Uzasadnienie
M. B. skierował do tut. sądu skargę na działanie Dyrektora Powiatowego Urzędu Pracy w W. w przedmiocie zatrudnienia bezrobotnego. W treści skargi wskazał, że od [...] lipca 2009 r., z przerwami, jest zarejestrowany w ewidencji Powiatowego Urzędu Pracy w W. jako osoba bezrobotna. Od tego czasu odbył kilka spotkań z doradcą zawodowym oraz był kierowany do zarówno do prywatnych przedsiębiorstw, jak i podmiotów publicznych w celu odbycia stażu, podjęcia prac interwencyjnych lub zatrudnienia. Staż odbywał w okresie od 8 października 2009 r. do 31 stycznia 2010 r. w przedsiębiorstwie prowadzonym przez E. i A. M. na stanowisku magazyniera oraz w okresie od 15 kwietnia 2010 r. do 14 października 2010 r. w przedsiębiorstwie J. sp. z o.o. w C. na stanowisku magazyniera, zaś prace interwencyjne w okresie od 16 lutego 2014 r. do 15 sierpnia 2014 r. w Domu Pomocy Społecznej w K. na stanowisku odpowiadającym zakresem czynności pokojowemu.
Z kolei w okresie od 9 do 30 października 2017 r. wykonywał zlecenie w charakterze doradcy klienta w Agencji N. w W. oraz w Grupie K. We wrześniu 2018 r. podpisał zaś umowę o prowadzenie inwestycji T. w W. uzyskując status inwestora czynnego oraz dostęp do platformy transakcyjnej w wersji real. Podał także, że w dniu 28 lutego 2018 r. i 13 grudnia 2019 r odbył rozmowy kwalifikacyjne z przedsiębiorcami, na które został skierowany przez Powiatowy Urząd Pracy w W., które jednak nie zakończyły się podjęciem zatrudnienia. Podał także, że przed tut. sądem toczyło się w 2009 r. postępowanie w sprawie przyznania mu statusu bezrobotnego oraz odmowy przyznania prawa do zasiłku, które zakończyło dla niego niekorzystnie. Wskazał, że w 2017 r. zaskarżył działalność Dyrektora Powiatowego Urzędu Pracy w W. ze względu na przewlekłe i biurokratyczne załatwianie spraw. Skarga ta została jednak odrzucona na mocy uchwały Rady Powiatu W. z dnia [...] maja 2017 r. nr [...].
W sierpniu 2017 r. ponowił skargę, która również została odrzucona na mocy uchwały Rady Powiatu W. nr [...], zaś kolejna skarga została rozpatrzona przez Komisję Rewizyjną w dniu [...] sierpnia 2018 r. w niewiadomy dla skarżącego sposób. Podał także, że w dniu [...] czerwca 2019 r. wniósł skargę na działalność Dyrektora Powiatowego Urzędu Pracy w W. do Sądu Rejonowego w Ł., który na mocy postanowienia z dnia [...] sierpnia 2019 r. uznał się niewłaściwym do jej rozpoznania i sprawę przekazał Radzie Powiatu W. Komisja Skarg, Wniosków i Petycji odrzuciła ww. skargę w dniu [...] października 2019 r. W dniu [...] października 2019 r. uchwałą Rady Powiatu W. nr [...] odrzucono przedmiotową skargę.
Skarżący podał, że nie zgadza się z tą uchwałą oraz, że uważa działania organu za niezałatwiające jego spraw w sposób właściwy. Wskazał, że przedsiębiorcy, których oferty pracy są mu proponowane, uznają jego kwalifikacje za nieodpowiednie, a Urząd Pracy te kwalifikacje uszczupla. Wskazał, że na ostatnią z ww. uchwał wniósł skargę, która trafiła do wiadomości typu spam. W bieżącym roku zaś nie ma on możliwości przejrzenia ofert pracy zamieszczonych w Urzędzie Pracy lub na portalu Miejskim C. Ponadto wskazał, iż w postanowieniu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 12 marca 2020 r. sygn. akt II SA/Bk 168/20 sąd odrzucił skargę uznając, iż została ona wniesiona w trybie art. 229 k.p.a.
Skarżący ponownie wniósł o skontrolowanie akt sprawy, przeanalizowanie zgromadzonego materiału dowodowego i ustalenia, czy sprawa podlega załatwieniu przez organ w drodze określonego przez ustawodawcę aktu.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, ze względu na jej oparcie na art. 227 k.p.a.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2019 r., poz. 2325, dalej p.p.s.a.).
