Uzasadnienie
Skarżąca - Stowarzyszenie F. Z. w B. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w B. skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] lipca 2006 r. nr [...] w przedmiocie przekazania według właściwości pisma w sprawie środowiskowych uwarunkowań inwestycji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w B. zważył, co następuje:
Skarga podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna. Prawo do wniesienia skargi – co do zasady – jest uwarunkowane uprzednim wyczerpaniem przez skarżącego środków zaskarżenia. Obowiązek ten wynika z założenia, iż sąd administracyjny nie zastępuje organów odwoławczych, a jego działania nie naruszają zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego.
Wymóg wyczerpania przez stronę skarżącą środków zaskarżenia, służących jej w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, wynika wprost z treści art. 52 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) – zwanej p.p.s.a. Jak stanowi art. 52 § 2 p.p.s.a. przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie.
W przedmiotowej sprawie środkiem zaskarżenia na etapie postępowania administracyjnego był wniosek o ponowne rozpatrzenie kwestii właściwości organu powołanego do jego rozpoznania. Powyższy wniosek winien być złożony do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. w terminie 7 dni od daty doręczenia postanowienia, o czym skarżąca została pouczona. Tymczasem jak wynika z akt sprawy opisany wyżej wniosek nie został wniesiony.
W tym miejscu wyjaśnić należy, iż wykładnia systemowa przepisu art. 127 § 3 kpa zamieszczonego w rozdziale "Odwołania" oraz odpowiednie stosowanie do tego wniosku przepisów dotyczących odwołań od decyzji (postanowień) wskazuje, iż wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy decyzji (postanowienia) wydanej w pierwszej instancji przez samorządowe kolegium odwoławcze jest swoistym zwyczajnym środkiem zaskarżenia, mimo, iż służy od decyzji ostatecznej (w toku instancji). Wniosek ten różni się od odwołania tylko tym, iż nie wywołuje skutku dewolutywnego, tj. nie przesuwa sprawy do rozstrzygnięcia przez organ wyższego stopnia, w efekcie powodując rozpoznanie go przez organ, który wydał rozstrzygniecie (tak: M. Jaśkowska, A. Wróbel. Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Wydawnictwo Zakamycze 2005, wyd. II, str. 750 i nst.).
W tym stanie prawnym nie budzi wątpliwości, iż wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy jest środkiem zaskarżenia, o którym mowa w art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a. Wyczerpanie tego środka zaskarżenia jest zatem przesłanką dopuszczalności skargi do sądu.
Mając na względzie powyższe stwierdzić należy, iż w realiach niniejszej sprawy jeden z formalnych warunków dopuszczalności skargi nie został spełniony. Dostrzeżenie powyższego czyniło koniecznym odrzucenie skargi, stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 52 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).
W konsekwencji powyższego Sąd nie mógł poddać skargi merytorycznej ocenie, albowiem w pierwszej kolejności musiał skontrolować jej dopuszczalność.