Uzasadnienie
Zarządzeniem z dnia 22 listopada 2016 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku pozostawił bez rozpoznania wniosek o prawo pomocy złożony przez Stowarzyszenie zwykłe Federacja Z. w B., Stowarzyszenie F. w B. w likwidacji, Stowarzyszenie z. w B. oraz Fundację T. w B. (k. 70). Powyższe zarządzenie zostało doręczone R. K. w dniu 7 grudnia 2016 r. (k. 82).
W dniu 20 grudnia 2016 r. do sądu został wysłany plik dokumentów zawierających m.in. sprzeciw skarżących Stowarzyszeń i Fundacji od zarządzenia z dnia 22 listopada 2016 r. (k. 94 i następne).
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje
Sprzeciw podlegał odrzuceniu.
Stosownie do treści art. 260 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.- dalej jako "p.p.s.a."), w brzmieniu nadanym przez art. 2 ustawy z dnia 9 kwietnia 2015r. o zmianie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. poz. 658), rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. W sprawach, o których mowa w § 1, wniesienie sprzeciwu od zarządzenia lub postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność. Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu (art. 260 § 2 p.p.s.a.).
Zgodnie natomiast z art. 259 § 2 tej ustawy sprzeciw wniesiony po terminie oraz sprzeciw, którego braki formalne nie zostały uzupełnione, a także sprzeciw wniesiony przez adwokata, radcę prawnego, doradcę podatkowego lub rzecznika patentowego, niezawierający uzasadnienia, sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym.
W sprawie niniejszej zarządzenie referendarza sądowego z dnia 22 listopada 2016 r. zostało doręczone osobie reprezentującej wnioskodawców w dniu 7 grudnia 2016 r. Termin siedmiodniowy na wniesienie sprzeciwu mijał 14 grudnia 2016 r. Tymczasem sprzeciw został złożony w dniu 20 grudnia 2016 r. Był zatem spóźniony i jako taki podlegał odrzuceniu, o czym orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 259 § 2 p.p.s.a.
Odnośnie zaś sprzeciwu Stowarzyszenia F. w B. w likwidacji to wskazać należy, jak wielokrotnie wyjaśniano w sprawach z udziałem tej organizacji, że jej rozwiązanie postanowieniem Sądu Rejonowego w B. z dnia [...]stycznia 2012 r., sygn. akt [...] i jednocześnie zarządzenie likwidacji pozbawiło tę organizację zdolności sądowej. Sądowi z urzędu jest też wiadome, że od postanowienia Sądu Rejonowego została oddalona apelacja przez Sąd Okręgowy w B. (postanowienie z dnia [...]kwietnia 2012 r., sygn. akt [...]), nadto postanowieniem Sądu Rejonowego w B. z dnia [...] grudnia 2012 r. ([...]) R. K. został odwołany z funkcji likwidatora Stowarzyszenia. Skoro zatem rozwiązanie stowarzyszenia przez sąd oznacza zakończenie wszelkiej jego działalności (który to pogląd skład orzekający w sprawie niniejszej podziela), to rozwiązane Stowarzyszenie nie posiada zdolności sądowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym (art. 25 § 1 i 3 p.p.s.a.), a brak ten jest nieusuwalny (vide postanowienia NSA z dnia 14 kwietnia 2015 r., II OZ 272/15 i II OZ 275/15, z dnia 3 marca 2015 r., I OZ 167/15, z dnia 29 maja 2014 r., II OZ 497/14, jak też z dnia 11 grudnia 2015 r. w sprawie II OZ 1201/15 i z dnia 26 stycznia 2016 r. w sprawie II OZ 72/16, wszystkie dostępne w CBOSA). Oznacza to, że środki procesowe (w tym zaskarżenia) likwidowanej organizacji są nieskuteczne.
Ze wskazanych wyżej powodów Sąd był zobowiązany do odrzucenia sprzeciwu czterech wnioskujących o prawo pomocy organizacji na podstawie art. 259 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, o czym orzeczono jak w sentencji.