Przedmiot skargi do sądu administracyjnego został ściśle określony przepisami prawa, w ten sposób, że sąd administracyjny kontroluje legalność działalności organów administracji publicznej sprawowanej we władczych formach wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1 – 7 p.p.s.a. oraz jest właściwy do rozpoznania skargi na bezczynność (przewlekłość postępowania) organów w przypadkach, gdy mają one obowiązek działania, natomiast nie czynią tego w ustawowym terminie wyznaczonym dla załatwienia sprawy (art. 3 § 2 pkt 8 i 9 p.p.s.a.). Zgodnie bowiem z art. 3 § 2 pkt 8 i 9 p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a (pkt 8); bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego k.p.a. oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw.
Ponadto, sądy administracyjne orzekają także w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. oraz w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 2a i § 3 p.p.s.a.).
Właściwość sądu administracyjnego nie obejmuje natomiast spraw zainicjowanych skargami na działalność organów, a więc takich, których przedmiotem jest krytyka nienależytego wykonywania lub organizacji zadań przez organy i ich pracowników, skarg zawierających zarzuty wadliwej działalności organu, wyrażających niezadowolenie z jego pracy, wytykających zaniechania i inne nieprawidłowości – a więc tzw. skarg powszechnych (obywatelskich), o których mowa w art. 227 k.p.a. Prawo wniesienia takiej skargi stanowi realizację zagwarantowanego każdemu w Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, prawa składania petycji, skarg i wniosków do organów państwowych, organów jednostek samorządu terytorialnego, organów samorządowych jednostek organizacyjnych oraz do organizacji i instytucji społecznych. Do rozpatrywania tego rodzaju skarg, właściwe są organy państwowe, działające w trybie określonym w Dziale VIII k.p.a. "Skargi i wnioski".
Zgodnie z art. 227 k.p.a., przedmiotem takiej skargi może być w szczególności zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników, naruszenie praworządności lub interesów skarżących, a także przewlekłe lub biurokratyczne załatwianie spraw. Wniesiona skarga uruchamia jednoinstancyjne postępowanie administracyjne o charakterze uproszczonym, kończącym się czynnością faktyczną zawiadomienia skarżącego o sposobie załatwienia sprawy. W postępowaniu tym nie istnieją strony, nie ma instancji, a działania podejmowane przez organ nie mają formy aktu lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 p.p.s.a. Postępowanie ma na celu ustalenie prawidłowości i terminowości działania organów administracyjnych i ich pracowników oraz zbadanie potrzeby podjęcia określonych czynności. Jak stanowi przy tym art. 223 § 1 k.p.a. organy państwowe rozpatrują oraz załatwiają skargi i wnioski w ramach swojej właściwości, którą pomocnicza określa art. 229 k.p.a.
W ocenie sądu skargę wywiedzioną w sprawie niniejszej należało zakwalifikować jako skargę wniesioną w trybie przepisów ww. rozdziału VIII k.p.a., albowiem w istocie dotyczy ona niewłaściwego, w ich ocenie i niedookreślonego działania Dyrektora Powiatowego Urzędu pracy w W. w przedmiocie zatrudnienia bezrobotnego skarżącego. Podlega ona zatem rozpoznaniu w uproszczonym trybie skargowo-wnioskowym przez właściwy organ, wskazany w art. 229 k.p.a., a o sposobie jej rozpoznania zawiadamia się skarżącego stosownie do art. 237 § 3 k.p.a. Zarówno sposób procedowania, jak i sposób załatwienia skargi, pozostaje natomiast poza zakresem właściwości sądów administracyjnych. Działania administracji publicznej będące przedmiotem tego typu skarg, nie mieszczą się bowiem w zakresie kontroli sądowej, która obejmuje m.in. akty administracyjne lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, a także bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w tych przypadkach.
Powyższe skutkuje stwierdzeniem niedopuszczalności skargi i jej odrzuceniem na zasadzie art. 58 § pkt 1 p.p.s.a., który stanowi, że skarga podlega odrzuceniu, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Dodać również należy, że w zakresie właściwości sądów administracyjnych nie pozostaje sposób załatwienia skargi powszechnej przez uprawniony organ. Sąd nie może bowiem kontrolować sposobu procedowania organu załatwiającego skargę na działanie (vide: art. 237 § 1 i § 3 k.p.a.).
Podkreślić przy tym należy, iż skarżący już w sprawie sygn. akt II SA/Bk 168/20 złożył skargę identycznej treści, a sąd tą skargę odrzucił wskazując, z jakich powodów jest ona niedopuszczalna. Obecnie skarżący nie podniósł przy tym żadnych nowych okoliczności.
Wobec powyższego, sąd orzekł jak w sentencji niniejszego postanowienia, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. wedle którego sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego.