Uzasadnienie
Wnioskiem z 20.V.2004r. F. B. wystąpił o przyznanie mu zasiłku pielęgnacyjnego z tytułu trudnej sytuacji życiowej spowodowanej znacznym stopniem niepełnosprawności wnioskodawcy. Decyzją z dnia [...].V.2004r. wydaną z upoważnienia Burmistrza T. organ ustalił prawo do zasiłku pielęgnacyjnego przysługującego F. B. od dnia 1 maja 2004r., na czas nieokreślony, w wysokości 144 zł miesięcznie. Od decyzji tej F. B. wniósł odwołanie, podnosząc bezzasadne wyeliminowanie z obrotu prawnego wcześniejszej decyzji z [...].II.1997r. Nr [...].
W następstwie rozpoznania tego odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B., decyzją z dnia [...].VII.2004r., utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Organ powołał się na treść art. 16 ustawy z 28.XI.2003r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. Nr 228, poz. 2255 ze zm.), zgodnie z którym zasiłek pielęgnacyjny przyznaje się w celu częściowego pokrycia wydatków wynikających z konieczności zapewnienia osobie niepełnosprawnej opieki i pomocy innej osoby w związku z niezdolnością do samodzielnej egzystencji. Zgodnie z art. 16 ust. 4 wymienionej ustawy zasiłek pielęgnacyjny przysługuje w wysokości 144 zł miesięcznie i w takiej wysokości zostało to świadczenie przyznane wnioskodawcy legitymującego się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności.
Wymienioną wyżej decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B., F. B. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. We wniesionej skardze skarżący podniósł, iż zaskarżona decyzja opiera się na ustawie z 12.III.2004r. o pomocy społecznej, która zawiera wadę prawną powodującą jej nieważność z mocy prawa. Przepis art. 160 tej ustawy stanowi bowiem, iż traci moc ustawa z dnia 29.XI.1990r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 1998r. Nr 64, poz. 593 ze zm.). Na dowód istnienia wskazanej wady skarżący wniósł o przesłuchanie jako świadków członków Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. Skarżący żądał nadto sprostowania oczywistej omyłki skarżonej decyzji przez podanie jej właściwej podstawy prawnej.
W odpowiedzi na tę skargę SKO w B. wniosło o jej oddalenie podając, że żądany zasiłek pielęgnacyjny został przyznany w wysokości ściśle określonej przepisem art. 16 ust. 4 obecnie obowiązującej ustawy z 28.XI.2003r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. Nr 228, poz. 2255 ze zm.) i w innej wysokości w ogóle nie mógł być przyznany.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga jest bezzasadna. Z dniem wejścia w życie ustawy z 28.XI.2003r. o świadczeniach rodzinnych, zgodnie z art. 71 ust. 2 tej ustawy, utraciła moc wcześniej obowiązująca ustawa z 1.XII.1994r. o zasiłkach rodzinnych, pielęgnacyjnych i wychowawczych (Dz. U. Nr 102, poz. 651 ze zm.). W aktualnym stanie prawnym podstawą do przyznania zasiłku pielęgnacyjnego jest art.. 16 nowej ustawy o świadczeniach rodzinnych. Przepis art. 16 ust. 4 tej ustawy w sposób ścisły określa wysokość tego świadczenia na kwotę 144 zł miesięcznie i w takiej wysokości zostało ono przyznane skarżącemu. Zarzuty skarżącego co do wadliwej podstawy prawnej decyzji oraz wady prawnej ustawy z 28.XI.2003r. o świadczeniach rodzinnych są niezrozumiałe, gołosłowne i skarżący niczym ich nie uzasadnił. Słuchanie świadków dla uzasadnienia tych zarzutów (pomijając zakaz przeprowadzenia takich dowodów, zgodnie z art. 106 § 3 ustawy z 30.VIII.2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270) byłoby całkowicie niecelowe.
Wyrażając ogólne niezadowolenie z treści, zaskarżonej decyzji skarżący nie podniósł jednak żadnych konkretnych zarzutów wykazujących niezgodność tej decyzji z prawem. Dlatego należało uznać, iż skarga jest bezzasadna, co uzasadnia jej oddalenie z mocy art. 151 ustawy z 30.VIII.2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270).