).
Poza sporem pozostaje, iż J. Z. wykazał naruszenie interesu prawnego przez ustalenia spornego planu polegające na ograniczeniu prawa własności do działki o nr geod. [...] poprzez jej podział na dwie części i przeprowadzenie drogi. Nie została jednak spełniona przesłanka naruszenia przez radę miejską obowiązujących przepisów prawa poprzez przekroczenie władztwa planistycznego.
Zaakcentowania wymaga, iż ustalenia treści miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego powinny uwzględniać zasadę proporcjonalności obciążeń właścicieli nieruchomości znajdujących się w zasięgu działania planu i charakteryzujących się takimi samymi lub podobnymi właściwościami. Konieczne jest zatem badanie rozwiązań alternatywnych i poszukiwanie najmniej uciążliwych (vide: wyrok NSA z dnia 14 października 2003 r., sygn. II SA/Lu 371/02, nie publikowany).
Z dołączonej do akt sprawy mapy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części osiedla P. w B. (rejon ul. P. i B.) wynika, iż projektowana droga dojazdowa KD-1D przebiega przez kilka działek geodezyjnych, przecinając m.in. działki o nr geod. [...]. Podkreślenia wymaga, iż z właścicieli nieruchomości znajdujących się w sąsiedztwie spornej drogi, jedynie J. Z. i B. Z. (współwłaściciel działki o nr geod. [...]) oraz właściciel działek o nr geod. [...] złożyli zarzuty do projektu planu. Stanowisko innych właścicieli nieruchomości akceptujących projekt i przebieg drogi świadczy o tym, iż gmina działając w granicach art. 4 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym wypracowała kompromis uwzględniający zarówno interes publiczny, jak i interesy prywatne właścicieli poszczególnych nieruchomości, co skutkowało zaakceptowaniem założeń planu przez resztę zainteresowanych.
Rozwiązanie planistyczne proponowane przez skarżącego dotyczące przesunięcia projektowanej drogi w kierunku torów prowadzących do Z. B., przy jednoczesnym przesunięciu budynku gospodarczego znajdującego się na działce o nr geod. [...] zostało wnikliwie ocenione przez organ gminy i w tym zakresie Sąd przychyla się do argumentacji przedstawionej w skardze i odpowiedzi na skargę. Uzasadnienie zaskarżonej uchwały świadczy, iż poszukiwano innych rozwiązań niż założenia planu. Dodatkowo jedynie można wskazać, iż to rozwiązanie proponowane przez skarżącego spowodowałoby naruszenie zasady proporcjonalności obciążeń właścicieli nieruchomości znajdujących się w zasięgu działania planu, poprzez konieczność rozbiórki budynku gospodarczego usytuowanego na działce o nr geod. [...], jak i zmianę parametrów innych działek znajdujących się w zasięgu oddziaływania projektowanej drogi. Zaakcentowania wymaga, iż powstałe w wyniku podzielenia przez drogę KD-1 D nieruchomości skarżącego, części o powierzchni 579 m2 oraz 1503 m2 spełniają wymogi działek budowlanych, nie przekreślając tym samym możliwości realizowania uprawnień wynikających z prawa własności oraz przeznaczenia działek.
W sytuacji zaakceptowania przez właścicieli pozostałych nieruchomości założeń spornej inwestycji, nie można było uwzględnić propozycji skarżącego zmiany linii drogi KD-1 D, zatem radzie gminy nie można przypisać dowolności w działaniu.
Zdaniem Sądu zasadnym pozostaje również przyjęcie przez radę miejską, iż pismo J. Z. z dnia 10 stycznia 2005 r. określone przez skarżącego jako protest jest w istocie zarzutem z art. 24 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. J. Z. wykazał, jak wskazano wyżej, posiadanie interesu prawnego jest bowiem współwłaścicielem nieruchomości objętej projektem spornego planu.
Z uwzględnieniem powołanych wyżej okoliczności, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Sąd skargę oddalił, o czym orzeczono jak w sentencji.