Uzasadnienie
Rada Miasta B. Uchwałą Nr [...] z dnia [...].02.2005 r. podjęła uchwałę zmieniającą następującej treści:
§ 1. W uchwale Nr [...] Rady Miejskiej B. z dnia [...] marca 2003 r. w sprawie ustalenia liczby punktów sprzedaży napojów zawierających powyżej 4,5 % alkoholu (z wyjątkiem piwa) przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży oraz w miejscu sprzedaży, zasad usytuowania miejsc sprzedaży a także sprzedaży i podawania napojów alkoholowych wprowadza się następujące zmiany:
1). w § 2 dodaje się ust. 3 i 4 w brzmieniu:
" 3. Punkty sprzedaży napojów alkoholowych oraz punkty sprzedaży i podawania napojów alkoholowych nie mogą być usytuowane w granicach następujących obiektów:
- 1) targowisk,
- 2) przystanków komunikacji publicznej,
- 3) obiektów sakralnych i cmentarzy,
- 4) stadionów, boisk, hal oraz innych obiektów sportowych,
- 5) kąpielisk, basenów,
- 6) parków, skwerów,
- 7) stacji paliw.
4.Postanowienia ust. 3 pkt 4, 6 i 7 nie dotyczą lokali gastronomicznych w samodzielnych (wolnostojących) stałych obiektach budowlanych przeznaczonych na działalność gastronomiczną bądź hotelowo – gastronomiczną."
- 2) § 3 skreśla się.
§ 2 Wykonanie uchwały powierza się Prezydentowi Miasta B. § 3 Uchwała wchodzi w życie po upływie 14 dni od daty ogłoszenia w Dzienniku Urzędowym Województwa P. Wojewoda P., Rozstrzygnięciem Nadzorczym z dnia [...].03.2005 r.
Nr [...] stwierdził nieważność § 2 ust. 3 pkt 7 w zw. z ust. 4 uchwały
Nr [...] Rady Miejskiej B. z dnia [...].02.2005 r.
W uzasadnieniu rozstrzygnięcia nadzorczego Wojewoda P. stwierdził, iż uchwała została podjęta z naruszeniem prawa, polegającym na tym, że:
W § 2 ust. 3 pkt 7 uchwały Nr [...] Rada Miejska wprowadziła zakaz usytuowania punktów sprzedaży napojów alkoholowych i podawania w granicach stacji paliw, z wyjątkiem stacji paliw, które w swych granicach mają usytuowane lokale gastronomiczne w samodzielnych (wolnostojących) stałych obiektach budowlanych przeznaczonych na działalność gastronomiczną bądź hotelowo – gastronomiczną (§ 2 ust. 4 uchwały).
Ponieważ na terenie B. nie funkcjonują w granicach stacji paliw lokale gastronomiczne w samodzielnych obiektach budowlanych gastronomicznych i hotelowo – gastronomicznych, to Rada Miejska B. podtrzymała generalny zakaz sprzedaży napojów alkoholowych we wszystkich stacjach paliw. Ten zakaz jest przekroczeniem zakresu upoważnienia ustawowego przewidzianego w art. 14 ust. 6 ustawy z 26.10.1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (Dz. U. z 2002 r. Nr 147, poz. 1231 ze zm.). Rada Miejska nie wykonała zaleceń z wykładni prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 21.12.2004 r. (sygn. akt II SA/Bk 783/04), w którym Sąd stwierdził nieważność uchwały Rady Miejskiej
Nr [...] z [...].03.2003 r. w części dotyczącej zakazu sprzedaży napojów alkoholowych na stacjach paliw. Tym samym Rada Miejska B. naruszyła art. 170 ustawy z 30.08.2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270).
W skardze, wywiedzionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku, Gmina B. wniosła o uchylenie rozstrzygnięcia nadzorczego.
