Uzasadnienie
Wnioskiem z dnia 16 czerwca 2014r. skarżący zwrócił się o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych.
Pismem z dnia 23 czerwca 2014 r. wezwano wnioskodawcę do uzupełnienia braku formalnego wniosku, poprzez złożenie go na urzędowym formularzu. Wraz z pismem przesłano wnioskodawcy formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej PPF celem jego wypełnienia, podpisania i odesłania do Sądu, w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia pisma, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania (k. 17).
Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru wynika, że ww. pismo skutecznie doręczono w dniu 9 lipca 2014 r. W związku z tym, iż wnioskodawca nie nadesłał urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy w wyznaczonym terminie, referendarz sądowy zarządzeniem z dnia 28 lipca 2014 r. pozostawił ten wniosek bez rozpoznania.
Od powyższego zarządzenia, w ustawowym terminie, wnioskodawca wniósł sprzeciw wskazując, że nie otrzymał przedmiotowego formularza, a ponadto nie był świadomy konsekwencji wynikających z niezastosowania się do warunku sporządzenia wniosku na urzędowym formularzu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej - p.p.s.a., w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie (także postanowienie), przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym. Wniosek o prawo pomocy złożony w postępowaniu przed sądem administracyjnym powinien odpowiadać wymogom określonym w art. 252 p.p.s.a. Zgodnie z art. 252 § 2 p.p.s.a. wniosek o prawo pomocy składa się na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru.
Jednocześnie – stosownie do regulacji zwartej w art. 257 p.p.s.a. – wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie pozostawia się bez rozpoznania.
W niniejszej sprawie wnioskodawca, pomimo wezwania do nadesłania wniosku o prawo pomocy na urzędowym formularzu PPF, którego wzór został załączony do wezwania, co potwierdza notatka urzędowa z-cy Kierownika Sekretariatu przygotowującego przedmiotową korespondencję (k. 33), nie nadesłał wniosku w wymaganej formie. Nie bez znaczenia jest również fakt, iż wnioskodawca, pomimo wyraźnie określonych konsekwencji prawnych nie złożenia wniosku na formularzu, do chwili obecnej nie nadesłał wypełnionego formularza. Sąd nie może też podzielić argumentacji wnioskodawcy, jakoby nie był on świadomy konsekwencji wynikających z niezastosowania się do warunku sporządzenia wniosku na określonym formularzu. Wnioskodawca jest stroną inicjującą wiele postępowań toczących się przed tutejszym Sądem i o konsekwencjach nie złożenia wniosku o prawo pomocy na urzędowym formularzu wnioskodawca został pouczony min. in. w sprawach: II SA/Bk 1203/13 - postanowienie z dnia 29 kwietnia 2014r., II SA/Bk 565/13 – postanowienie z dnia 21 listopada 2013r.
Końcowo godzi się również zasygnalizować wnioskodawcy, że wniosek o przyznanie prawa pomocy może zostać złożony przez stronę na każdym etapie postępowania sądowego, a prawidłowo złożony będzie podlegał rozpoznaniu. Stąd, jego pozostawienie bez rozpoznania w przedmiotowej sprawie, nie uniemożliwia skarżącemu jego ponownego złożenia.
W tych okolicznościach Sąd zobligowany był do orzeczenia o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania, na podstawie art. 257 i art. 260 p.p.s.a.