Uzasadnienie
Rada Miejska w Drohiczynie 26 listopada 2013 r. podjęła uchwałę nr XXXI/222/13 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
W piśmie z 5 maja 2026 r. P.P. (dalej jako: skarżąca) złożyła do Burmistrza Drohiczyna wniosek o zmianę miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla działek [...] i [...] obręb T., a także działek sąsiednich, obecnie oznaczonych w MPZP jako tereny leśne (Ls). Skarżąca wniosła o przekwalifikowanie wskazanych w załączniku graficznym obszarów na tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej lub zabudowy zagrodowej celem umożliwienia racjonalnego gospodarowania nieruchomości i realizacji inwestycji budowalnej. Skarżąca wskazała, że fragment zalesienia oznaczony na mapie kolorem czerwonym (działka [...] i [...]) posiada zwartą powierzchnię 924 m2. Zgodnie z art. 3 pkt 1 lit. a ustawy o lasach, grunt ten nie spełnia wymogu minimalnej powierzchni 0,10 ha, aby mógł być uznany za las. Obecne przeznaczenie w MPZP jest sprzeczne ze stanem faktycznym i prawnym, co wymaga korekty planistycznej. Końcowo skarżąca wniosła o uwzględnienie wniosku i przystąpienie do procedury zmiany MPZP dla przedmiotowego obszaru.
Powyższy wniosek organ pozostawił bez odpowiedzi.
W dniu 30 lipca 2026 r. (k. 35 akt sprawy) P.P. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku skargę na uchwałę Rady Miejskiej w Drohiczynie nr XXXI/222/13 z 26 listopada 2013 r. Skarżąca wniosła o stwierdzenie nieważności uchwały w zakresie w jakim wyznacza ona przeznaczenie leśne dla wyodrębnionego konturu klasyfikacyjnego LsV o powierzchni całkowitej 829 m2 – obejmującego działkę nr [...] oraz działkę [...]. Zaskarżonej uchwale zarzuciła kwalifikowaną wadliwość prawną poprzez rażące naruszenie art. 3 pkt 1 lit. a ustawy o lasach. Skarżąca jednocześnie uiściła wpis od skargi w kwocie 300 zł (k. 49, wypisany do rejestru dochodów pod poz. 2061).
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje
Skarga podlega odrzuceniu jako wniesiona po terminie.
Zgodnie z art. 101 ust. 1 ustawy z 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2026 r. poz. 662, dalej: u.s.g.) każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętym przez organy gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego.
W tym miejscu należy zauważyć, że art. 101 ust. 1 u.s.g. oraz art. 52 i 53 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143, dalej: P.p.s.a.) zostały zmienione z dniem 1 czerwca 2017 r. W tym bowiem dniu weszła w życie ich nowelizacja wprowadzona ustawą z 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2025 r. poz. 935). W niniejszej sprawie będą miały zastosowanie te przepisy w brzmieniu sprzed zmiany z 1 czerwca 2017 r., gdyż zgodnie z art. 17 ust. 2 tej nowelizacji przepisy art. 52 i art. 53 ustawy zmienianej w art. 9 (tj. p.p.s.a.), w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, oraz przepisy ustaw zmienianych w art. 2 (co dotyczy art. 101 u.s.g.), art. 6, art. 7 i art. 11, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, stosuje się do aktów i czynności organów administracji publicznej dokonanych po dniu wejścia w życie niniejszej ustawy.
Dodać należy, że przepis art. 101 ust. 1 u.s.g. przed dniem 1 czerwca 2017 r. miał brzmienie następujące: "Każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego".
Skoro przedmiotem skargi w sprawie niniejszej jest uchwała z 26 listopada 2013 r., a więc akt prawny podjęty przed ww. zmianą przepisów, to zastosowanie znajduje art. 101 u.s.g. w brzmieniu wymagającym – przed wniesieniem skargi do sądu – wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa.
Zgodnie bowiem z art. 52 i 53 p.p.s.a. w poprzednim brzmieniu, skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie (...). Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Jeżeli natomiast ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu – do usunięcia naruszenia prawa.
Z kolei, zgodnie z art. 53 § 2 p.p.s.a. w takim przypadku, skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa. Powyższe oznacza, że warunkiem wniesienia skargi na uchwałę organu stanowiącego gminy jest uprzednie jego wezwanie do usunięcia naruszenia prawa.
Istotne są zatem dwie kwestie: w jakiej dacie wezwano organ do usunięcia naruszenia prawa i w jakiej dacie została wniesiona skarga. Zestawienie tych dat pozwoli ocenić dopuszczalność skargi.
Skarżąca w piśmie z 5 maja 2026 r. skierowanym do Burmistrza Drohiczyna wniosła o zmianę miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla działek [...] i [...] obręb T., a także działek sąsiednich, obecnie oznaczonych w MPZP jako tereny leśne (Ls). Zaznaczyła, że obecne przeznaczenie w MPZP jest sprzeczne ze stanem faktycznym i prawnym. Z uwagi na treść tego pisma, sąd uznaje je za wezwanie organu do usunięcia naruszenia prawa. Burmistrz Drohiczyna nie odpowiedział na to wezwanie.
Z kolei skarga została nadana przez skarżącą w formie elektronicznej na adres e-doręczeń Urzędu Miejskiego w Drohiczynie w dniu 30 lipca 2026 r. (k. 35 akt sprawy).
Sąd wskazuje, że 60. dniowy termin, o którym mowa w cyt. powyżej art. 53 § 2 p.p.s.a., liczony od 5 maja 2026 r., upłynął z dniem 6 lipca 2026 r. Dlatego skarga wniesiona w dniu 30 lipca 2026 r. została złożona po terminie. To zaś powoduje, że postępowanie w sprawie nie mogło być skutecznie uruchomione i obliguje sąd do odrzucenia skargi.
W tym stanie rzeczy sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 p.p.s.a., postanowił jak w pkt 1 sentencji. O zwrocie wpisu uiszczonego od odrzuconego pisma orzeczono w pkt 2 postanowienia na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.