Uzasadnienie
Dyrektor Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w B. pismem z dnia 20 lutego 2013 r. wystąpił do Prezydenta Miasta B. z wnioskiem o udostępnienie danych ze zbioru danych osobowych, żądając podania z ewidencji gruntów, numeru księgi wieczystej nieruchomości oraz wskazania nieruchomości, których właścicielem lub użytkownikiem wieczystym jest W. K. Jako prawną podstawę żądania wskazywał art. 24 ust. 2 i art. 26 ust. 1-3, art. 66 ust. 4 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych oraz art. 24 ust. 5 pkt 2 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne Wnioskujący podawał, że informacja jest niezbędna w celu dochodzenia należności ZUS.
Postanowieniem z dnia [...] marca 2013 r., znak [...] Prezydent Miasta B. odmówił udzielenia powyższych informacji z ewidencji gruntów i budynków stwierdziwszy, że wnioskujący nie wykazał - w świetle przepisów art. 24 ust. 5 pkt 2 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne - interesu prawnego, który upoważniałby go do uzyskania żądanych danych z operatu ewidencji gruntów i budynków. Charakter żądań wskazuje bowiem na poszukiwanie majątku dłużnika. Podano, że Dyrektor Oddziału ZUS nie jest organem egzekucyjnym właściwym do egzekucji z nieruchomości. Ustalenie zaś majątku dłużnika może nastąpić w trybie przepisów kodeksu postępowania cywilnego, przy czym fakt uzyskania w tym trybie niepełnych danych, co do majątku dłużnika, nie generuje po stronie ZUS-u interesu prawnego w uzyskaniu brakujących danych w postępowaniu administracyjnym.
Po rozpoznaniu zażalenia wnioskodawcy na powyższe postanowienie P. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego postanowieniem z dnia [...] czerwca 2013 r. znak: [...] utrzymał w mocy postanowienie pierwszoinstancyjne.
Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem Dyrektor ZUS Oddział w B. wniósł skargę do tutejszego sądu administracyjnego na powyższe postanowienie. Pismem z dnia 24 października 2013 r. skarżący cofnął skargę.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje.
Postępowanie sądowe w sprawie podlegało umorzeniu wskutek skutecznego i dopuszczalnego cofnięcia skargi. Z art. 60 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wynika, że skarżący może cofnąć skargę a jej cofnięcie, – co do zasady - wiąże sąd. Jedynie w przypadku uznania przez sąd cofnięcia skargi za niedopuszczalne ze względu na przyczyny określone w przepisie, cofnięcie skargi nie mogłoby wywołać skutku bezprzedmiotowości postępowania sądowego.
W piśmie cofającym skargę sam skarżący wskazuje, że cofnięcie skargi nie zmierza do obejścia prawa ani nie spowodowałoby utrzymania w mocy aktu dotkniętego wadą nieważności, a tym samym nie zachodzą przyczyny niedopuszczalności cofnięcia skargi. Sąd również nie dopatruje się w cofnięciu skargi cech niedopuszczalności.
Zważywszy na skuteczne cofnięcie skargi postępowanie sądowe należało umorzyć na podstawie art. 161 par. 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.