Uzasadnienie
Starosta Z. pismem z dnia 16 kwietnia 2009 r. poinformował J. K., że wniosek inwestora – Wójta Gminy Z. dotyczący wydania decyzji o pozwoleniu na budowę sieci kanalizacyjnej z przyłączami w miejscowości W. Z. pozostawiono bez rozpoznania z uwagi na nie uzupełnienie jego braków formalnych w wyznaczonym terminie.
J. K. od powyższego pisma wniosła odwołanie do Wojewody P. Organ odwoławczy pismem z dnia [...] czerwca 2009 r. nr [...] wyjaśnił, że informacja o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania nie posiada znamion decyzji i nie służy od niej odwołanie.
J. K. stanowisko Wojewody P. zakwestionowała w skardze wywiedzionej do sądu administracyjnego. Zarzuciła naruszenie:
- - art. 138 § 1 kpa poprzez rozpatrzenie odwołania od decyzji Starosty Z. w formie pisma a nie w formie decyzji administracyjnej,
- - art. 64 ust. 2 kpa poprzez uznanie iż dopuszczalne jest pozostawienie wniosku bez rozpoznania po wszczęciu postępowania administracyjnego w trakcie którego zostały wydane dwie decyzje administracyjne.
Wskazując na powyższe naruszenia wniosła o:
- - stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji jak i poprzedzającej jej wydanie decyzji organu I instancji,
- - zasądzenie od organu zwrotu kosztów postępowania.
Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje
Skarga podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm. – zwanej dalej p.p.s.a.) jako skarga dotycząca sprawy nie należącej do właściwości sądu administracyjnego.
Przedmiotem zaskarżenia do sądu jest pismo Wojewody P. z dnia z dnia [...] czerwca 2009 r. informujące skarżącą o tym, że pismo o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania nie posiada znamion decyzji i nie służy od niego odwołanie.
Zgodnie z dominującym stanowiskiem doktryny jak i orzecznictwa pozostawienie podania bez rozpoznania nie ma postaci decyzji czy postanowienia, lecz stanowi czynność materialno - techniczną (vide: J. Zimmermann, glosa do wyroku NSA z 3 lutego 1992 r., IV SA 1377/91, OSP 1993, z. 10, poz. 205).
Stosownie do treści art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. jednym z rodzajów skarg do sądu administracyjnego są skargi na "inne niż określone w pkt 1 - 3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa". Dla określenia właściwości sądów administracyjnych do rozpoznania tego rodzaju skarg p.p.s.a. wprowadza trzy przesłanki:
- - po pierwsze, akty lub czynności nie są decyzjami lub postanowieniami, na które służy inny rodzaj skarg,
- - po drugie, akty lub czynności są z zakresu administracji publicznej,
- - po trzecie, akty lub czynności dotyczą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.
Zakresem przedmiotowym powyższej regulacji objęte są akty dotyczące uprawnień i obowiązków wynikających z przepisów materialnego prawa administracyjnego, które wyłączają dopuszczalność wydania decyzji czy postanowienia, wymagają jednak od organu wykonującego administracje publiczną potwierdzenia uprawnienia lub obowiązku (vide: B. Adamiak, Z problematyki właściwości sądów administracyjnych art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., ZNSA 2006, nr 2, s. 7 – 20).
Przenosząc powyższe uwagi na grunt sprawy niniejszej podnieść należy, że o ile pozostawienie podania bez rozpoznania w trybie art. 64 § 2 kpa następuje w formie materialno – technicznej, to czynności tej nie można zaliczyć do aktów o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Nie dotyczy ona bowiem uprawnień i obowiązków strony wynikających z przepisów prawa materialnego.
W konsekwencji przyjąć należy, że skarga jako niedopuszczalna, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 w zw. z art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr. 153, poz. 1270 ze zm.) podlegała odrzuceniu.