Uzasadnienie
Zaskarżonym do Sądu postanowieniem Wojewoda P., - po ponownym rozpatrzeniu zażalenia J. S. na skutek wyroku WSA w Białymstoku z dnia 21 marca 2019 r. sygn. II SA/Bk 108/19 - uchylił postanowienie Starosty B. z dnia [...] października 2018 r. odmawiające wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją z dnia [...] września 2017 r., w której zatwierdzono projekt budowlany i udzielono C. Spółki Jawnej w W. pozwolenia na budowę 22 budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej, i na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego orzekł o wznowieniu postępowania zakończonego wymienioną decyzją ostateczną.
Skargę na postanowienie Wojewody wywiodła spółka C. wnosząc o uchylenie zaskarżonego rozstrzygnięcia.
Odpowiadając na skargę organ wniósł o jej odrzucenie jako niedopuszczalnej, ewentualnie oddalenie jako niezasadnej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skargę należało odrzucić.
Zakres kontroli sądowoadministracyjnej określony został w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.
z 2018 r. poz. 1302 z późn. zm., dalej powoływana jako p.p.s.a.) i obejmuje przede wszystkim akty wydane w sprawach indywidualnych (decyzje administracyjne, niektóre postanowienia, inne akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa), jak też kontrolę bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (zob. art. 3 § 2 p.p.s.a.).
Sądowej kontroli nie zostały jednak poddane wszystkie postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty.
Zaskarżone postanowienie nie należy do żadnej z tych kategorii. Kodeks postępowania administracyjnego nie przewiduje bowiem możliwości zaskarżenia takiego postanowienia zażaleniem, nie kończy ono postępowania w sprawie, jak też nie rozstrzyga sprawy administracyjnej co do jej istoty. Z przepisu art. 149 § 3 i 4 k.p.a. w zw. z art. 141 § 1 k.p.a. wynika, że zażalenie przysługuje jedynie na postanowienie odmawiające wznowienia postępowania. Zaskarżone postanowienie Wojewody nie jest także postanowieniem kończącym postępowanie w sprawie ani rozstrzygającym sprawę co do istoty. W istocie bowiem inicjuje dopiero postępowanie co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy.
Powyższej oceny nie zmienia okoliczność, że przedmiotowe postanowienie zostało wydane na skutek rozpatrzenia zażalenia na postanowienie organu pierwszej instancji odmawiające wznowienia postępowania. Efektem uchylenia przez organ rozpatrujący zażalenie rozstrzygnięcia odmawiającego wznowienia postępowania, jest bowiem w analizowanym przypadku stan, w którym postanowiono o wznowieniu postępowania. Skoro postanowienie o wznowieniu postępowania administracyjnego zakończonego decyzją ostateczną nie mieści się w żadnej z opisanych w art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a. kategorii postanowień zaskarżalnych do sądu administracyjnego, skarga złożona w tej sprawie jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu. Przy czym niedopuszczalność tej skargi nie pozbawia strony prawa do sądu, gdyż prawidłowość postanowienia o wznowieniu postępowania może być kwestionowana w środkach zaskarżenia przysługujących po zakończeniu wznowionego aktualnie postępowania.
Dodać również należy, że o dopuszczalności skargi nie może stanowić błędne pouczenie zawarte w zaskarżonym postanowieniu, w którym to organ poinformował o prawie i sposobie jej wniesienia do tut. Sądu. Pouczenie takie nie przyznaje stronie uprawnienia do wniesienia skargi. Prawo do wniesienia skargi wynika z ustawy, i w zakresie postanowień wydanych w przedmiocie wznowienia postępowania administracyjnego możliwość taką wyklucza.
Uwzględniając powyższe Sąd orzekł jak w pkt 1 sentencji postanowienia na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 oraz art. 58 § 3 p.p.s.a. O zwrocie wpisu orzeczono w myśl art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.