Uzasadnienie
Państwowa Inspekcja Pracy – Okręgowy Inspektor Pracy w B., postanowieniem z dn. [...].07.2004r. o nr [...] utrzymał w mocy postanowienie Inspektora Pracy z dn. [...].06.2004r. o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia w kwocie 10 000 zł na Spółkę z o.o. "B. D." w B. z powodu nie wykonania obowiązku wskazanego w tytule wykonawczym Nr [...] z dn. [...].06.2004r. Obowiązek dotyczył wykonania nakazu z dn. [...].02.2004r. tj.:
- 1. wypłaty wynagrodzeń 15-tu pracownikom za miesiąc listopad 2003r.,
- 2. wypłaty wynagrodzeń 18–tu pracownikom za miesiąc grudzień 2003r.,
- 3. wypłacenie P. G. zasiłku chorobowego za miesiąc listopad i grudzień 2003r.
- 4. wypłacenia 5-ciu pracownikom ekwiwalentów pieniężnych za urlop wypoczynkowy.
Jako podstawę prawną nałożenia grzywny organ I instancji wskazał art. 119 § 1 ustawy z dn. 17.06.1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2002r. nr 110, poz. 968 ze zm.).
Organ II instancji powołał art. 18, art. 23 § 4 w/w ustawy oraz art. 144 k.p.a. Odnosząc się do zażalenia Spółki z o.o. "B. D." Okręgowy Inspektor Pracy stwierdził, iż trudna sytuacja materialna zobowiązanej nie jest usprawiedliwieniem na niewykonywanie nałożonych obowiązków, zaś grzywna może być umorzona, jeśli spółka wykaże całkowite wykonanie obowiązków wymienionych w tytule wykonawczym.
W skardze, wywiedzionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku, Spółka z o.o. "B. D." wniosła o uchylenie postanowienia z dn. [...].07.2004r. Okręgowego Inspektora Pracy i zasądzenie kosztów postępowania.
W uzasadnieniu skargi Spółka zakwestionowała wielokrotność nałożonych grzywien różnymi postanowieniami Inspektora Pracy, których łącznie wysokość wynosi ponad 500 000 złotych, przekraczając ustawową dopuszczalną granicę.
W odpowiedzi na skargę Okręgowy Inspektor Pracy wniósł o jej oddalenie. Inspektor wyjaśnił, iż pisząc o ponad 500 000 złotych nałożonych grzywien, skarżący brał pod uwagę siedem różnych postępowań egzekucyjnych, natomiast za niewykonanie obowiązków wynikających z tytułu wykonawczego, którego skarga dotyczy, została nałożona grzywna w kwocie 10 000 zł postanowieniem z dnia [...].06.2004r. w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia do wypłacenia świadczeń pracowniczych, a nadto postanowieniem późniejszym z dnia 30.07.2004r. w kwocie 20 000 zł. Suma tych kwot nie przekracza granicy ustawowej, a postanowienie jest zgodne z przepisami (art. 121 § 1 i § 3 ustawy egzekucyjnej).
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga nie jest zasadna.
Nie ulega wątpliwości, że Państwowy Inspektor Pracy posiadał uprawnienia do nakazania pracodawcy wypłaty należnych pracownikom wynagrodzeń i innych przysługujących im świadczeń. Wynika to z art. 9 ust. 2a ustawy z dn. 6.03.1981r.
o Państwowej Inspekcji Pracy (tekst jednolity: Dz. U. z 2001r. Nr 124, poz. 1362). Obowiązki nałożone na pracodawcę w drodze decyzji Państwowej Inspekcji Pracy, podlegają egzekucji administracyjnej na podstawie art. 2 § 1 pkt. 11 ustawy z dnia 17.06.1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. Nr 110, poz. 968 z 2002r. – tekst jednolity z późniejszymi zmianami).
Do dnia wszczęcia postępowania egzekucyjnego Spółka z o.o. "B. D." nie wykonała w pełni obowiązku wypłaty świadczeń nałożonych w drodze decyzji (nakazu) Inspektora z dnia [...].02.2002r.
Powyższą okoliczność przyznała sama skarżąca. Zatem Inspektor Pracy, jako wierzyciel (art. 6 § 1 ustawy egzekucyjnej) po stwierdzeniu, że doręczone Spółce upomnienie wzywające do wykonania obowiązków, nie przyniosło rezultatu, wystawił tytuł wykonawczy, a następnie zastosował środek egzekucyjny z art. 119 § 1 w/w ustawy tj. grzywnę w celu przymuszenia, zachowując procedurę przewidzianą w art. 122 ustawy. Jest to środek przewidziany dla egzekucji obowiązku o charakterze niepieniężnym i ma zastosowanie w niniejszej sprawie, albowiem przedmiotem postępowania jest nakaz inspektora pracy zaś wykonanie tego nakazu kwalifikuje go do obowiązku o charakterze niepieniężnym.
Sąd nie podziela zarzutu skargi, że kwota nałożonej grzywny przekracza dopuszczalną granicę ustawową. Artykuł 121 § 2 i 3 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji stanowi, iż grzywna w celu przymuszenia może być nakładana na osoby prawne kilkakrotnie w tej samej lub wyższej kwocie z tym, że grzywna jednokrotna nie może być wyższa niż 25 000 złotych, zaś grzywny nakładane wielokrotnie nie mogą być wyższe niż 100 000 złotych.
Organ w sprawie niniejszej nie przekroczył kwot wskazanych w/w przepisem, gdyż nałożył grzywnę w kwocie 10 000 złotych, a drugą (jak podaje w odpowiedzi na skargę) – w kwocie 20 000 złotych.
Nałożone grzywny dotyczą, co jest oczywiste, niewykonania obowiązków z tego samego nakazu (decyzji administracyjnej), a nie, jak błędnie uważa skarżąca sumy wszystkich grzywien z różnych tytułów egzekucyjnych i różnych postępowań egzekucyjnych. Wymierzona skarżącej grzywna w kwocie 10 000 złotych nie stanowi górnej granicy jej wysokości (25 000 złotych), o jakiej stanowi § 2 art. 121 ustawy i nie musi być zapłacona przez Spółkę pod warunkiem, że skarżąca wypłaci pracownikom należne im świadczenia.
Art. 125 w/w ustawy daje możliwości umorzenia grzywny na wniosek zobowiązanego, który wykonał obowiązek.
Skoro skarżąca Spółka w sposób uporczywy nie wywiązuje się z obowiązków wobec pracowników, to winna liczyć się z dolegliwościami postępowania egzekucyjnego, którego istotą jest stosowanie środków przymusu wobec dłużników.
Mając na względzie powyższe okoliczności orzeczono, jak w sentencji, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30.08.2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270).