Zarzuciła temu rozstrzygnięciu następujące uchybienia:
- 1) sprzeczność sentencji rozstrzygnięcia nadzorczego – odnoszącego się do § 2 ust. 3 pkt 7 uchwały – z treścią zawiadomienia o wszczęciu postępowania w zakresie § 1 ust. 3 pkt 7 uchwały,
- 2) stwierdzenie nieważności nie istniejących jednostek redakcyjnych uchwały, albowiem § 2 uchwały nr [...] Rady Miejskiej B. ma brzmienie "§ 2 Wykonywanie uchwały powierza się Prezydentowi Miasta B." i nie dzieli się na inne jednostki redakcyjne,
- 3) nieprawdziwość zarzutu który dotyczy naruszenia art. 14 ust. 6 ustawy o wychowaniu w trzeźwości, jak też nie zastosowania się do sądowej wykładni wyroku.
W odpowiedzi na skargę, Wojewoda P. wniósł o jej oddalenie. Stwierdził, iż zarzut niewłaściwego wskazania przepisu uchwały, co do którego podjęto rozstrzygnięcie nadzorcze, nie powinien mieć wpływu na skuteczność tego rozstrzygnięcia, gdyż jest usterką techniczną polegającą na pominięciu przywołania w § 1 uchwały. Natomiast treść uzasadnienia rozstrzygnięcia jednoznacznie wskazuje, że dotyczy ono § 1 uchwały w części dotyczącej § 2 ust. 3 pkt. 7 w zw. z ust. 4 zmienionej uchwały.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Uchylając zaskarżone rozstrzygnięcie nadzorcze, Sąd nie wdawał się w jego merytoryczną ocenę, która byłaby niecelowa wobec uchybień redakcyjnych popełnionych w tymże rozstrzygnięciu.
Rozstrzygnięcie nadzorcze z dnia [...].03.2005 r. stwierdza nieważność § 2 ust. 3 pkt 7 w związku z ust. 4 uchwały Nr [...] Rady Miejskiej B. Jak słusznie zauważono w skardze, § 2 uchwały zawiera treść "§ 2 Wykonanie uchwały powierza się Prezydentowi Miasta B.", a więc nie jest tą treścią, którą chciał zakwestionować Wojewoda P. Zapewne chodziło o stwierdzenie nieważności § 1 uchwały i odpowiednich jej punktów.
W ocenie Sądu, taki błąd nie jest tylko "usterką techniczną" (jak stwierdza organ w odpowiedzi na skargę) lecz stanowi istotną wadę rozstrzygnięcia nadzorczego, mającą wpływ na wynik postępowania sądowego. Nie ulega wątpliwości, że rozstrzygnięcie nadzorcze stanowi akt prawa miejscowego, a więc akt ten musi być zrozumiały i czytelny dla wszystkich osób zainteresowanych oraz dla Gminy B., której dotyczy bezpośrednio. Sprzeczność sentencji rozstrzygnięcia z jego uzasadnieniem (gdzie również powielony został błąd polegający na przywołaniu § 2 ust. 3 pkt 7 uchwały nr [...]) stanowi wadę dyskwalifikującą to orzeczenie.
Nadto, jak słusznie podnosi skarżąca, zawiadomienie Rady Miejskiej w B. z [...].03.2005 r. o wszczęciu postępowania nadzorczego wymienia zakwestionowane przez Wojewodę P. innego przepisu (§ 1 ust. 3 pkt 7 w zw. z ust. 4 uchwały) niż przepis objęty rozstrzygnięciem nadzorczym (§ 2 ust. 3 pkt 7 w zw. z ust. 4 uchwały).
Daje to taki skutek, jakoby w ogóle nie zawiadomiono Rady Miejskiej o wszczęciu postępowania, naruszając tym samym przepis art. 61 § 44 kpa.
Wobec powyższego, rozstrzygnięcie nadzorcze podlegało uchyleniu na podstawie art. 148 ustawy z dnia 30.08.2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270). Rozstrzygnięcie w kwestii wykonalności stanowi obligatoryjny element każdego wyroku uwzględniającego skargę w myśl art. 152 w/w ustawy.
O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 powołanej ustawy.