Uzasadnienie
Prezydent Miasta Ł. decyzją z dnia [...]06.2004r. nr [...] ([...]) – nie przyznał Pani D. K. świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad dzieckiem K. K., legitymującym się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności, z uwagi na przekroczenie kwoty progowej 583 złotych o 694, 59 złotych miesięcznie.
Odwołanie od powyższej decyzji wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do złożenia tegoż odwołania złożyła Pani D. K., polemizując merytorycznie z treścią wyżej wymienionej decyzji.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. postanowieniem z dnia [...]08.2004r. nr [...] odmówiło przywrócenia terminu do wniesienia odwołania i stwierdziło uchybienie tegoż terminu.
Skargę na powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w B. za pośrednictwem organu wywiodła Pani D. K., podnosząc fakt nie podpisania odbioru decyzji I instancji. Skarżąca polemizowała także merytorycznie z treścią wyżej wymienionej decyzji.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł., wnosząc o jej oddalenie, podkreślało okoliczność prawidłowego doręczenia skarżącej decyzji
I instancji i braku wykazania przez Panią D. K., że nie ponosi ona winy za uchybienie terminowi do wniesienia odwołania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W myśl art. 129 kpa odwołanie wnosi się do właściwego organu odwoławczego za pośrednictwem organu, który wydał decyzję, w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji stronie.
W sprawie niniejszej decyzja została doręczona stronie w dniu [...]06.2004r. zaś odwołanie wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu zostało wywiedzione przez skarżącą dopiero w dniu [...]08.2004r. – a więc po upływie 14-dniowego terminu.
Należy dodać, że w świetle art. 39 kpa organ administracji państwowej doręcza pisma za pokwitowaniem przez pocztę przez swoich pracowników lub przez inne upoważnione osoby lub organy. W przypadku zaś nieobecności adresata w mieszkaniu, pisma doręcza się za pokwitowaniem do rąk dorosłego domownika, sąsiada lub dozorcy domu (art. 43 kpa). W świetle powyższego nie można uznać za zasadny zarzut skargi o niedoręczeniu do rąk własnych skarżącej decyzji organu I instancji, skoro spełnione zostały przesłanki dotyczące doręczeń z art. 39 i 43 kpa, bowiem decyzje odebrała osoba zamieszkała razem ze skarżącą.
Należy podkreślić, że wyżej wymieniony zarzut został zgłoszony dopiero w skardze, bowiem w odwołaniu skarżąca nie podnosiła tej okoliczności, przyznając okoliczność uchybienia terminowi do wniesienia odwołania poprzez zgłoszenie wniosku o jego przywrócenie. Wniosku tego jednak nie uzasadniła żadnym argumentem świadczącym o braku winy w uchybieniu tegoż terminu, co skutkowałoby jego przywróceniem (art. 58 § 1 i 2 kpa). Również w skardze Pani D. K. nie wskazała żadnego uprawdopodobnienia braku swojej winy w uchybieniu terminu do złożenia odwołania poza stwierdzeniem o nieodebraniu osobiście decyzji I instancji. Zarzut ten jednak Sąd uznał za niezasadny z przyczyn już omówionych w niniejszym uzasadnieniu.
Należy także dodać, iż skoro odwołanie skarżącej zostało wniesione po terminie i nie ma podstaw do jego przywrócenia, Sąd nie mógł dokonać merytorycznej oceny zasadności decyzji I instancji.
Mając powyższe na względzie Sąd uznał, że zaskarżone postanowienie nie narusza prawa i skargę oddalił na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30.08.2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z 2002r.).