Uzasadnienie
Pani J. O. – reprezentowana przez pełnomocnika procesowego złożyła w dniu [...] sierpnia 2006 roku do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w B. (k. 6-8 akt sprawy) skargę na decyzję Wojewody P. z dnia [...] czerwca 2006 roku nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Burmistrza Miasta G. z dnia [...] lutego 2006 roku nr [...] w przedmiocie wymeldowania skarżącej z pobytu stałego.
Skarga powyższa została przesłana Wojewodzie P. – organowi II instancji w dniu 18 sierpnia 2006 roku (data nadania w Urzędzie Pocztowym k. 13 akt sprawy), po czym Wojewoda P. przekazał ją do Sądu wraz z odpowiedzią na skargę w dniu 15 września 2006 roku (k. 3 akt sprawy).
WOJEWÓDZKI SĄD ADMINISTRACYJNY W B. ZWAŻYŁ, CO NASTĘPUJE:
Zgodnie z przepisem art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie.
Jak wynika z akt organu II instancji decyzja Wojewody P. została doręczone skarżącej przez Wydział Konsularny Ambasady w M. w dniu 20 czerwca 2006 roku, zgodnie z art. 39 kpa w zw. z art. 18 ust. 1 pkt 1 ustawy o funkcjach konsulów Rzeczypospolitej Polskiej (dowód doręczenia k. 33, 34 akt administracyjnych). Termin do wniesienia skargi upływał zatem skarżącej w dniu 20 lipca 2006 roku.
Skarżąca reprezentowana przez pełnomocnika procesowego złożyła skargę w dniu 14 sierpnia 2006 roku bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Skarga ta w dniu 18 sierpnia 2006 roku została przekazana do organu właściwego tj. do Wojewody P., którego rozstrzygnięcie zostało zaskarżone (data nadania w Urzędzie Pocztowym k. 13 akt sprawy).
Mając na uwadze powyższe podkreślić należy, iż skarga wypłynęła do Wojewody P. w dniu 18 sierpnia 2006 roku, a więc z uchybieniem terminu określonego w art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Przepis art. 54 § 1 tej ustawy bowiem jednoznacznie precyzuje, że skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie jest przedmiotem skargi, o czym skarżąca była pouczona w treści zaskarżonego rozstrzygnięcia. Wobec tego tylko czynność nadania skargi do Wojewody P. można traktować jako spełniającą powyższe warunki. W wyniku tego nie można uznać za prawidłowe skierowania skargi bezpośrednio do Sądu. Dla oceny zachowania terminu do wniesienia skargi nie można przyjąć daty nadania (złożenia) skargi do organu niewłaściwego czy też bezpośrednio do Sądu w rozumieniu art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm).
Nie ma więc znaczenia, że pełnomocnik skarżącej złożyła skargę bezpośrednio do Sądu - nota bene i tak po upływie w dniu 20 lipca 2006 roku ustawowego terminu do jej złożenia - gdyż w takiej sytuacji decyduje data przekazania jej organowi właściwemu. Skoro nastąpiło to po terminie - albowiem skarga została wysłana 18 sierpnia 2006 roku - skarga jest spóźniona. Takie też stanowisko zajął Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w postanowieniu z dnia 20 października 2004 roku (IV SA/GI 647/04, ONSAiWSA 2005/6/116) oraz Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w postanowieniu z dnia 6 czerwca 2005 roku (II SA/Wr 379/01, nie publ.)
W konsekwencji skarga, jako spóźniona, podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30.08.2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Mając na uwadze treść przepisu art. 232 § 1 pkt 1 a – ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało, po uprawomocnieniu się orzeczenia, z urzędu zwrócić skarżącej cały uiszczony w sprawie wpis sądowy.