Uzasadnienie
B. P. wniósł o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata, jednakże wobec braków formalnych wniosku złożonego na urzędowym formularzu, został on w dniu [...] października 2018 r. wezwany do uzupełnienia jego braku formalnego, poprzez złożenie oświadczenia ze wskazaniem posiadanego przez niego majątku (z uwzględnieniem wskazanych w wezwaniu rubryk formularza), w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania.
W wezwaniu wskazano, że zgodnie z pouczeniem zawartym w formularzu urzędowym, każdą niezacieniowaną rubrykę należy wypełnić albo przekreślić. Wezwanie to doręczono skarżącemu dnia [...] października 2018 r. W zakreślonym terminie skarżący nadesłał kolejny formularz, zawierający nie wypełnione i nie przekreślone m.in. rubryki: "mieszkanie", "inne nieruchomości" i "przedmioty wartościowe". W związku z powyższym, referendarz sądowy tut. Sądu zarządzeniem z dnia 29 października 2018 r., na podstawie art. 257 w zw. z art. 258 § 2 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302, dalej: "p.p.s.a."), pozostawił wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania.
B. P. złożył sprzeciw od ww. zarządzenia, wnosząc o przesłanie formularza do wypełnienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 259 w zw. z art. 258 § 2 pkt 6 p.p.s.a., od zarządzenia referendarza sądowego o pozostawieniu wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania, strona może wnieść do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego sprzeciw w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia zarządzenia. Sąd rozpatrując sprzeciw, zgodnie z treścią art. 260 § 1 p.p.s.a. - wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy.
Dokonując po raz drugi analizy wniosku B. P., Sąd nie znalazł podstaw do zmiany zarządzenia referendarza sądowego pozostawiającego wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania.
W tym względzie zauważyć należy, że na podstawie art. 252 § 2 p.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru. Z kolei art. 257 p.p.s.a., stanowi, że wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania. Sankcja w postaci pozostawienia bez rozpoznania złożonego na urzędowym formularzu wniosku, jest zatem stosowana wówczas, gdy pomimo wezwania strony do uzupełnienia braków formularza oraz reakcji strony na to wezwanie, wciąż posiada on takie braki formalne, które uniemożliwiają nadanie mu prawidłowego biegu, a więc uniemożliwiają ocenę sytuacji majątkowej i możliwości płatniczych wnioskodawcy lub zakresu złożonego wniosku.
W związku zaś z tym, że złożony przez skarżącego formularz zawierał puste rubryki dotyczące posiadanego przez niego majątku (oprócz rubryki nr 7.1.) oraz nie zawierał wyszczególnienia stałych wydatków wnioskodawcy w rubryce nr 11 (poza wskazanymi tam opłatami za energię elektryczną), skarżący został zasadnie wezwany do uzupełniania braków formalnych wniosku. W zarządzeniu referendarza sądowego z dnia 10 października 2018 r. szczegółowo wymieniono, które spośród rubryk należy wypełnić bądź przekreślić, wskazano w jaki sposób wniosek winien zostać uzupełniony i jakie dane powinny zostać wskazane w poszczególnych, wypunktowanych w wezwaniu, rubrykach formularza. Ponadto skarżącego pouczono o tym, że każda z niezacienionych rubryk powinna zostać albo wypełniona albo przekreślona (k. 10).
W ocenie Sądu, w związku z tym, że pomimo tak szczegółowego wezwania, skarżący złożył kolejny formularz, co prawda zawierający uzupełnienie większości wskazywanych uprzednio rubryk, jednakże o pustych pola w rubrykach: "mieszkanie", "inne nieruchomości" i "przedmioty wartościowe", referendarz sądowy słusznie uznał, że odpowiedź udzielona przez skarżącego, nie czyni zadość wezwaniu i nie stanowi uzupełnienia wniosku w sposób, który pozwalałby na jego merytoryczne rozpatrzenie, tj. dokonanie oceny sytuacji majątkowej wnioskodawcy, w szczególności zaś posiadanego przez niego majątku. Pomimo zatem częściowego ustosunkowania się przez skarżącego do wezwania referendarza, pozostawił on nadal niewypełnione i nieprzekreślone rubryki przeznaczone do oświadczeń o stanie majątkowym, a więc nie wypełnił zobowiązania w sposób prawidłowy i kompletny.
Nieuzupełnienie w powyższym zakresie braków wniosku o przyznanie prawa pomocy, w zakreślonym terminie (który upłynął w dniu 22 października 2018 r.), uzasadniało pozostawienie wniosku skarżącego bez rozpoznania, na podstawie przywołanego art. 257 p.p.s.a., o czym referendarz sądowy orzekł prawidłowo zaskarżonym zarządzeniem z dnia 29 października 2018 r.
Mając na uwadze powyższe, tut. Sąd, działając na podstawie art. 260 § 1 w zw. z art. 258 § 2 pkt 6 w zw. z art. 257 p.p.s.a., utrzymał w mocy zaskarżone zarządzenie referendarza sądowego.